door Yasmin | 16 mei 2026 | Inspiraties |
Mijn leven was vol beproevingen. Mijn vader verongelukte toen ik veertien was. Mijn moeder raakte gewond. Ik had een bijna doodervaring en werd de moeder van mijn moeder en… ging haar steeds meer haten...
Mijn moeder werd dood op bed gevonden toen ik tweeëndertig was. Een half jaar voor zij stierf heb ik haar in een Gestallt Sessie figuurlijk dood geslagen. Heftig maar zeer bevrijdend. Vanaf dat moment ontstond er een zekere mate van openheid en begrip tussen ons.
Na haar dood schreef ik mijn verhaal en ontdekte dat ik haar niet haatte maar mezelf. Ik vergaf haar. Of beter gezegd, ik bevrijdde mij van het verleden en vergaf mezelf.
Ik omarmde Al wat Is en begon te leven met een enorme intensiteit en heftigheid, ook lijfelijk maar met een groot innerlijk weten. De mens die ik geworden ben en nog steeds in wording is, is een keuze van mijn ziel en heeft niets te maken met hoe ik was in die tijd.
Ik liet me mee stromen op de stroom die Liefde heet. Reisde en werkte wereldwijd en schreef boeken. En plots was het daar. Die ode aan mijn ouders. Ik bevrijdde mezelf van het verleden en werd volwassen. Er is geen enkel verwijt meer. Ik ben die ik Ben...
Lieve vader en moeder
Ik voel een overweldigend gevoel van Liefde. Ik ben dankbaar voor elk moment. Dankbaar dat jullie mij dit leven schonken. Dankbaar dat jullie bereid waren mij in liefde te ontvangen en binnen jullie vermogen alles deden wat in die tijd en binnen die omstandigheden mogelijk was om mij in jullie liefde op te voeden.
Ongetwijfeld hielden jullie van mij. En ik kan het nu zeggen in alle eerlijkheid en oprechtheid: Jullie waren de perfecte ouders die ik nodig had om tot ware innerlijke vrijheid en innerlijke vrede te komen...
Moraal van dit verhaal
Sta op en word wakker. Er zijn geen ideale ouders en geen ideale kinderen. Zolang we onze ouders blijven beschuldigen zullen we blind blijven rondtasten in de driedimensionale werkelijkheid en de poort naar de hemel niet vinden…
door Yasmin | 30 april 2026 | Inspiraties |
Stop met de waarheid te zoeken in de buitenwereld en vindt de leugen in jezelf
Ik heb me een weekje teruggetrokken in mijn eigen universum. Zonder eten, zonder praten, zonder vertier. Diep verborgen in de stille wateren van mijn wezen ligt de schat verborgen. Ik heb lang geleden besloten om alles te omarmen en niets buiten te sluiten. Ik begon de leugen die ik was te doorzien en ging de strijd aan met alle monsters in mij zelf. En zo werd ik de bron van mijn eigen gelukkig zijn. Mijn lichaam volgde mijn gedachten. Het werd steeds heler, steeds jeugdiger en steeds flexibeler. Vanuit mijn paradijselijke tuintje in en buiten mezelf laat ik mijn liefde en licht over de wereld stromen zonder voorwaarden.
Liefde is de bereidheid om je eigen hel onder ogen te zien en te sterven voor je sterft
Liefde is niet lief. Liefde is een kraakheldere spiegel die geduldig wacht tot het water aan je lippen staat en je alleen nog kunt buigen of barsten. Liefde dwingt je op te houden naar buiten te wijzen en anderen te beschuldigen van jouw ziekte, jouw ongelukkig zijn en al datgene wat jou ogenschijnlijk overkomen is. Kortom als je kotsmisselijk bent van al het vechten, al het gesleutel aan jezelf en je niet langer kunt verbergen achter jouw valse identiteit, blijft er niets anders over dan af te dalen in de ware hel. Jouw eigen oorlog.
Een proces van vallen en opstaan en steeds opnieuw beginnen. Maar voor de ware strijder onder ons, die van geen ophouden weet is er licht aan het einde van de tunnel. Steeds meer licht.
Jij bent de schepper van jouw realiteit. Jij creëert jouw wereld. Als het beeld in de buitenwereld je niet bevalt valt er iets te sleutelen in jouw binnenwereld
Er is jou niets overkomen. Je heb het allemaal bedacht. Niet bewust maar toch. Het komt nu naar je toe als een kans, een mogelijkheid. De vrucht is rijp om van de boom te vallen. Wacht niet langer. Grijp deze kans met beide handen en ga jouw strijd aan. Het is de enige weg naar ultieme vrijheid en innerlijke vrede.
Liefde gebruikt geen labels en sluit niets of niemand uit. Er is niets buiten mij wat mij ziek of ongelukkig kan maken. Dus ben ik de enige die mezelf kan helen
Het is de bedoeling dat wij alles leren omarmen, alles durven te leven, het licht zowel als het donker, zonder oordelen. Wanneer jouw strijd gestreden is zullen hoofd, hart en materie harmonisch gaan samenwerken en word jij het kloppende hart van het universum, pure liefde.
Dit is geen weg voor de massa, geen weg voor watjes. Het is een weg voor de rebellen onder ons die niet bang zijn om hun status aan de kapstok te hangen. Niet bang zijn om alleen te zijn, om stil te zijn. Al verguisd de hele wereld jou, het is de enige weg om jouw waarheid te leven en waarachtig onsterfelijk te worden. De enige weg naar heelheid en ware vrijheid die geen ouder, dokter of therapeut jou geven kan, zolang jij niet bereid bent jouw zelfgecreëerde gevangenis onder ogen te zien.
Niet langer is jouw leven een leugen. Je bent waarachtig vrij en houdt meer van jezelf dan van wie dan ook. Je bent grenzeloos dankbaar. Jouw geven wordt ontvangen. Je bent thuisgekomen en hoeft niet langer te vechten. Het universum weet het en zal je rijkelijk belonen.
In kwetsbaarheid en liefde,
Yasmin
Mededelingen
Ben je blij met dit verhaal hoor ik het graag en fijn als je het wilt delen. Zo niet voel je vrij om je uit te schrijven. Meer korte verhaaltjes vind je dagelijks op mijn Facebook-pagina. Ik sta zeer mooi in het mei nummer van Spiegelbeeld. Dankbaar...
door Yasmin | 15 februari 2026 | Inspiraties |
Niets heeft enige betekenis. Niets is wat het lijkt. En toch…
Nee we waren niet echt van plan om te gaan reizen en zeker niet naar Marokko. Te ver en mijn gevoel zei dat we uiterlijk 16 februari terug moesten zijn in Nederland...
Ik heb vele avontuurlijke reizen gemaakt. Ik reisde naar en werkte op plekken waar mensen doorgaans niet heen zullen gaan. Naar India en Nepal toen contact met de thuisbasis niet mogelijk was. Ik liep op mijn dooie eentje door de immense kraters op Big Island in Hawaii waar de regenboog zich in al haar kleuren voor mij ontvouwde in verbinding met Pacha Mama ofwel Moeder Aarde.
Wat doe je vroeg een Amerikaan in het hostel. Ik doe niets. Ik ben die ik ben antwoordde ik…
Zijn interesse was verdwenen en hij keerde letterlijk zijn rug naar mij toe...
Kampeerde met een vriendin op Maui in mijn koepeltentje. Vloog terug naar Nieuw Zeeland en bivakkeerde op de enorme vallei waar de oorspronkelijke Waitaha leefde, welke met kano's uit zee waren gekomen. Ik maakte op die heilige plek de driehoek rond met Hawaii, Nieuw Zeeland en Paaseiland.
Ik vloog door naar Australië. Dit keer om te onderzoeken of Giri en ik in zijn geboorteland konden leven op een vallei vol slangen en bloedzuigers. Eerlijk gezegd wist ik het antwoord al toen ik de spirituele grondleggers van het project ontmoette. Zij hadden een pasklaar plan.
Ik wist dat pasklare plannen niet werken. Dat je jezelf moet verbinden met de plek en haar bewoners. Zij zullen hun plannen openbaren door middel van goden die in de bergen wonen en jou tot bloei laten komen of ten gronde richten. Ik wist onmiddellijk toen ik aan de voet van de Uluru-Ayers Rock, het heiligdom van de Aboriginals, stond dat ik haar nooit zou beklimmen. Ik zou het immers ook niet in mijn hoofd halen om in de kerk op het altaar te gaan staan…
In die tijd was reizen een waarachtig avontuur. Nagenoeg niets was voorgeprogrammeerd en je had geen contact met je thuisbasis. Laat staan dat je jouw verslag publiceerde op Facebook...
Ik vloog voor de derde keer naar India. Dit keer op uitnodiging. Nam Drupad-lessen. Werd gedumpt in een ashram waar ik op de grond sliep. Woonde bij Udhav en zijn familie in een dorpje waar nooit een blanke was geweest. Communiceerde met gebaren. Speelde met kinderen. Werd gekleed in zijden sari’s en geëerd als een Godin tot in hoge regeringskringen.
Zwierf jaren rond. Alleen en met Giri. Van Kasjmir in oorlog tot in Ladakh. Israël, Jordanië,Japan, Mexico en Guatemala. Zuid-Afrika, Brazilië, Peru en Canada en niet te vergeten de Antillen en Griekenland. Sliep op de Machu Picchu en werd in Indonesië van de straat geplukt om les te geven. Het leven stroomde op natuurlijke wijze en ik stroomde mee.
Geen zekerheid
Maar wat er aan vooraf ging was niet niks. Ik had letterlijk alles losgelaten. Mijn huis en mijn bezittingen. Mijn angst voor de dood en mijn verlangens. Mijn drang om mezelf te verbeteren. De illusie dat er een toekomst was. De illusie dat er zekerheid was. Ik omarmde het leven in overgave...
