door Yasmin | 6 november 2026 | Inspiraties |
En hij zei
Vertel me over vitaliteit. Hoe is het mogelijk dat bij alles wat je hebt doorleefd je toch zo positief, vitaal en levenslustig bent.
En zij antwoordde
Vitaliteit is seksualiteit. Het is pure levensenergie. De energie van schepping, geboorte en vernieuwing. Als je je innerlijke ogen open hebt en je gaat de natuur in kun je haar kracht leren kennen en integreren in je binnenwereld. Wij maken deel uit van de natuur. Zij is het zichtbare aangezicht van God. Haar vrouwelijke kant die wij op wrede manier vertrapt en vermorzeld hebben en hiermee ook de scheppende en vernieuwende kracht van seksualiteit.
Uitdagingen
Mijn leven was zacht gezegd uitdagend. Ik raakte alles kwijt wat een mens kwijt kan raken. Ik had mezelf tot slachtoffer kunnen bombarderen. Daar heb ik uiteindelijk niet voor gekozen. Nog sterker, pas in het diepste van het diepe openbaart zich jouw schoonheid, jouw vitaliteit, jouw levenskracht ofwel jouw seksualiteit. Seksualiteit is zoveel meer dan kindjes maken of jezelf bevredigen. Het is jouw pure levensenergie die vanbinnen stroomt en die je gaat ervaren wanneer je je hoofd in de kast zet en niet langer het geluk zoekt bij een ander.
Het was in deze heftige tijden van loslaten waarin ik volledig terug gedonderd werd naar mijn pure basis dat ik mijn schaduwzijde onder ogen moest zien. Door op te houden met vechten, door niet langer naar buiten te wijzen maar naar binnen te schouwen, vond er een integratie plaats naar een steeds puurdere vorm van zijn.
Vitaliteit is seksualiteit
Kijk naar de natuur. Alles bestaat bij de gratie van seksualiteit. Zie hoe onvoorstelbaar vitaal de natuur is. Vanuit onze afgescheidenheid en onze hebzucht doet het woordje seksualiteit maar één ding opborrelen en dat is jezelf zo snel mogelijk bevredigen zonder je te bekommeren om de gevoelens van de ander. Het fenomeen is beladen met hebzucht, zelfmedelijden, schaamte en angst voor nabijheid. Maar haar kern is schoonheid. Wanneer we samensmelten in verbinding is dat pure vreugde en vitaliteit en een geschenk voor beiden. Helaas zullen maar weinigen dit ervaren. Het vraagt om overgave aan jouw innerlijke stroom en de bereidheid om jezelf te durven spiegelen en de ander niet te beschuldigen. Het komt voort uit puur zijn, uit het verlangen om jouw doel hier op aarde te verwezenlijken.
Ik moest eerst sterven om opnieuw geboren te worden.
Het leven is als de natuur. Voortdurend in verandering. Jezelf mee laten stromen op de subtiele stroom die voortkomt uit de leegte ofwel de liefde die jouw bezield. Geen enkele zekerheid wensen maar jezelf met je ogen dicht in het onbekende storten zoals je deed toen je vier was. Je wijst niet langer naar anderen maar omarmt alles wat op je pad komt met nieuwsgierigheid. Regen en wind, leven en dood, licht en donker. Je gaat op je bek, je staat weer op en probeert het opnieuw. Er is geen tijdslimiet. Geen begin en geen einde. Leven is een continue stroom van schepping en vernietiging.
De ziel is eeuwig en onsterfelijk
Ik leef vrij van angst. Daar waar ik vroeger leefde in angst leef ik nu in overgave en vertrouwen. Ik geloof in mijn zelfgenezend vermogen en zelfredzaamheid. Leven is elke dag opnieuw beginnen, uitdagingen niet uit de weg gaan en grenzen verleggen. Doelen stellen geeft richting maar is bijzaak. De weg is het enige wat telt. Er valt immers niets te bereiken. Er valt alleen maar te ontgrendelen wat we ons hele leven op slot hebben gezet. En ja we kunnen de regering, de religie en onze pappie en mammie daar de schuld van geven. Lekker makkelijk maar je komt er geen stap verder mee. En grappig genoeg willen de meeste mensen dat ook niet. Zij zitten gevangen in het web van zelfmedelijden, valse schaamte en angst. Hun eerste prioriteit is om bij de groep te horen.
En ja ik heb mezelf, mijn lijf en mijn seksualiteit volledig ontkend. Ik moest eerst een aantal keren letterlijk bijna sterven om mezelf te vinden.