Al die eerste keer in India bleef ik, indien mogelijk, weg van alles wat op toerisme leek. Ik sliep niet in hostels waar ik westerlingen tegen ging komen. Ik wilde onder het volk zijn…
Ik de jaren dat Giri in het klooster verbleef ging ik zes winters naar Kenia met lege handen om uiteindelijk een vrouwenproject te ondersteunen. Ik had er kunnen wonen ware het niet dat ik blank ben. Ik heb de negatieve kanten gezien van goed bedoelde projecten die er uiteindelijk toe resulteren dat mensen gaan bedelen en afhankelijk worden en die weinig of niets te maken hebben met wat mensen werkelijk nodig hebben. Een mooi voorbeeld is de waterputten die wij snel kunnen slaan maar die al spoedig aan de ketting liggen omdat bepaalde onderdelen kapot gaan en niet gerepareerd kunnen worden.
Arrogantie
Zacht gezegd onze westerse arrogantie doet ons nog steeds geloven dat wij de waarheid in pacht hebben. We hebben een mening over zaken waar we geen pest van weten en oordelen over mensen die we nooit hebben ontmoet. Lees mijn artikel over die bewuste 11 september waarin ik beschrijf hoe wij westerlingen onze positie innemen door te heersen en ons boven andere te verheffen. Maar ondanks onze welvaart zijn we nu niet direct het toonbeeld van geluk. Integendeel zou ik zeggen. De ontevredenheid straalt van ons af. Oké ik hoor jullie al roepen. Niet te veel generaliseren Yasmin. Er is ook een hele groep wakkere mensen die toch wel gelukkig zijn hoor. Ogenschijnlijk lijkt dat zo. Wakkere mensen hebben een eigen wereld gecreëerd van valse waarheden, van geloofsovertuigingen dat we gelukkig moeten zijn. Dat we anders en beter zijn dan anderen. En om die valse waarheid te kunnen leven stoppen we onze eigen rotszooi diep weg of we projecteren die op de buitenwereld. Het kan immers niet waar zijn dat alles wat we zien en waarnemen binnen in ons zelf zit...
Geluk heeft geen reden. Geluk is ons geboorterecht. We zullen het meer en meer gaan ervaren op het moment dat we durven te erkennen dat alles wat we menen te zijn voor negenennegentig procent één grove leugen is ofwel een creatie van ons denken.
De wereld is zoals die is omdat wij die zo denken. Die we met onze zintuigen waarnemen en als waarheid bestempelen. Maar de wereld zoals wij die zien en ervaren is slechts een illusie. De weerspiegeling van onze binnenwereld.
Werk aan de winkel
Laten we ophouden met wat en wie dan ook te veroordelen. Ophouden met de dingen anders te willen laten zijn zoals ze zijn. De zichtbare wereld bestaat bij de gratie van licht en donker. Wil je de oorlog stoppen wees dan zo eerlijk en moedig om af te dalen in je zelfgecreëerde hel. Geloof me dat is verdomde pijnlijk maar enorm bevrijdend. En hoewel er geen tijd bestaat, geen verleden en geen toekomst, zal het toch een poosje duren voordat je je naakte pure kwetsbaarheid durft te tonen in de buitenwereld.
In die buitenwereld ben je ogenschijnlijk dezelfde. Soms bot, soms aardig. Je praat niemand meer naar de mond. Je probeert niet aardig te zijn. Je probeert jezelf niet beter en anders voor te doen dan je bent. Even wennen. Je maakt er niet direct vrienden mee. Integendeel. Maar wat maakt het uit. Als je van binnen het licht en het donker, ofwel de hemel en de hel hebt samengevoegd tot één. Niets zou ik zeggen. Helemaal niets. En dat is wat we zijn. Niets. Het pure vormloze zijn van waaruit alles ontstaat en vergaat...
Yasmin. Jij bent één van ons. Ik moet huilen. Wat heb je bijzondere ogen. Ik voel dat jij vanbinnen heel bent. Ik voel jouw liefde, de vrede in jou. You make my day. Weet dat wij vanaf nu jouw familie zijn en dat je hier altijd welkom bent...
Ontmantelen
Ik moet zeggen ik ben wat directer aan het worden. Het kan me geen pest meer schelen of mensen me aardig vinden ja dan nee. Ik ben hier niet om aardig gevonden te worden. Ik ben hier gekomen om mezelf te vinden en alle bullshit die ik voor mezelf heb aangezien - die negentig procent - te ontmantelen. Is hard en meedogenloos werken moet ik zeggen. Betekent in mijn geval dat ik niet alleen familieloos ben maar ook mijn kinderen niet meer heb. En dat kan ook niet. In de echte wereld valt er niets te hebben. Betekent dat er ontelbaar vele dierbaren gestorven zijn. Dat anderen me uit hun leven hebben verbannen. Dankjewel daarvoor. Heb je vijanden lief. Zij houden je wakker en tonen je de weg naar de hemel.
Vrienden sussen ons in slaap. Zij willen dat alles bij het oude blijft. Mijn tegenspelers dagen mij uit om te veranderen. Om het spel niet langer mee te spelen, mijn grenzen te verleggen en in alle opzichten mijn eigen dokter te worden. Ziek zijn is immers niets anders dan beter worden wanneer je de wijsheid van jouw voertuig volgt en de natuur haar eigen gang laat gaan. Door alle prognoses en diagnoses over mijn leven en mijn lijf te ontmantelen. Door niet weg te lopen in moeilijke situaties maar mijn aandeel daarin te zien en me af te vragen of die ene relatie met die autist die me nog steeds af en toe knots knettergek kan maken wel de moeite waard is, ben ik dichter bij de waarheid dan ooit.
Mijn eerste artikel: Durf een Rebel te zijn. Schop alle heilige huisjes in - binnen in jouw Zelf...
De zot
En plots noemt iemand Mallorca. Verrek dat was mijn eerste vlucht. En ik zeg tegen Giri. Laten we vertrekken. Twintig oktober stappen we in het busje. We hebben noodweer onderweg. Genoeg voor normale mensen om om te keren. Deze zot - mijn lievelingskaart in de Tarot - staat in de regen op een parkeerplaats te dansen. Mallorca is wonderschoon. En ondanks dat de Mallorquinen zacht gezegd niet gek zijn op campers vinden we toch die ene plek die open is. Waar ik kan schrijven en studeren en waar we tussen de buien door genieten van fietsen, wandelen en zwemmen en af en toe die prachtige ontmoeting. Zoals die laatste dag in Las Palma. ‘Nee de koffieshop is nog niet open. Maar voor jou met je open blik en je mooie ogen dus wel. Ga zitten. Nee betalen hoef je niet…’
Van doen naar zijn
En dan wil het mens toch terug naar Marokko. We komen aan in Nador waar ik twee jaar geleden revalideerde en worden warm ontvangen. De plek waar we aanvankelijk naar toe willen staat blank. Was er vorig jaar een serieuze dreiging van droogte. nu valt het water met bakken uit de lucht. Er vallen 37 doden en in december worden er 140.000 mensen geëvacueerd. Dit alles komt aan het licht wanneer de overstromingen zich uitbreiden naar Spanje en Portugal.
Het leven gaat door. De vriendelijkheid van de mensen kent geen grenzen. We worden overspoeld met theetjes, met uitnodigingen, met cadeautjes. Ondanks dat het weer niet gaat herstellen blijven we in het mooie en geteisterde Rifgebergte. De regen is één ding. De stormen zijn heftig en tegelijkertijd leven gevend. Zonder morren en steeds opnieuw wordt de schade opgeruimd en de kraampjes en de winkeltjes weer klaargemaakt voor een nieuwe dag. Puur zen.
Beschaving
Marokko is een andere wereld, een ander universum. Ik ervaar Marokko als het midden tussen Oost en West. De mens staat hier aan de top van de beschaving en iedereen die met zijn vinger wijst naar moslims als zijnde terroristen moet zijn eigen spiegel eens verdomd goed gaan poetsen.
Je moet wel van beton zijn als je niet ervaart dat de wereld hier een ander ritme heeft. Dat de vriendelijkheid niet gemaakt is maar direct uit het hart komt. Er is niemand die vraagt wie ik ben of wat ik doe. Er is niemand die zeurt over omstandigheden. Marokkanen leven minder in het verleden en meer in het moment en nemen de dingen zoals ze zijn. Zij zorgen voor elkaar. Zij zorgen voor jou. De politie komt midden in de nacht om je wakker te maken en je naar een veilige plek te brengen. Dat laatste is aan mij niet besteed. Dat begrijpen jullie wel. Ik voel me overal veilig. Was in Kasjmir in het midden van de oorlog en werd klaargestoomd om gevaar weer te voelen.
‘Yasmin ben je niet bang in Marokko’. Nee ik ben niet bang en zeker niet in Marokko. Ik durf hier dag en nacht op straat te zijn. Er is niemand die mij met één vinger aan zal raken. Zaken zoals verkrachting - tja daar wordt hard mee afgerekend. De inwoners zijn mede verantwoordelijk voor elkaars gedrag en veiligheid.
Ja ook dat is bijzonder. Wanneer jongeren zich misdragen - een verziekte kant van het toerisme - worden zij liefdevol gecorrigeerd door volwassenen.
Marokko, ik zie ook sporen van verloedering. De plekken waar toeristen komen en dat willen hebben wat zij altijd en overal willen hebben. Vermaak, kostte wat kost. De ontevredenheid onder bepaalde jongeren - met name de Berbers - die hun wereld willen verbreden maar de grenzen niet over kunnen. Ik kan dat niet veranderen. Het is zoals het is en zoals het blijkbaar hoort te zijn. De Marokkanen mogen dit zelf oplossen. Nee verdomme geen squads hoog in de woestijn die toch al op sterven na dood is...
Er is geen vernieuwing zonder afbraak...
Regenbogen
We hebben veel regen, storm en af en toe ook zon gehad. Nog nooit hebben we zoveel regenbogen gezien. Het zien van een regenboog is een feit. Punt. De betekenis die we er aan geven heeft niets te maken met de regenboog. Voor mij is de regenboog het symbool van verbinding. Ik noemde Zuid-Afrika spontaan de regenboognatie in mijn boek ‘Liefde is Al wat Is’. Anderen blijken inmiddels een ander beeld over de regenboog te hebben. Maar het zegt dus niets over de regenboog.