Natuur
Wij zijn natuur en hebben ons volledig losgekoppeld van onze moeder. Moeder natuur is de zichtbare uitdrukking van God, ofwel de leegte welke vorm heeft aangenomen. Seksualiteit is verworden tot een vernietigende kracht en niet bespreekbaar. Onze initiaties in de puberteit waardoor we onszelf en onze seksualiteit ofwel onze motor - onze levensenergie - omarmen en integreren als de basis van onze scheppende energie, onze creativiteit en vitaliteit, is vervangen door puur materieel gewin. We hebben onszelf verkocht aan het systeem van de grote leugen en geloven daar heilig in.
Van zelfhaat naar zelfliefde
Uiteindelijk is het de bedoeling dat je die mooie scheppende energie binnen in jezelf transformeert door beide polen bij elkaar te brengen in je hart - de balans tussen het mannelijke en het vrouwelijke, de balans tussen licht en donker. Zodat je niets of niemand meer nodig hebt om jou gelukkig te maken. Jij bent het middelpunt van het universum en hebt jezelf meer lief dan wie dan ook. Je begint te beseffen dat er in wezen geen goed en kwaad bestaat. Dat je niet van een ander kunt houden als je jezelf niet liefhebt. Want jij - en niemand anders - bent de Bron van het bestaan en de wereld is slechts een projectie van jouw verschijningsvorm en jouw geloofssysteem. Ogenschijnlijk hoef je niets meer te doen. En toch wordt alles gedaan. Alleen al jouw nabijheid zal anderen bezielen, vitaliseren en genezen.
Je leven is als een muziekstuk en jij bent de componist. Een symfonie van alleen en/of samenzijn. Van vitaliteit, van puur en sensitief genieten van al wat is zonder onderscheid.
Naar mijn gevoel is de spirituele beweging misleidend. Zij ontkent de vrouwelijke kant van haar wezen. Mensen willen licht zijn en projecteren hun duistere kant op anderen. Maar in deze fysieke manifestatie zijn we licht en donker. Het is onze schaduwzijde waar al onze schatten verborgen liggen. Zonder de weg naar binnen, de weg van schatgraven en eerlijk en oprecht zelfonderzoek ofwel het kraken van het ego kun je het wel schieten.
Uit Liefde geboren
Op de ferry van Engeland naar Spanje
Yasmin – en een knipoog van Giri
5 november 2026
Eén maand on route
Wales met haar stille verborgen oude Druïdische kracht en de uitdaging van extreme weersomstandigheden was een diepgaande vitaliserende ervaring. We kampeerden in het wild en hadden bijzondere ontmoeting met mens en natuur.
door Yasmin | 15 oktober 2026 | Inspiraties |
Zelfobservatie
Pas wanneer je jezelf kunt zien en kunt omarmen in jouw totaliteit, jouw licht zowel als jouw schaduw, kun je van betekenis zijn voor de wereld.
Het was een vruchtbare zomer waarin vrienden van heinde en ver de weg naar ons liefdesnestje vonden om te herbronnen. Vele dierbaren verruilden dit aardse paradijs voor het hiernamaals. Contacten werden verbroken omdat het de juiste tijd was of omdat mijn energie, volgens zeggen, te heftig zou zijn. Het verscheiden van Giri zijn moeder slingerde me hardhandig terug in het verleden om een oeroud trauma tot in de diepte van het diepe los te laten. Wat een bevrijding.
Pijn is het breken van de schaal die het inzicht ontsluit.
- Khalil Gibran
Het gemis van familiebanden was een keuze van mijn ziel. Het voortdurende gemis van veiligheid en de heftigheid van mijn lijf daagde me uit om mijn kleine ikje te overstijgen. Ik begon in ieder levend wezen een deel van mij zelf te zien en de wereld werd mijn speelveld. De stroom volgen, alles en iedereen liefhebben en weer loslaten. Niets vasthouden, niet in de stof en niet in het ongeziene.
Stilte
Op het moment dat we richting Wales vertrekken is de pijn van een onmenselijk verleden nog dieper geheeld en staat de energie op geven en ontvangen. Wonderschone ontmoetingen met douaniers aan beide zijden van het water. Liefde stroomt zonder voorwaarden. Dansen op de ferry. Spanning lost zich op. De stilte omhult ons als we Hull verlaten. Wow, wat een schone luchten. Waar is de stress? We kamperen op plaatsen waar overnachten niet is toegestaan. De politie is hier niet actief. Wanneer je anderen niet ziet als je vijand valt er niets te bestrijden en kun je leven met open deuren. In de supermarkt krijg ik bloemen en een knuffel van een engel. Een jong koppeltje in de pub komt me vertellen dat ze aangeraakt zijn door mijn kleurrijke uitstraling. Liefde stroomt in een moeiteloze stroom.