Een regenboog is gewoon een regenboog. Punt. Zwarte Piet is gewoon zwarte Piet. Punt. Niets heeft immers enige betekenis als de betekenis die wij er aan geven.
De wereld van het zijn
Een moslim is dus gewoon een moslim. Punt. En heeft dus niets te maken met een terrorist.
Wanneer je een keertje in Marokko bent geweest. Op eigen benen en niet georganiseerd. Je hebt je eigen spoor gevolgd en niet dat van de toerist industrie en de media, dan heb je waarschijnlijk een andere kijk gekregen op de gemiddelde Marokkaan.
Dan heb je ongetwijfeld ontdekt dat zodra je de grens overschrijdt van Europa naar Marokko je letterlijk een andere wereld binnentreedt. Een wereld van tijd en ruimte. Een wereld van vrolijkheid. Een wereld van mensen die hun Koning op handen dragen. Een Koning met een open Hart voor zijn volk en voor jongeren.
Marokkanen zijn nieuwsgierig en openhartig. Ze willen je leren kennen en verwennen en hun eten of theetjes met je delen. Toch is het volgens Abdullah niet vanzelfsprekend dat de Marokkaan goed is voor iedereen. ‘De Marokkaan is goed voor een ieder die goed is voor hen’, zegt hij. Met andere woorden: Voor diegene die de mens durft te zien. En ik zie jou en respecteer jou. Mooier dan welke tempel ook vind ik de Mensch. Ik heb wereldwijd vele mooie mensen ontmoet. Maar zo altruïstisch als in Marokko is naar mijn gevoel zeldzaam. ‘Het is ons geloof’ zegt Fatima. Wij horen voor elkaar te zorgen.
Wees open
Stop om te bedenken dat je onmiddellijk een project moet starten of iets dergelijks. Daar vragen mensen niet om. Ze willen dat je hun ziet en omarmt in hun wezen. Doen houd je af van voelen en ervaren. Met al onze goede bedoelingen verpesten we de cultuur. Daarom wilde ik niet in Kenia wonen. Er is immers niemand die ik kan redden. Ga met lege handen waar je ook gaat. Open je hart. Laat je raken. Geld en goederen zijn een makkie. Maar je vooroordelen onder de loep nemen en bereid zijn die los te laten is een waar geschenk voor jouw zelf en die ander. Ieder mens moet zijn specifieke pad bewandelen om zichzelf te vinden. Ontneem niemand haar of zijn pad door in te willen grijpen in een systeem wat fantastisch functioneert. Daar kunnen wij zoveel van leren.
Abdullah vertelde me dat ik het verschil maakte en nodigde ons uit om te komen eten in zijn studentenhuis. Officieel mogen mannen en vrouwen niet ongetrouwd samen wonen en alcohol is verboden. Maar achter de gordijnen vindt het leven plaats en wordt openlijk gedoogd door de politie. Zolang je er anderen maar niet mee lastig valt. De studenten onderhouden zichzelf. Zij werken in de zomer dag en nacht in de horeca om in de winter te kunnen studeren met een uitzonderlijke eeuwige glimlach. Op straat voor hun huis leeft een dakloze oude man. Zij behandelen hem met respect. Zorgen dat hij te eten heeft en zich regelmatig kan douchen. Wij wisselen schaamteloos en openhartig met elkaar uit. Zij waren allemaal drie maal gevaccineerd. Anders mochten ze niet studeren. Niemand die er over zeurde.
Zou dat de reden zijn waarom zij er geen last van hebben. Je doet de dingen omdat het niet anders kan. Punt. Je maakt er verder geen woorden over vuil. Punt. En het lichaam volgt de rede. Punt. Voor mij staat de Marokkaan aan de top van de beschaving.
Daar waar Europa op sterven na dood is en de mensen steeds minder vreugde uitstralen. Daar waar de mensheid haar angst verbergt achter gesloten harten en deuren en getraliede ramen en tegen de avond de straten leeg zijn omdat iedereen in de kroeg zit of achter de tv, bruist het leven in Marokko op straat. Zelfs als het regent. Mensen zijn minder gevangen in slavenarbeid. Bijna iedereen heeft zijn eigen gedoetje. Van het verkopen van zakdoekjes of nootjes tot hun eigen winkeltje. Zoals Hannah die samen met haar familie een sfeervol restaurant runt waar geen alcohol geschonken wordt maar waar de kwaliteit van het eten kakelvers en heerlijk is en de theetjes mierzoet. Niets is teveel om het jou naar de zin te maken.
Jaloers
‘Jeetje wat ben ik jaloers op jou’, zegt ze.
‘Grappig’ zeg ik. Het gras van de buurman is altijd groener. Ik zou zeggen doe het gewoon. Een half jaartje rondzwerven in een campertje waarin je je kont nauwelijks kunt keren. Het is winter. Er is geen uitgaansleven. Geen alcohol. Je kunt niet lekker bij de kachel kruipen laat staan een warm bad nemen. Niet weten waar je zult overnachten. Niet weten waar je je stront kunt lozen. Niet weten wanneer je een douche zult hebben. Niet weten wanneer je je kleren kunt wassen. Geen tv. Zelfs geen Facebook dit keer. Nauwelijks foto's gemaakt. Voor wie?
Je moet je angsten en je verlangens loslaten. Je moet ophouden met plaatsjes plakken. Ophouden jezelf te willen verbeteren. Terug naar jouw oorspronkelijke staat van zijn. Als je dat samen een aantal maanden overleefd is je relatie wel hufterproof...
Wees als kinderen. Die kunnen vrij heftig en natuurlijk zijn. Wees dus niet bang om eens lekker uit je dak te gaan en elkaar half rot te schelden. Om daarna diep in en uit te ademen en gewoon weer door te gaan zonder sorry te zeggen. Want dat is natuurlijk ook onzin. Je meende het immers wel. En maak je geen zorgen of dat gedrag nu wel zo spiritueel is. Wat maakt het uit. Jij kent immers het verschil tussen jouw binnenwereld en je buitenwereld.
Direct
Ik loop met mijn blote voeten door de zee. Zie een vader met zijn zoon rotzooi in zee gooien. Maak een sprint en breng de rommel aan de kant. Scheld tegen pa in mijn eigen taal. ‘Ben je verdomme helemaal gek geworden. Weet je niet dat het leven in de zee sterft door jouw rotzooi. Hij kijkt me kwaad aan, ziet mijn lachende ogen en schiet in de lach. ‘Geef hier zegt hij. Je hebt volkomen gelijk. Wij zijn smeerlappen. We moeten beginnen met onze kinderen te leren. Ja zeg ik. Laten wij het goede voorbeeld geven. We worden vrienden…
Handelen zonder te handelen...
Ook dat is Marokko
Wist je hoeveel jongens die jou een fantastische safari bezorgen of lekker leren surfen en squatten of koffie voor je maken, regelmatig niet betaald worden voor het werk wat ze doen. Ja ook dat is Marokko. Dit vertellen ze je doorgaans niet. En dan beginnen ze voor zichzelf. Een eenmanszaakje. Zo nodig met een klein beginkapitaaltje. En daarna mogen ze het zelf uitzoeken. Want daar word je groot en sterk van. En daar weet ik alles van.
Dankbaar
Dankbaar voor alle wonderschone ontmoetingen. Dankbaar voor alle prachtige en minder prachtige ervaringen. Dankbaar voor het weer wat soms geen weer meer was. Dankbaar voor Al wat Is.
Yasmin
- met een knipoog van Giri
door Yasmin | 18 oktober 2025 | Inspiraties |
Kort nadat we dit voorjaar terug zijn in Nederland, rijd ik op mijn eentje naar het noorden. Ben vijf dagen onderweg, zonder dat ik mijn rug voel. Ontmoet en raak aan zonder aan te raken
Er is geen doener, geen plan. Het gebeurt gewoon. Ik ben hiervoor naar de aarde gekomen. Ben niet meer en niet minder dan een instrument. Ben gekomen om die dingen te zeggen die andere mensen angstvallig vermijden omdat ze bang zijn om niet aardig gevonden te worden.
Innerlijke wijsheid
Het herinnert me aan voorheen. Hoe vaak was ik niet in staat om workshops te geven. Ging ik naar het bos en zong ik in alle toonaarden mijn proces. En mijn innerlijke wijsheid zei: ‘Ga maar Yasmin. Ga maar met lege handen’.
En ik pakte mijn boeltje en ik ging omdat ik feilloos leerde vertrouwen op de wijsheid van mijn lichaam. Ik weet dat ik wonderen kan verrichten zolang ik me laat leiden door mijn body en mijn spirit en niet door mijn hoofd. Het hoofd vertelt uitsluitend onzin, uitsluitend leugens. Mijn lichaam is mijn tempel die ik zeer heb veronachtzaamd. Ik heb dit goddelijke voertuig leren waarderen en respecteren en vind het een mirakel waar ik elke moment van de dag dankbaar voor ben.
Levensenergie
Hoe komt het dat we naar buiten gaan met een zonnebril op onze toeter terwijl de zon, meer dan welk voedsel dan ook, de bron is van alle leven welke ons bezield en vreugde geeft wanneer we haar toestaan door onze ogen naar binnen te druppelen en onze ziel te verwarmen. En nee, natuurlijk gaan we niet op het heetst van de dag in de zon liggen. Dat spreekt vanzelf. We wennen ons lichaam langzaam maar zeker aan de zonnekracht. Dus smeren we niet en verbranden we niet. En we lopen als het kan op blote voeten over het strand, in het water, de tuin en in de natuur. Kei gezond. We praten met bomen en dieren, genieten van kevers en torretjes en zijn niet bang voor teken. We raken aan en laten ons vullen met energie om te ontdekken dat zelfs de puist van mijn gekapte boom nog altijd onze energie in zich draagt en nog steeds verbonden is met het hele netwerk van wortels om haar heen.