De natuur als inwijdingsweg
Na een schitterende wandeling langs de paradijselijke kust ontmoeten we een prachtige knaap die aan het herstellen is na een hartinfarct. Zijn familie heeft het goed maar zijn kinderen kunnen geen huis meer kopen en kiezen niet voor kinderen. Allemaal de schuld van de Brexit die hier niet wil investeren. Hij wil terug naar één Europa welke haar grenzen sluit voor de rest van de wereld.
Zolang we in de driedimensionale werkelijkheid leven is materie onze god en zullen we anderen beschuldigen. We zien niet dat ogenschijnlijke problemen niets anders zijn dan een luchtkastelen. We zijn nog onbewust en kunnen onszelf niet zien omdat we niet in staat zijn om naar binnen te schouwen. We zoeken de vervulling van al onze verlangens letterlijk in de buitenwereld.
Pas in de leegte en de stilte zullen we ontdekken dat we al die tijd al leefden in het paradijs. De versluiering lost zich langzaam maar zeker op en we hebben niet langer iets nodig van wie dan ook.
Inner Reset
Je moet wel stekeblind zijn om niet te zien dat de generatie na de tweede wereldoorlog onze dierbare aardmoeder tot aan de rand van de afgrond heeft gebracht. De verandering in de wereld moet dan ook uit onze jonge generatie komen. In plaats van te wachten tot mammie of de regering hun problemen oplost is het de hoogste tijd om hen te stimuleren om te rebelleren en het heft in eigen hand te nemen. Wanneer het water hoog genoeg aan onze lippen staat zullen het onze jongeren zijn, de hippies van deze tijd, die de bestaande wereldorde omver zullen werpen. Zij zijn de pioniers, de eenlingen die het lef hebben om uit de veiligheid van de groepscode te stappen om een nieuwe orde te vestigen. Pas in tijden van oorlog, in tijden van diepe crisis zijn we rijp voor de overgang.
Dramatisch
De temperatuur zakt dramatisch. Het regent pijpenstelen en bij een stormpje van 65 kilometer per uur is het zelfs voor Yasmin niet langer aantrekkelijk in ons campertje. Mijn lijf protesteert als een bezetene en ik speel even met de gedachte om huiswaarts te keren. We worden pub bezoekers. Genieten van de liefdevolle verbinding tussen mensen, dieren en honden. Alles kan en alles is toegestaan. Je hoort nergens een onvertogen woord.
Hartenergie
Wanneer je gecenterd bent in je hart is alles goed zoals het is. Je leeft zonder angst en zet geen extra sloten op de deur in de wetenschap dat alles waar je tegen vecht zich uitbreidt en dat de enige die dit op kan lossen jouw zelf is door niet langer mee te doen aan het zaaien van haat, angst en polarisatie maar door de eenheid in verscheidenheid in en buiten jouw zelf te omarmen.
Zelfobservatie zonder sjoemelen is de enige weg naar zelfrealisatie en een continue proces.
We maken een schitterende wandeling langs de kust. Ze zit op een bankje. Ik zie dat ze niet lekker in haar vel zit. Ze heeft een hartinfarct gehad. Haar dierbare hond heeft haar gered door de buurvrouw te waarschuwen. De ambulance was net op tijd. Nu revalideert ze. Schuldbewust verbergt ze haar sigaret. Het zijn mijn longen zegt ze. Het heeft met die spuit te maken.
Onmiddellijk wordt de leraar in mij wakker.
‘Geniet van je sigaret. Roken maakt je niet ziek. De spuit is misschien de oorzaak. Maar er zijn vele dierbaren in mijn leven weggevallen zonder geprikt te zijn. Waar het uiteindelijk om gaat is dat wij wakker worden in de wereld voorbij de illusie. Dus creëer jij alles wat je nodig hebt om jouw doel te bereiken’. Ik sla mijn armen om haar heen. Ze zuigt mijn energie op als een spons en ik zie haar volledig transformeren.
Sterven voor je sterft betekent alles wat je voor waarheid hebt aangenomen afbreken tot op het bot. In de wereld zijn maar niet van de wereld zijn. Je bent dan waarachtig vrij…
Vrijheid
Ik kom uit de leegte waar geen grenzen bestaan
Ik heb me laten begrenzen in dit aardse bestaan
Dat was goed
Dat was god
Op een morgen werd ik wakker uit de droom
Ik voelde dat ik vrij was
Grenzeloos vrij
Ik ben vrij en onbegrensd
en voor de matrix ongewenst
Uit liefde geboren
Yasmin – Anglesey
Fijn als een reactie wil plaatsen en het blog wilt delen
door Yasmin | 26 september 2026 | Inspiraties |
Ik vind je boeken geweldig en zou je graag uitnodigen voor een lezing in ons centrum, maar je bent zo schaamteloos…
Ik luister met verbazing, ademloos en openhartig. Voorheen zou ik me onmiddellijk hebben verdedigd. Dat niet alleen, ik zou me rot hebben gepiekerd wat ik in godsnaam allemaal verkeerd had gedaan. Dus dikke winst!
Later gaan mijn gedachten regelmatig terug naar dit gesprek. Ik betrap mezelf erop dat ik er steeds vaker om moet grinniken. Het begint tot me door te dringen dat ik een geweldig geschenk heb ontvangen. Zonder dat ik daar bewust mee bezig was heb ik blijkbaar het aangeboren en opgelegde kleed van boete en valse schaamte afgelegd.
Ik sta schaamte-loos in deze wereld. Geweldig, niet langer wordt mijn leven beheerst door schaamte, schuld, plichtsgevoel, zonde en boete!
Na levens en levens heb ik eindelijk mijn rechtmatige plaats ingenomen in de heilige cirkel die Menschheid heet. Niet langer is het nodig om mezelf te kleineren of te overschreeuwen. Ik zie mijn aandeel in de schepping en ben een waardige bondgenoot van mijn Schepper. Ik neem de verantwoordelijkheid voor mijn zijn op deze aarde en voor mijn onbegrensde grootheid en durf weer te stralen zoals kinderen dat doen.
Ik weet dat anderen geen kracht kunnen ontlenen aan mijn kleinheid. Door op te staan en meer en meer te durven zijn datgene wat ik in wezen ben mag ik een poort zijn voor anderen. Meer en meer word ik de zot van de tarot: minder gehecht, met meer humor en vol vreugde geniet ik van het geschenk dat leven heet.
Dus lezing of geen lezing. De weg is belangrijk en niet het doel. Ik ben die ik ben. Ik ben niet naar de aarde gekomen om anderen te plezieren. Ik ben naar de aarde gekomen om in alle eenvoud een schakel te vormen in het netwerk dat liefde heet, zonder verplichtingen of schuldgevoel, zonder valse schaamte en vrij van zonde.
Om Shanti
- Uit mijn boek Oorspronkelijk
Twintig jaar later...
Godin Kali in mij ontwaakt
Na een wonderschone zomer waarin ons liefdestuintje de transformatiegrond was voor vele prachtige zielen, vormde de Inloopdag een schitterende afsluiting. Iedere ziel voelde zich onmiddellijk thuis. We ervaarden de grenzeloze ruimte van liefde en verbondenheid in een ongedwongen sfeer van liefde en licht.
Nog nagenietend loop ik door mijn gewijde bos. Ondanks de sloop van vele bomen, waaronder de mijne, is de energie zich wonderbaarlijk aan het herstellen.
De atmosfeer is helend en sacraal. En dan hoor ik ze. Motorrijders. Godin Kali in mij breekt los. Ik probeer het pad te barricaderen. Te laat. Voel een enorme kracht. Spring voor de motors. Vier stuks. Mijn ogen spugen vuur. ‘Stoppppp...’
Ze stoppen... Dat kan niet anders. Ik blokkeer het smalle pad...
‘Waar zijn jullie verdomme mee bezig. Weet je niet dat dit bos ons leven geeft en ons voedt...’
Vier grote timide kerels vallen volledig stil...
‘Omdraaien verdomme en nooit meer terugkomen. Nooit meer... Jullie verstoren het hele wildleven...’
Het is niet gemakkelijk om hier te keren. Maar het gebeurt respectvol. Zonder mopperen. Zonder schelden...
Liefde is niet lief
Het bos verstilt zich weer. En ik. Ik voel mededogen voor deze prachtige kerels. Ik snap dat ze hun energie kwijt moeten. Daar is geen ruimte voor in een cultuur met verboden en geboden, waarin alles georganiseerd en geregeld is, zodat er niets overblijft voor eigen fantasie en creativiteit...