We blijven niet binnen als de telefoon zegt dat het gaat regenen. We kijken naar de lucht en voelen wanneer we naar buiten kunnen. Bovendien zijn we niet bang om nat te worden. Het is heerlijk en verfrissend om te dansen in de regen. Bij voorkeur in je blootje. Probeer het eens met je kids. Er gaat een nieuwe wereld voor je open.
Het leven is een wonder, gratis en voor niets. Jammer dat zo weinig mensen het gezicht van god ervaren in de schoonheid van de natuur omdat we doodsbang zijn voor stilte. En als we er eenmaal zijn knippen we honderden foto's om later te kijken wat we allemaal gezien hebben om andere mensen te imponeren met plaatsen waar zij alleen maar van kunnen dromen
Manifestatie
Ze blijft door mijn hoofd spoken. Ik ga naar haar toe en begrijp al snel waarom ze me nooit meer op kwam zoeken. Ze leeft in een zelfgecreëerde drama. Haar tuin is sinds jaar en dag onderhoudsvrij en de benedenverdieping aangepast. Volgens de statistieken volgt ze het lot van haar moeder en zal ze jong dementeren. Niet getreurd, alles is voorbereid. ‘We maken er een feestje van...’
Zoals altijd lekker stoer en manlief vult zonder morren al haar verlangens in. En dat noemen wij dus liefde.
Ik ben geschokt. Ik heb de weg bewandelt tot in de diepte. Heb het onmogelijke mogelijk laten worden omdat ik geloof dat alles mogelijk is zolang ik vertrouw op mijn eigen wijsheid. Ik kies ervoor heer en meester te zijn van mijn eigen leven. Ik slik niets en vecht niet tegen pijn. Die hoort nu eenmaal bij het leven maar wordt dragelijker wanneer je kunt omarmen dat wat is. Kortom geen kwantiteit maar kwaliteit.
Hoewel mijn huidige huisarts met verwondering mijn boek over Vluchtelingen gelezen heeft en me vroeg waar ik die wijsheid vandaan haal, levert mijn eigen-wijsheid geen bonuspunten op. Slachtofferschap doet het goed in onze westerse samenleving. En dus is iedereen ziek of onderweg want dat schijnt de enige manier te zijn om aandacht te krijgen. En aandacht ofwel gezien worden is wat we willen.
Maar dit alles start tussen onze oortjes. En als we drama's kunnen creëren, kunnen we onszelf ook herprogrammeren.
Tja het is een ander traject dan een pilletje slikken en door hobbelen. Dat wel. Het kost tijd, geduld en oneindig veel liefde. Liefde voor jouw zelf. Er zullen weinig mensen zijn die jou ondersteunen. Zij zullen alles ondernemen om jou in hun comfortzone te houden. Geloof me, het is de moeite waard. Want we zijn niet op de wereld gekomen om onszelf te kortwieken. We zijn op de wereld gekomen om onze vleugels uit te slaan, onze veilige vlucht ofwel onze familiebanden te verlaten en te overstijgen zoals Jonathan dat deed.
Want we kwamen uit de eenheid en zullen uiteindelijk weer terugkeren naar die eenheid. Er is niets wat we mee kunnen nemen dan ons eigen pure zelf
Wonderlijk
Plotseling komen er mensen binnenvallen die ik lange tijd niet heb gezien. Er gebeuren wonderlijke dingen in ons liefdestuintje. Zoals met Veronica die ik op de beurs ontmoette. Na drie sessie stopt ze met zichzelf te snijden, loopt ze voor het eerst op blote voeten, neemt ze wekelijks een voetenbad en kijkt ze zichzelf aan in de spiegel zonder walging maar met verwondering. Hoewel ze dacht dat zo’n ommekeer onmogelijk kon blijven duren, voelt ze dat ze niet terug kan. Nog sterker, niet meer terug wil. Ze is vanuit haar eigen gecreëerde duisternis volledig in het Licht gestapt en voelt dat ze ten alle tijde een keuze heeft. En ik, ik heb niets gedaan, ik was gewoon aanwezig.
En wat te denken van mijn buurmeisje uit Rusland die me op straat zag en vol verwondering uitriep: dat jij hier woont. Ze werd kind aan huis. Volgens haar zeggen werd ik haar leermeester. Maar plots zag ze de duivel in mij en was zij de Christus...
Ze verhuisde naar Duitsland en verdween uit mijn leven. Plots is ze in mijn gedachten en krijg ik een App. Ze heeft inmiddels haar eigen duivel omarmd en komt vrolijk zeshonderd kilometer gereden om me te omhelzen en vervolgens niet meer weg te willen. Ze is pure schoonheid, gepolijst door lijden en licht.
Al deze mensen hebben een soortgelijke herinnering aan onze eerste ontmoeting die diep in hun hart staat gegrift: Jij spreidde je armen uit zonder voorwaarden en ik voelde dat je waarachtig was. Voor het eerst in mijn leven werd ik gezien, gehoord en erkend.
Het meest bijzondere in deze tijd is de verandering tussen Giri en mij. Dit gebeurde nadat ik daadwerkelijk een streep trok en besloot na onze laatste reis alleen verder te gaan. Plots kwam de ommekeer. En dit keer voelt deze oprecht.
Therapie
Zolang je de oplossing buiten jezelf zoekt zul je jouw zelf niet vinden. Wanneer je de moed hebt om naar binnen te keren realiseer je jezelf dat niets jou is overkomen maar dat alles jouw is gegeven om jouw weg te bewandelen om datgene te kunnen worden wat jij in wezen bent.
Dit voertuig is duizenden jaren geleden ontworpen om ons mensen te dragen en rechtop te lopen. Hoe kan het zijn dat we nu niet meer in staat zijn om zelfstandig te ademen.
Alles heeft waarde in je leven. Oprechte boosheid is een godsgeschenk. Laat je de bek niet snoeren door mensen die vinden dat je dingen wel of niet mag zeggen. Wanneer je boosheid opslaat in je onderbewuste, verwordt het tot woede en dat kan wel eens verdomd gevaarlijk zijn.
Het zijn meestal geen nare mensen die plotseling een moord begaan. Zij worden overgenomen door een donkere energie, een gedachte in de ether of hun eigen schaduw, en realiseren zich pas later wat er gebeurd is.
Chronisch
Tachtig procent van de mensheid is ziek of heeft chronische pijn. Al zit dat laatste inderdaad tussen je oortjes, het is niet zo dat het niet pijnlijk is. Nog sterker, het kan verdomde pijnlijk zijn. Het enige wat helpt is datgene wat opgeslagen is in jouw onderbewuste, omdat je als kind nu eenmaal niet de ruimte had om je verdriet te uiten of je boosheid te tonen, naar het licht te brengen en te omarmen. Stop met therapeuteren. Het brengt je geen stap verder. Wees stil, keer naar binnen en voel. Stap uit die cirkel van behoeftigheid en wees gewoon jouw mooie zelf. Ook al voldoet die niet aan het beeld wat jij daarvan hebt gecreëerd en zullen andere mensen jou beschuldigen dat je niet spiritueel bent als je vloekt of schreeuwt.
Op het moment dat we bereid zijn om af te dalen in onze eigen duisternis kunnen we onszelf spiritueel gaan ontvouwen en anderen daadwerkelijk gaan helen door ons pure zijn. Dan gebeurt er een echte doorbraak, een ware transformatie.
De kracht van het aanraken
Ik weet niet waar ik het geleerd heb. Er werd bij ons nooit aangeraakt of geknuffeld. Maar ik heb honderden mensen aan mogen raken. Soms alleen met mijn ogen vanwege hun religie. Soms alleen door het leggen van een hand op iemands schouder, waarvan mensen me vertelden dat ze die hand nog heel lang konden voelen. Ik heb honderden mensen omarmd. Op straat, vies, smerig en schoon aan de buitenkant. Bij de vluchtelingen. De beachboys. Bij mijn workshops, in de gevangenis, bij mijn lezingen. Aanraken werkt verbindend. Aanraken is helend.
Een baby die niet geknuffeld wordt zal uiteindelijk sterven. Een volwassene die niet aangeraakt wordt raakt zijn verbinding met zijn goddelijke kern kwijt en verandert in een robot.
Je kwam achter jouw kraam vandaan met open armen. Ik dacht dat kan niet voor mij zijn. Ze kent me niet. Ik verdien dit niet. Maar je sloeg je armen om me heen en ik voelde de waarachtigheid in jouw omhelzing. Ik begon het toe te laten en te helen.
Dankbaarheid
Mijn dag begint en eindigt met dankbaarheid. Dankbaar voor het wonder dat leven heet. De schoonheid van de natuur. Mijn lichaam wat zich op wonderbaarlijke wijze herstelt en steeds opnieuw sterker en krachtiger wordt.
Ik lees geen krant. Kijk nooit naar de tv. Zit niet langer op Netflix. Kortom ik doe ogenschijnlijk niets maar alles wordt gedaan. Er is niets wat ik nog vast kan houden want ik heb alles reeds losgelaten. Ik voel me vrij als een adelaar op haar vlucht en overzie het geheel. Ik neem jou mee op mijn reis en laat jou delen in mijn liefde die grenzeloos en onuitputtelijk is. Daar hoef ik niets voor te doen. Daar hoef ik alleen maar voor te zijn.
Er is niets en niemand die ik nog wat schuldig ben of moet vergeven. Door mezelf te vergeven heb ik iedereen vergeven. Bovendien heb ik ontdekt dat er niets te vergeven valt omdat we niet afgerekend worden op goed en kwaad. Dat is wat ze ons hebben wijsgemaakt, maar wat in de eeuwigheid niet bestaat.
Ze kijkt me onderzoekend aan. Ik weet niet wie je bent. Maar een ding weet ik wel. Wat heb jij het voor je kiezen gehad. En wat sta je stevig geworteld in Moeder Aarde. Ik val stil, kijk haar aan en glimlach…
Uit Liefde en kwetsbaarheid geboren
Yasmin
Contact
We zijn on the road vanaf 20 oktober. Wij vinden het altijd fijn om jouw reactie te horen. Als je behoefte hebt aan een steuntje in de rug, behoefte om te spiegelen kan dat ook via App-contact.
door Yasmin | 19 september 2025 | Inspiraties |
Hoe doen jullie dat in godsnaam. Tja hoe doe je dat in godsnaam. Door vallen en opstaan. Door romantische ideeën over relaties aan de kapstok te hangen en de realiteit te omarmen. Door er niet voor terug te schrikken om af en toe een kreng te zijn. Door elke dag opnieuw te beginnen zonder om te kijken.
Mijn relatie met Giri
Ik leerde hem kennen op een alleenstaandenavond. Was niet in hem geïnteresseerd. Het enige waar ik voor kwam was dansen. Mijn God wat houd ik van dansen. Ik kwam hem opnieuw tegen en hij vroeg me ten dans. We dansten de sterren van de hemel. En zo begon het. Een relatie met vallen en opstaan. Samen spelen, samen helen, slootje springen en belletje trekken. Alles in het vuur mikken wat me niet langer diende.
In Australië, Giri zijn geboorteland, wordt op traditionele Indiase wijze onze relatie ingezegend door twee van mijn Reikistudenten. Het is een indrukwekkende inwijdingsceremonie, een overeenkomst lang geleden in de hemel gesloten tussen twee zielen.
Loslaten
Maar er was ook een andere kant. Oncontroleerbare woedeaanvallen en een gevoelsleven wat hem regelmatig de diepte introk. Niet zichtbaar voor de buitenwereld. Er volgden psychiatrische onderzoeken. Relaties met asperges met een dusdanig hoog IQ zijn volgens zeggen onmogelijk.
Na een proces van intens loslaten gaan we samen een ander plekje voor hem zoeken. ‘Ik kan niet op eigen benen staan’, zegt Giri. ‘Dan ga ik het klooster in’. Bats! De laatste puzzelstukjes vallen in elkaar. En zo breng ik hem op zekere dag naar het Trappistenklooster in Zundert. Er valt een last van mijn schouders.
Alles ontvouwt zich moeiteloos. Na zeven jaar mijn boeken in opdracht van het allerhoogste samen uitgegeven te hebben, neemt mijn uitgever ze terug in zijn assortiment omdat hij volgens zeggen nooit iets beters heeft gehad. Er is ruimte om vrienden in huis halen. Ik ga zes winters naar Kenia. Doe projecten met vrouwen en beachboys en leef met volle teugen. En dan komt de tijd dat ik weet dat ik niet eeuwig in Kenia ga blijven.
Op straat gezet
Op het moment dat ik die laatste winter naar Kenia ga zijn Giri en ik al jaren uit elkaar maar nog steeds in contact. Hij is uit het klooster gezet en heeft op dit moment geen plekje om te verblijven. Dus bied ik hem voor deze periode mijn huisje aan. Wanneer ik eind maart terugkom in de wetenschap dat mijn tijd in Kenia ten einde loopt, is hij finaal de weg kwijt. Hij mist de veiligheid en de zekerheid in zichzelf en heeft soms last van psychoses. We maken een deal. We gaan het weer samen doen. Ieder een eigen kamer en Giri gaat drie dagen per week naar een klooster in de buurt. Niet als monnik maar als participant.
Doe ik dit uit medelijden, vraag ik mezelf af. Nee niet echt. Ik ben zijn veilige haven. Zijn Baken van Licht waar hij zich aan kan verwarmen. En ik hou teveel van hem om hem naar de donder te laten gaan. Ik zie ook zijn potentie en zijn innerlijk schoonheid voorbij de angst, voorbij de controle.
Gelijkwaardig
Giri is mijn anker die me bij de les houdt. Die regelmatig rotsblokken op mijn pad gooit zodat ik alert blijf en niet ga flippen. Die met veel plezier de winkels door struint en boodschappen doet. Die me ondersteunt als een rots in de branding, mijn boeken in E-book zet en mijn website polijst. Die zijn ego zodanig heeft afgepeld dat we onszelf als gelijkwaardig kunnen zien. Ja Giri is inmiddels in alle opzichten mijn maatje.
En diep in mijn hart is daar die liefde en de wetenschap dat we samen een contract hebben getekend in de ongeziene wereld dat we af willen maken. Tenminste ik wel. En ja ik moet de kar trekken. Ik moet altijd de beslissingen nemen. Dat kan soms lastig zijn maar dat is gewoon een realiteit.
Ik loop af en toe rond met het idee om de psychiaters te bezoeken die hem getest hebben en ongeschikt verklaarden voor een relatie. Zeer begaafd maar een hoog Asperger gehalte. Nog sterker, volgens hun zeggen had hij allang in de psychiatrie moeten zitten. Zou het iets met mij te maken hebben, vroegen zij zich af.
Matrix
Het is ongetwijfeld waar dat ik enorm de pest heb aan etiketjes. Dat werkt niet verruimend maar plaatst mensen in een kooitje en houdt hen voor eeuwig gevangen in de drie dimensionale werkelijkheid ofwel de Matrix. Tegelijkertijd kan ik niet ontkennen dat het bij tijd en wijlen een heftige klus was en dat is zeer zacht uitgedrukt.
Het is niet voor niets dat we uiteindelijk uit elkaar gingen. Giri moest ervaring opdoen als monnik en ik mocht mezelf resetten. Ik had het beregoed met mezelf. Ik was vrij en onafhankelijk en in die zin was er geen enkele noodzaak meer voor een relatie. Ik had evengoed voor een poes kunnen kiezen. Maar wij hadden een akkoordje.
Relatie
Onze relatie, die ik nu met recht een relatie kan noemen, heeft mij meer opgeleverd dan tientallen jaren therapie zouden kunnen doen. Het is mij gelukt om Giri steeds meer Giri te laten zijn en tegelijkertijd mijn eigenheid te behouden en mijn grenzen te bewaken. Dat laatste was absoluut een klus. Het enige wat ik moest leren accepteren is dat ik degene ben die de initiatieven neemt. Maar dat is dan maar zo.
Het heeft ook gemaakt dat ik het was die hem de deur uit schopte om naar Santiago te lopen. Omdat zijn angst hem belemmerde om de drempel te overschrijden. Waar ik toen geen weet van had. Maar toen ik eenmaal wist dat de angst voor verandering in hem zo groot was, liep ik een poosje met hem mee zodat hij zijn camino naar Jeruzalem kon lopen. Ik wist dat als hij eenmaal onderweg was hij niet meer zou stoppen voor hij zijn doel had bereikt.
Zonder wrijving geen glans
Een relatie is er niet om de ander gelukkig te maken, schrijf ik al een poosje geleden. Een relatie is er om de hoogste potentie van onszelf naar boven te halen. Om daadwerkelijk diepte in een relatie te brengen moeten we confrontaties niet uit de weg gaan. Liefdevolle confrontaties zijn het schuurmiddel voor iedere relatie. De polijsting. Je kunt weglopen als het moeilijk wordt, maar als je jouw relatie niet in liefde kunt beëindigen ben je niet klaar en zul je ongetwijfeld een soortgelijke relatie aantrekken. Je partner spiegelt jouw ontbrekende deel, dat wat verborgen is in jouw onderbewuste. Er is geen therapie die beter werkt dan een liefdevolle en spiegelende relatie.
Polijsten
In een wereld waar het hoofd de scepter voert, waar angst regeert daar waar liefde moet wonen en materie belangrijker is dan gevoel, snap ik dat mensen bang zijn om zichzelf te verliezen in een relatie. Overgave, volledige overgave is sterven in jezelf om opnieuw geboren te worden. Instinctief weten we dat we onszelf volledig moeten verliezen oftewel overgeven in een relatie voordat we kunnen versmelten. De meesten van ons zijn zo bang voor overgave, zo bang om de controle te verliezen dat ze liever een hond nemen in plaats van een vent. Een hond kun je vormen naar jouw wil maar een vent niet. Tenminste, dat zou ik in mijn geval met Giri hebben kunnen doen, maar zo‘n vent wilde ik niet. Ik ga nooit de weg van de minste weerstand maar zoek altijd de hobbels op om mezelf te polijsten.
Giri voelt zich veilig bij mij en stroomt moeiteloos mee in mijn energie. Dat is niet voldoende voor mij. Zijn enorme driftbuien en drang om zichzelf te vernietigen behoren tot het verleden maar staken weer de kop op toen hij zich tijdens onze laatste reis voortdurend zorgen maakte of we Nederland wel zouden bereiken om er uiteindelijk achter te komen dat hij het probleem met de koelvloeistof ook met water op had kunnen lossen.
Uit mijn dak
Tijdens onze laatste reis ging ik regelmatig uit mijn dak tot ik me realiseerde dat ik zijn woede naar buiten bracht. Hij werd uiteindelijk zo grof dat ik een streep moest trekken. En die streep deed het hem. Eenmaal thuis besloot ik al snel om mijn hart weer open te zetten en hem opnieuw een kans te geven op voorwaarde dat hij een poosje in therapie ging. Ook al is ons leven in ieder opzicht niet meer en niet minder dan een spirituele opleiding, het is beter om sommige dingen buiten je relatie te houden.
En zie het werkte als een trein. Alles ligt weer open. En niet zomaar open. Er is een contact wat eerder niet mogelijk was. Oogcontact. Echt luisteren en feedback geven. Giri stroomt nog steeds moeiteloos mee in mijn proces maar heeft ook zijn eigenheid. En uiteraard is Giri een prachtig mens zoals iedereen in wezen prachtig is.
En er is maar een manier om mensen in essentie te helen
Dat is de bereidheid om in je eigen spiegel te kijken en niet langer jouw onverwerkte zooi op die ander te projecteren. Ik noem dat de kracht van ware Liefde. Daar kan geen enkel therapie of pil tegen op. En dan zijn we weer wat we horen te zijn. Niet de caretakers voor onszelf of onze eigen familie en kinderen maar voor de hele tribe.
Wanneer wij onze relaties polijsten, polijsten we niet alleen ons zelf. Door ons voorbeeld bemoedigen we anderen om hun angsten los te laten, hun comfortzone te verlaten en de uitdaging van een relatie aan te gaan. En daarbij mag je het idee los laten dat een relatie leuk moet zijn. Dat een relatie voor eeuwig moet zijn. Leuke relaties houden je in je comfortzone. En zolang je doet wat je altijd deed zal er geen pest veranderen in je leven.