Mededeling
Vele dierbaren verlieten in deze periode de aarde en deze week sloot de moeder van Giri voorgoed haar ogen. Er viel een zware last van ons af. Dankbaar vieren wij haar en onze bevrijding en maken ons campertje klaar voor vertrek.
Fijn als een reactie wil plaatsen en het blog wilt delen
door Yasmin | 24 augustus 2026 | Inspiraties |
Laten we God de deur uitdoen want God is de bron van alle ellende.
Voordat je geschokt dit verhaal terzijde schuift, nodig ik je uit om rustig en ontspannen verder te lezen. Laten we het beeld wat we geschapen hebben van God de deur uitdoen, want dat beeld, datgene wat we God noemen, is de bron van alle ellende. We zeggen dat God de mens geschapen heeft naar zijn beeld en gelijkenis. De waarheid is dat wij beperkte mensen God geschapen hebben naar ons beeld en gelijkenis. Wij kleingeestige mensen zijn niet in staat om de totaliteit van God te bevatten en dat is oké. God is niet te bevatten. Maar omdat we nu eenmaal alles willen begrijpen, alles tastbaar willen maken hebben we God geprobeerd in tastbare concepten te verpakken. In beelden, in plaatjes in namen hebben we het Onnoembare, het Ongrijpbare, het Onmeetbare, het Onbegrensde teruggebracht binnen de grenzen van het menselijke begrip. En zo schiepen en schapen we dag na dag het beeld van God wat ons het beste bevalt maar wat God onwaardig is.
Atheïsten en filosofen proberen elkaar al decennialang te overtuigen van hun gelijk. De ene partij zoekt voortdurend naar bewijzen dat God niet bestaat, de andere partij zoekt voortdurend naar bewijzen dat God wel bestaat. Als God werkelijk bestond in een vorm zou Hij lachen totdat de tranen over zijn wangen liepen van plezier. Die tranen zouden ongetwijfeld na verloop van tijd veranderen in tranen van verdriet en wanhoop over zoveel onbegrip.
God als tuinman
Er is een verhaal van God als tuinman. Ik vind het een prachtig verhaal. God is als een tuinman die zijn tuin bewerkt. Hij schept zich voortdurend in allerlei vormen, mooie en minder mooie en de kern van al die scheppingen is het wonder en valt niet te ontrafelen. Door het wonder niet het wonder te laten, ontkrachten we het wonder tot het niet langer een wonder meer is. We zitten stiekem dag en nacht aan de rand van de tuin en proberen God, de tuinman, te vangen en te ontmantelen. En omdat God niet te vangen is en zich op geen enkele manier laat zien, ook niet in de vorm van de tuinman, beweren we dat God niet bestaat. Maar dat heeft niets met God te maken, laat staan met de tuinman of de tuin. Die twee zijn beiden wel degelijk een realiteit. Het heeft met onze beperkt voorstellingsvermogen te maken dat we niet voorbij de vormen kunnen kijken. Met het feit dat wij te kleingeestig zijn om ons werkelijk een voorstelling van God te maken. En dat zijn we ook, we zijn daar te kleingeestig voor.
God laat zich nu eenmaal niet vangen in een beeld, in welk beeld dan ook. Elk beeld is een regelrechte aanfluiting van God, een ontkrachting. God is de totaliteit van alle dingen en tegelijkertijd is God elke creatie apart. En omdat we nu eenmaal zo beperkt zijn vergeten we dat we rustig in de tuin kunnen gaan zitten om de tuin te ervaren. We kunnen God ervaren in de tuin, in alle creaties, in alle bloemen, in alle insecten, in alle vogels, dieren, ja zelfs in de mens! God is de tuinman en de tuin. Je zult God niet vinden gescheiden van zijn tuin. Je kunt God niet zien, je kunt God alleen maar ervaren. Door jezelf leeg te maken en jezelf te ontdoen van alle beelden, alle concepten alle creaties waar we door de eeuwen heen, door alle incarnaties heen, ons systeem mee bezoedeld hebben, zijn we dichter bij God als we ooit zijn geweest. Het vraagt om af te rekenen met het verleden. Af te rekenen met alles wat we eens als waarheid hebben aangenomen. Met alles waar we eens onze identiteit uithaalden en wat we gebruikten om onszelf te onderscheiden en te verheffen boven anderen.