Waarachtige relaties zullen jouw niet bevestigen in je slachtoffer gedrag maar liefdevol de beuk erin gooien zodat jij de kans krijgt om uit de kudde te stappen, je eigenheid te leven en waarachtig vrij te worden. En dat laatste is aan jou.
Warme omhelzing
Giri en Yasmin
door Yasmin | 23 augustus 2025 | Inspiraties |
Ware spiritualiteit
staat los van dualiteit
los van Religie
is de weg van eenheid in verbondenheid
de weg van het Hart is de weg van de Tao zonder oordeel
zonder verleden en zonder toekomst
is de weg van het eeuwige NU
- Ik ben die IK BEN
Er valt geen vogel van het dak zonder Zijn/Haar weten
Zolang we leven binnen de drie dimensionale werkelijkheid ofwel de Matrix kunnen we de eenheid tussen alle dingen niet zien: de energie ofwel de liefde die ons en al wat leeft verbindt. We leven in onze zelf gecreëerde gevangenis. Hoewel we de sleutel in handen hebben, kiezen we onbewust voor de veiligheid van het bekende. Ondanks de sociale media die de hele wereld binnenskamers brengt, beperkt onze leefwereld zich tot familie , vrienden en bekenden en onze cultuur.
Gedachten zijn krachten
Onze diepste angst manifesteert zich. Zolang wij niet af durven te dalen in de diepe kerkers van onze ziel om onze angsten te doorgronden en ons gewonde zelf te helen, zullen we onze onmacht en onze frustraties blijven projecteren op de buitenwereld en zullen we anderen blijven beschuldigen. We begrijpen niet dat de wereld niet meer en niet minder is dan een projectie van ons denken
Onze tweelingziel
We zijn bang om ons te verbinden en zoeken naar de veiligheid van een tweelingziel. Een ander trucje van het brein om de realiteit niet onder ogen te zien. Eerlijk gezegd zouden we daar geen pest van leren. Laat staan dat we wakker worden. We vergeten dat onze partners onze tegenpolen zijn. Zij spiegelen feilloos datgene wat we zelf niet onder ogen willen of kunnen zien. Hoe moeilijk is het om de touwtjes uit handen te geven en onszelf in alle kwetsbaarheid aan de ander te tonen en de stroom van de liefde - met vallen en opstaan - haar werk te laten doen. Liever gaan we van de ene therapeut naar de andere en blijven we eeuwig aan onszelf werken, dan het gezwel tot op het bot te verwijderen om als een heel en vrij mens tevoorschijn te komen.
Waarom is dat
Ieder mens verlangt naar liefde maar er is niets waar we zo bang voor zijn dan ware Liefde. Liefde is immers niet lief, schreef ik ooit. Vrijheid is eng. Authentiek zijn betekent dat je niet langer in de Matrix past. Plots kun je niet meer meepraten, want je hebt geen problemen meer. Die zaten immers uitsluiten in je hoofd. Je omarmt het leven zoals het komt en niet zoals het in jouw ogen zou moeten zijn. Je bent gelukkig, zonder reden. Tja, dat kan niet waar zijn in een kapitalistische maatschappij waar jouw geluk af schijnt te hangen van de mate waarin je consumeert en investeert aan de buitenkant. Want het ego wil gezien worden en succesvol zijn. Je waarde wordt immers bepaald door het huis wat je bewoont, de auto die je rijdt, het merk schoenen wat je draagt en de status van je familie en vrienden.
Slachtofferschap doet het goed
De pester wordt gestraft en het slachtoffer wordt in de watten gelegd. Beide hebben elkaar nodig. De pester steekt zijn kop uit en roept het slachtoffer op om op te staan. Deze maatschappij is immers niet voor watjes.
Er is een meisje vermoord en nog wel door zo’n verdomde buitenlander. En hoewel er dagelijks duizenden meisjes, vrouwen, jongens en mannen worden vermoord, is dat ver van ons bed. Dit is blijkbaar dichtbij genoeg om hier iets over te moeten zeggen. Geloof me, als je jouw eigen binnenwereld tot in diepte hebt blootgelegd, zul je dit spel niet langer meespelen. Dan voel je mededogen voor het lijden van de mensheid en kun je alleen maar stil zijn.
Maskers
Het is dramatisch dat wij onze boosheid nooit mochten uiten. Het is veilig opgeslagen in onze onderbewuste en heeft ons verknipt en misvormd tot een staat van onmenselijkheid waar we dagelijks onze prijs voor betalen: Fysiek, emotioneel en mentaal. Boosheid is een prachtige levengevende emotie die, wanneer hij mag stromen, jou onmiddellijk bevrijd. Kijk naar onze kinderen. Hoe natuurlijk ze boosheid uiten zolang wij dat er niet hebben uit gemept. Je hebt er geen kind aan.
Oorlog
Er is nooit één oorzaak aan te wijzen waarom de dingen zijn zoals ze zijn. Al willen we graag geloven dat het vroeger beter was, ook dat is een illusie. Het kwaad zit in ieder mens. We vernietigen onszelf in de vorm van kanker of bevechten anderen zolang we niet de verantwoordelijkheid durven te nemen voor de oorlog in binnenwereld. En grappig genoeg liggen daar onze ware scheppende kwaliteiten verborgen.
Sinds ik de ogenschijnlijke puinhopen in mezelf in het licht heb gezet, ben ik een vrij en onafhankelijk mens. De dood kan mij niet langer beangstigen. Ik ben vele doden gestorven. Letterlijk en figuurlijk. Ik heb meer los moeten laten in mijn leven als ik ooit voor menselijk heb gehouden. Maar eerlijk is braaf. Ook al ben ik ogenschijnlijk alles kwijt geraakt, ik ben niets kwijt. Integendeel, ik heb mezelf gevonden.
En daar was het allemaal om begonnen
Onze afdaling als ziel in de stof is niets anders dan een reis door de zichtbare vergetelheid van licht en donker om te kunnen doen wat we hier als ziel komen doen. Een reis die ons aanvankelijk ver verwijdert van datgene wat we in wezen zijn om ons uiteindelijk langzaam maar zeker terug te voeren naar de kern van ons wezen en nu in vol bewustzijn. Licht en donker lossen zich op in het vuur van de Liefde. Niet langer valt er iets te bereiken. Er kan immers niets bereikt worden wat er altijd al was. We zijn als een lotusbloem die zich opent in de ochtendzon. Blaadje voor blaadje. We nemen toevlucht door af te dalen en de stilte te omarmen. We bevrijden onszelf langzaam maar zeker van de sluiers van de illusie dat we een afgescheiden ik zijn.
Demonen
Sinds ik me bevrijd heb van mijn innerlijke demonen kijk ik op een andere manier naar de wereld. Ik zie in alles Liefde. De openlijke vijandigheid om ons heen is volledig getransformeerd zonder te vechten. We leven in een paradijs van Liefde en heelheid en de omgeving transformeert mee. Wondertjes van heling vinden plaats in ons liefdestuintje zonder dat we daar iets voor doen. Ik ben dat en hoef dat alleen maar te zijn.
Door het pad in de lengte en de diepte te bewandelen, kan ik een Baken van Licht zijn voor anderen. Dat is wat ik ben en wat ik wens te zijn. Dus voel je welkom wanneer je ziel roept
Ik zie het het vermoorde meisje voor me. Mijn hart vult zich met mededogen. Ik proef haat naar de vluchteling die in onze ogen de dader is. Ik voel de angst van een wild dier die geen plaats heeft om te schuilen. Eens was ik dat. Het slachtoffer en de dader zijn beiden deel van mij. Want er staat niets los van mij. Ik ben al wat is. Dus ben ik in die zin ook verantwoordelijk voor datgene wat er gebeurt. Al kan ik de buitenwereld niet veranderen, door niet langer te oordelen en de verantwoordelijkheid te nemen voor mijn innerlijke leefwereld, neem ik mijn aandeel in het spel van deze illusionaire werkelijkheid op mij.
Het hoofd vertelt uitsluitend leugens. Mijn lichaam, dat ik tot in het absurde heb ontkent, heeft zich herstelt en vernieuwt naarmate ik naar haar ging luisteren, haar ging omarmen en respecteren. Maar eerst moest ik mijzelf volledig vergeven en erkennen. Wat een wonder dat lijf van mij. Het lichaam bevat de wijsheid van eeuwen en spreekt altijd waarheid. Waarheid is datgene wat resoneert in mijn Hart, het spirituele centrum van mijn zijn
Dankbaar…
Yasmin
- Zo. 7 september van 10.30 - 15.00 in Olland - Holistic Impulse - inclusief lunch
- Wo. 17 september van 20.00 - 22.30 in Boekel
door Yasmin | 6 juni 2025 | Inspiraties |
Het gaat niet goed met ons. Wie zullen we nu eens de schuld geven. De asielzoeker. Zij nemen ons onze banen af. Zij zijn het tuig van de samenleving. Zij horen hier niet. Het kabinet komt ten val. Er wordt niet genoeg gedaan om de asielzoeker zo snel mogelijk het land uit te werken.
We worden geregeerd door mensen die ons spiegelen wat wij zelf zijn. Een stelletje kleuters die hun kop in het zand steken. Die menen dat wij een eiland zijn. Die denken dat we de natuur kunnen manipuleren en het leven naar onze hand kunnen zetten. Die in hun broek schijten van angst en hard blijven schreeuwen om dat maar niet te voelen. Die weigeren om te zien dat dit hele theater niets meer en niet minder is dan een projectie van onze eigen hebzucht, ons eigen denken. Van het gevoel dat wij beter zijn en daarom meer rechten hebben dan anderen.
Schuif het niet op het bordje van Pim Fortuyn. Dan begrijp je niet wat deze man - voor wie ik eens een ode schreef waardoor ik weer eens verguisd werd - werkelijk heeft willen zeggen.
Wij zijn volledig de weg kwijt. Wij zijn als kinderen die verlangen naar de borst van onze moeder en schreeuwen om veiligheid in een wereld die geregeerd wordt door angst. We zullen steeds dieper verdwijnen in de wereld van de illusies, ook en vooral de zogenaamde wakkeren onder ons, als we niet stoppen met wijzen naar anderen.
Wanneer we het spel doorzien en bereid zijn naar onszelf te kijken, blijft er niets anders over dan naar binnen te keren en af te dalen in de diepte van onze eigen gecreëerde gevangenis om uiteindelijk opnieuw geboren te worden en ons eigen lied te zingen.
We zijn zoekenden in de woestijn
Alles wat we ooit voor waarheid hebben aangenomen blijkt niet meer en niet minder te zijn dan een grote leugen. Ons fundament rust niet langer op vertrouwen maar op angst. Om die angst niet te voelen blijven we maar doorgaan. De C. tijd bracht ons tot stilstand. Wow, dacht ik, het is tijd voor een Inner-Reset. Wij moesten onze camper nemen en gesloten grenzen passeren om te ervaren dat landsgrenzen zich niet sluiten als jouw grenzen open zijn. Mijn boek Inner-Reset werd geboren in Sardinië. Het bracht mij in een vernieuwde stroom. Toen bleek C. plots voorbij en gingen de grenzen open. De mensheid terug naar normaal en ik… Ik werd van de fiets gereden. Revalideerde voorspoedig en ging twee maanden later op gruwelijke wijze door mijn rug. Ben nog steeds in de revisie. Werd opnieuw bij het vuilnis neergezet. Niet langer van nut voor de spirituele samenleving.
Hetzelfde gebeurde 28 jaar geleden. Ik kwam ernstig ziek terug van onze wonderbaarlijke wereldreis. Een operatie die ik twaalf jaar uit kon stellen was nu bittere noodzaak. Het werden er vele. We vonden net op tijd een plekje om te revalideren. Ik was niet langer van nut voor mijn Reiki-studenten. Het werd stil om mij heen
Incubatietijd
Hoe dan ook, in de stilte groei ik tegen de verdrukking in. Ook al is niet iedereen gecharmeerd van mijn directheid, van een ding ben ik overtuigd. Of we zwemmen met de stroom mee en verzuipen in de angst of we zwemmen tegen de richting in en spreken onze eigen waarheid. Nee, dat maakte me niet geliefd in het domein van het spirituele. Ik kreeg nooit een podium, ook al werd ik meerdere malen voorgedragen. Ik was te confronterend, schaamteloos, te vrij, had een grote bek en zei dingen die niet gezegd mogen worden. En dat zonder anderen te beschuldigen… Ik gaf de vluchteling een gezicht. Werd van alle kanten geblokkeerd. Het boek werd uit de markt genomen. De geheime politie kwam aan mijn deur en later stond de boa op de stoep. Ik werd gerapporteerd en dus geblokkeerd bij facebook door een welbekende wakkere ziel omdat ik volgens haar leugens verspreidde…
Er was nog steeds iets in mij wat mezelf niet volledig kon omarmen of ondersteunen. Of Freek Simon en anderen hadden gelijk dat de wereld er niet aan toe was. Na een podcast van Leon kreeg ik een schitterend interview in de Andere Krant. Ik moest naar Ter Apel om over onze vluchtelingen schrijven. Dat deed ik. Te positief. Mijn bijdrage werd niet langer op prijs gesteld.
Zonder wrijving geen glans
Ik heb me in het verleden kapot laten maken. Ik ben opgestaan en herrezen. Het leven heeft mij gepolijst. En soms komt er iemand op mijn pad die moe is van al het vluchten, van al het zoeken naar de schijn van veiligheid. Die murw genoeg is om de Weg te willen bewandelen. Zoals Osho zei: Het is een geschenk voor een meester om haar wijsheid door te kunnen geven aan die ene persoon die het kan ontvangen…
Ik weet dat er moed voor nodig is om op te staan en je eigen lied te zingen. Ik weet dat er moed voor nodig is om niet langer naar buiten te wijzen maar naar binnen te schouwen. Het is een verdomde eenzame weg. Maar ik ben niet langer eenzaam of alleen. Ik word gevoed door de Liefde zelf.
Omdat ik zelf verstoten ben en alles kwijt raakte wat mensen in dit leven belangrijk vinden, ben ik altijd een podium geweest voor mensen die aan de zijkant van de samenleving leven. Die verdrukt en verstoten worden. De ter dood veroordeelden. De beachboys. De Aids geïnfecteerden in Zuid Afrika. De vluchteling.
Zij hebben ongetwijfeld iets met mij gemeen. Pas als je alles kwijt bent en je zelf niet langer kunt verschuilen achter uiterlijk vertoon is de poort open om volledig Mensch te worden.
En daar sta ik. Geen verlichte etiketten voor mij. Er is niets te wensen of te bereiken. Puur in het midden zijn van een vol-ledig leven. Diepte zonder uiterlijk vertoon. Onvoorstelbaar dankbaar. Vrij van angst. Vrij van beperkingen. Daar doet mijn lijf niets aan af. Ik omarm het leven in al haar facetten. Voel me veilig en gedragen door de vleugels van het universum. Ben niet bang voor de dood, dus geniet ik met volle teugen van het Leven. Ik laat me niet langer regeren door welke zichtbare kracht dan ook. Niet door de politiek, niet door de farmaceutische industrie, niet door het Centraal Boekhuis.
Ik ben een diepziel duiker Binnen in mij ligt een schat verborgen die miljoenen malen waardevoller is dan alle materie in de wereld. Niet dat ik niet geniet van het aardse bestaan. Integendeel, ik ben grenzeloos dankbaar dat ik op dit bijzondere moment hier op aarde mag zijn. Dat ik onzichtbaar mijn werk mag doen zonder te doen. Dat heeft niets te maken met materie of geloofssystemen. Dat heeft alles te maken met mijn Zijn en het weten dat alles, maar dan ook alles met elkaar verbonden is. En dat alles wat ik waarneem en ervaar door mij zelf gemanifesteerd is. Dus ook mijn ongeluk. Ik neem voor de volle honderd procent de verantwoordelijk voor mijn eigen creaties, mijn gezondheid, mijn Zijn. Ik heb geen podium nodig om me compleet te voelen. Dat ben ik al. Er is niemand op deze wereld die mij gelukkig kan maken. Ook mijn maatje niet.
Ik kan niemand de schuld geven van wat dan ook. Ik kan weglopen in een relatie maar zolang ik etiketten als Narcisme of Asperger op anderen meen te moeten plakken, kan ik beter kijken wat diegene mij wil spiegelen. Jouw relaties, vooral jouw partner, kunnen jou helpen om je ware zelf te vervolmaken wanneer jij in jouw spiegel durft te kijken.
Schatgraven
Als je de moed hebt om naar binnen te keren dan dondert alles in elkaar. Maar wat blijft is jij in haar meest pure vorm. Op dat moment hoef je niet langer met je vinger te wijzen naar de regering of de vluchteling. Je ziet dat de schepping goddelijke perfectie is. Dat alles wat jij waarneemt een projectie is van jouw eigen denken. Vanaf dat moment bouw je jouw eigen werkelijkheid. Geen droombeelden meer, maar de naakte, o zo mooie realiteit wanneer je met de ogen van jouw ziel ofwel vanuit je hart durft te leven in plaats vanuit angst.
Ik ben dankbaar voor Al wat Is. Ieder mens, iedere ervaring, mooi of lelijk, heeft iets bijgedragen om datgene te worden wat ik in wezen altijd al was. Pure Liefde. Een roos met zowel de bloem als de doornen. Kortom, in het midden zijn. Een vol-ledig Mensch.
In Liefde en verbondenheid Yasmin Giri en Ikke wensen jou verlichte Pinksterdagen toe
door Yasmin | 10 april 2025 | Inspiraties |
Ik loop na lange tijd door mijn gewijde bos en voel dat zij begint te verrijzen uit haar as. Hoewel de enorme slachting - ik kan het niet anders noemen - nog duidelijk zichtbaar is, zie ik dat haar ware aard zich niet laat onderdrukken en dat er nieuw leven ontstaat. Ik voel geen pijn, geen verdriet meer door het enorme verlies van mijn boom en al het andere. Ik voel een verrassende openheid en nieuwsgierigheid voor het nieuwe wat er wil ontstaan.
Chaos
Ik voel dat deze chaos de zichtbare werkelijkheid is van het proces waar wij hier op aarde onszelf in bevinden. We zijn zwaar gehavend door oude overtuigingen en geloofssystemen. En alles wat ze ons wijs willen maken en wat wij voor waarheid hebben aangenomen. Langzaam maar zeker gaan onze innerlijke ogen open en wordt er een tipje van de sluier opgelicht. Er begint een stukje bewustzijn door te breken. Het is het proces van alchemie. Metaal verandert in goud. Wij zijn aan het verrijzen uit de as. We worden opnieuw geboren. De lotus verrijst uit de modder.
Weten
We gaan van totaal vergeten en niet meer weten naar weten. Naar volledig Mensch zijn. Naar Liefde zonder grenzen. En dat heeft niets met denken te maken maar met overgave in vertrouwen. Het loslaten van oude denkbeeldige angsten door er in af te dalen en onszelf over te geven aan de stroom van het Leven. We leven niet langer in ons hoofd, maar in ons lichaam. Ons goddelijke voertuig waar alle wijsheid verborgen is. Zodat we niet meer bang zijn om alleen te zijn maar ALL-een kunnen zijn en ons tegelijkertijd verbonden voelen met alles en iedereen. Onze drang om de leegte op te vullen verdwijnt. De mist klaart op. We durven de leegte de leegte te laten.
Confrontatie
We voelen ons niet langer gescheiden. We beseffen dat polarisatie alleen in ons denken bestaat. We beginnen onszelf te omarmen met al onze mooie kanten en niet mooie kanten. Deze laatste zijn de juwelen waardoor wij onsZelf ontwikkelen en in volheid gaan bloeien. Daar hebben we anderen voor nodig. Geen therapeuten, maar partners of vrienden die in alle oprechtheid de confrontatie niet schuwen. Zodat we elkaars spiegels mogen zijn.
Zonder naar binnen te keren en de moed te hebben je angsten onder ogen te zien, ze jezelf niet langer te veroordelen maar alles te omarmen is groei onmogelijk.
Balsem voor de ziel
We durven te onderscheiden zonder dat we nog behoefte voelen om anderen onderuit te halen of te veroordelen. Schuld bestaat niet. Ook dat is een projectie van het denken. We hebben het in het leven geroepen om onszelf klein te houden omdat we nergens banger voor zijn als voor datgene wat we in essentie Zijn. Goden en Godinnen. Handen en voeten van het Allerhoogste om de Liefde en het Leven hier op aarde vorm te geven.
Alles wat we zien, alles wat we doorleven, alles wat we meemaken is niet meer en niet minder dan een imprint van onze blauwdruk en een projectie van ons eigen denken
Wij wensen jou een opstandig Paasfeest...
Yasmin
- 9 april 2025
Mededelingen
We zijn -met toppen en dalen- terug in Nederland. Wow die Lente. Ik geniet zoals alleen ik genieten kan en hoef dus niets vast te houden. Iedere uiterlijke reis is op de eerste plaats een innerlijke reis. Met de intensiteit waarmee ik leef kan het niet anders of ik voel me verdiept en dat heeft haar weerslag op mijn omgeving.
* Er staan verslagen op mijn open Facebookaccount. Het is niet mogelijk onderweg te bloggen.
Website
Mijn website, met blogs, podcasts en boeken blijft een bron van inspiratie voor iedereen die daar open voor is. Bestel mijn boeken via de website. Dan krijgen wij er ook iets voor.
Blogbestand
Ik kan me voorstellen dat mijn gedachtewereld jou niet aanspreekt. Als dat zo is schrijf je dan gewoon uit. Als je het wel waardeert, deel dan dit blog en plaats een reactie. Dat stel ik zeer op prijs.
Ondersteuning
En mocht je een liefdevolle schop onder je kont nodig hebben, daar leen ik me daar graag voor.
Je kunt een afspraak maken via WhatsApp voor een samenZijn in mijn huisje, tuin of bos of voor een belafspraak tegen vergoeding.
door Yasmin | 31 december 2024 | Inspiraties |
Een klein bang meisje. Er was geen veiligheid in haar leven en naarmate ze opgroeide vergat ze haar afkomst en begon ze te vervreemden van alles en iedereen. Ze ging op zoek naar het geluk en verloor alles wat haar dierbaar was. En naarmate ze meer verloor werd ze leger en leger en leger. En zie die leegte werd meer en meer gevuld met bewustzijn, een innerlijk weten. En dat innerlijke weten mocht ze delen met velen. Helaas er was geen plaats voor haar in de herberg. Ook en vooral niet in de spirituele wereld waar de spelregels ogenschijnlijk werden verlegd maar het spel gewoon doorging.
Het spel van vrede op aarde. Een vrede die buiten jezelf moet ontstaan zodat de schuld van de oorlog, de schuld van de crisis, altijd op de ruggen van anderen kan worden neergelegd. Ze zag dat het sprookje nog steeds doorging. Dat je kon kiezen voor de rol van slachtoffer en dat dit vele voordelen in zich droeg. Want dan was jij onschuldig en was de situatie in jouw zelf en in de wereld de schuld van de staat, de kerk, de ouders, opvoeders of de top tien.
Naarmate de leegte in haar steeds groter werd en haar leven steeds eenvoudiger kreeg ze meer zelfvertrouwen en verdween de behoefte om de realiteit te ontvluchten. Ze begon haar eigen hemel te creëren hier op aarde. Ze ging diepzielduiken en dook met kop en schouders in de misère in haar eigen binnenwereld. Niet langer liet ze zich de wet voorschrijven. Ze wist dat er maar één weg was, de weg naar binnen. Ze wilde dingen zelf onderzoeken, zelf ervaren. En zo ontdekte ze meer en meer dat ze -in wezen- goed was zoals ze was. Dat ze uitsluitend alle lagen van haar zelfgecreëerde illusies van binnen af moest breken. Dat gezondheid niets met een lichaam te maken had maar met de manier waarop zij er naar keek. En ze begon de verantwoordelijkheid te nemen voor al haar daden.
Ze volgde al jong niet meer de massa. Op haar eerste grote reis naar India ontdekte ze al snel dat ze niet de lonely planet moest volgen maar haar innerlijke koers.
En zo ontdekte ze dat de hemel niet een ongeziene plek was waar je toegang toe had als je dood ging. Ze ontdekte dat ze al in het paradijs leefde. Dat zij en niemand anders verantwoordelijk was voor haar welbevinden en dat zij niemand kon beschuldigen. Dat zij de loop van haar leven niet kon veranderen, maar wel haar kijk erop. Ze was bereid zichzelf te vergeven zodat ze eenieder kon vergeven.
Ze ontdekte dat schuld niet bestond. Alleen maar ervaring. Ze ontdekte dat ze niet langer vrienden had maar ook geen vijanden. Ze ontdekte dat ze niet langer op zoek was naar vrede in de buitenwereld omdat die nu eenmaal niet bestond in de wereld van de 10.000 dingen. Dat oorlog iets was wat we creëerden door onze afgescheidenheid, ons denken, omdat het ego zich wil onderscheiden en altijd de baas wil spelen. Ze ontdekte dat naarmate ze opstond, ze zichzelf niet langer minderwaardig voelde en geen behoefte meer had om zich te verheffen boven anderen. Ze ontdekte dat naarmate ze zichzelf ging omarmen met al haar mooie en duistere kanten, dat dit alles een illusie was en dat de waarheid in het midden ligt.
En zo zul je haar niet zien demonstreren tegen oorlog of voor vrede. Want ze heeft besloten dat zij niet langer deel zal nemen aan welke oorlog dan ook. Wat niet betekent dat ze niet handelt. Indien nodig handelt zij zonder te handelen.
Ze heeft geen behoefte meer om nog iets te zijn of iets te worden. Ze ontdekte dat ze altijd al datgene was wat een Mensch kan zijn. Grenzeloos bewustzijn, Liefde en Mededogen. Ze heeft geen voetstuk nodig en hoeft niet geëerd te worden. Ze heeft evenmin nog behoefte om aan zichzelf te werken omdat dit een van de grootst mogelijke illusies is die er bestaan.
Ze heeft al deze dingen langgeleden geschreven, verfijnd, doorleefd en herschreven. Als je het wilt onderzoeken vind je lagen van wijsheid in haar boeken die nooit verouderen maar eeuwig nieuw zijn.
Op dit moment is zij onderweg met haar maatje. Ze zijn inmiddels in Marokko. En plots namen zij een trikkie zandpad om terecht te komen in een afgebakend universum. En ze wist hier wil ik wel een paar dagen blijven. Die paar dagen zijn inmiddels bijna twaalf dagen geworden. Zij communiceren weinig want niemand spreekt hun taal. De vele ooievaars en andere vogels niet, de vissers, de schaapsherders en de kleurrijke vrouwen en de mannen in hun traditionele kleding op hun ezeltjes ook niet. Maar er zijn tientallen woordeloze ontmoetingen met grote en kleine kinderen.
Zij delen en ontvangen talloze geschenken. Plots speelt zij met een stralend devaatje. Zij kletsen grenzeloos in hun eigen taal en creëren samen een woordeloos paradijs in het zand. Het devaatje trekt haar schoenen uit en rent naar haar mama. En o wonder, ze mag haar sokken uit doen en zo spelen ze samen blootvoets verder. Ogenschijnlijk een volwassen vrouw en een jong prinsesje. Maar dat is ogenschijnlijk. Al is de een Moslim en de ander niets - ofwel alles - vanbinnen zijn zij één en dezelfde.
In dit mooie universum, vrijwillig afgescheiden van de echte wereld, voelt zij nog dieper dan voorheen dat ieder mens, ieder wezen, goddelijk is. Dat er geen verschil is tussen haar en de ander. We zijn allen één. Zo kleurt zij elke dag haar buitenwereld mooier naar gelang haar binnenwereld en dat is haar bijdrage aan een mooiere wereld. Want ze voelt dat we allemaal op de wereld zijn om een stukje bij te dragen om de wereld te kleuren. En wanneer je in het midden terecht komt, wanneer je niet langer goed wilt zijn, wanneer je jezelf niet beter voelt dan wie dan ook is er plaats voor iedereen, is er vrede. Ieder mens, goed of slecht, speelt daar haar rol in.
Omdat zij geen enkel idee heeft van het grote scheppingsplan kan ze er niet over oordelen. Zij weet alleen met een grenzeloos weten dat alles volmaakt is. Dat God en de duivel beiden manifestaties zijn van één en dezelfde Liefdeskracht. Dat alle uiterlijke manifestaties uitsluitend in ons denken bestaan en dat wij die projecteren in de buitenwereld. Dus willen we die buitenwereld veranderen zullen we – wat zij voorheen al zei in haar workshops – onze kop in de kast moeten zetten ofwel ontdekken dat wie we denken dat we zijn niets te maken heeft met wie we in werkelijkheid zijn…
Ontsteek je eigen Licht
Ik wens je vandaag en alle dagen en voor 2025 de liefde en de wijsheid om naar binnen te keren en jouw eigen wereld van vrede te creëren door alles wat je tegenkomt in liefde en zonder oordelen te omarmen. Probeer niet goed te zijn, probeer niet slecht te zijn. Durf gewoon in het midden te zijn. Zonder oordeel. Als je tevreden bent over jouw creatie kun je die naar buiten laten schijnen. Daar hoef je niets voor te doen. Dat gaat vanzelf zodra het ego niet langer de baas kan spelen omdat jij de baas bent over het ego. Dat is de weg die wij allen, vroeg of laat, bewandelen, de weg naar innerlijke vrijheid…
Nieuwsgierig naar haar overige werk