Mijn God
Mijn God is het vergif, het is de bron van alle ellende, de bron van alle lijden. Mijn God is de kern dat we elkaar bevechten uit naam van diezelfde God. Mijn God is de kern dat de moslims in het noorden van Thailand besloten hebben de boeddhisten in dat gebied uit te roeien en te vermoorden totdat alleen hun gebied, hun zuivere ras, in dit geval de moslim overblijft. Mijn God is de oorzaak dat de joden Christus aan het kruis sloegen omdat ze in hun denken, in hun zelfgecreëerde beelden, bleven steken. Mijn God is de oorzaak dat de christenen zo nodig de arme negerkindertjes moesten gaan bekeren omdat hun God, de natuur, zo primitief was. Mijn God is de oorzaak dat christenen wereldwijd tempels hebben vernietigd om er de kerken van hun God op te bouwen. Mijn God is de oorzaak dat de Chinezen Tibet binnenvielen om een oude cultuur met de grond gelijk te maken. Mijn God is de oorzaak dat de Verenigde Staten van Amerika hun aanvankelijke opdracht zijn vergeten, zichzelf verheven hebben als zijnde de enige echte ware God gebaseerd op macht en geld en op de troon van God zijn gaan zitten om de wereld te laten zien dat zij het recht hebben in te grijpen in een, in hun ogen, goddeloze wereld. Moord is ineens geen moord meer wanneer het uit naam van God gebeurd. Honderden, ja duizenden mensen werden en worden dagelijks vermoord uit naam van God. Niet een van deze moordenaars verdwijnt achter slot en grendel. Niet een van deze massamoordenaars wordt aan de galg gehangen en wereldwijd vertoond op het internet. Niet een van deze massamoordenaars verdwijnt naamloos jarenlang in de dodencel om uiteindelijk de doodstraf te ondergaan, zoals mijn vriend Edward uit Texas* en vele Edwards in het goddeloze Amerika.
Beeltenissen
Dus laten we God de deur uitdoen. Laten we alle beelden die we eens gecreëerd hebben van een God en waar we onze veiligheid en onze zekerheid aan ontleenden voorgoed de deur uitdoen. Hoewel we volgens ons zeggen niet meer in een God geloven gebruiken we deze beelden nog steeds wanneer het ons uitkomt om onszelf te verheffen boven andere culturen, boven andere beschavingen. Ja, we creëren willens en wetens steeds nieuwe beelden door symbolische beeltenissen, zoals het beeld van de meester Jezus en Maria Magdalena steeds opnieuw te herscheppen en te persen in de beeltenis van een historisch figuur. Om deze nieuwe beeltenissen de ether in te slingeren als zijnde de nieuwe waarheid en ons zogenaamd te bevrijden van de beperkte beelden van weleer. Wanneer we niet bereid zijn om onszelf wakker te schudden en zelf verantwoordelijkheid te dragen voor al onze beelden, zolang we ons hoofd blijven verstoppen in het zand, zal dit blijven gebeuren. Nieuwe religies zullen zich blijven vestigen op de fundamenten van oude. We willen niet begrijpen dat goddelijke impulsen geboren worden in ieder moment en onmiddellijk zullen verstarren als we ze in vormen gaan duwen en verheffen tot waarheid. Alles wat we in het verleden verafschuwden herscheppen we elk moment opnieuw.
Is Jezus ook niet zo begonnen? Is Gautama de Boeddha ook niet zo begonnen? Nee, zij hebben geen nieuwe kerken, geen tempels gecreëerd. Zij wisten maar al te goed dat ware religie levendig en vernieuwend is, elk moment opnieuw, en nimmer in een vaste structuur gestopt kan worden. Religie is een ervaring, een belevenis, een vorm van zuiver zijn. Zij hebben op geen enkele manier een geloof of een kerk willen stichten. Het zijn hun volgelingen die dat gedaan hebben. Het christendom, het boeddhisme, de islam en alle kerken, tempels en moskeeën zijn het gevolg van een concept, van een overtuiging, en hebben in die zin niets te maken met de zuivere boodschap van de Meester Jezus, van de profeet Mohammed.
Gautama de Boeddha ging er prat op dat hij geen nieuwe religie in de wereld heeft gezet. Maar heden ten dage vind je overal boeddhistische tempels waar Boeddha geëerd wordt als een God, als een persoon.
Waarheid
Dus laten we God de deur uitdoen. Laten we alle tempels omver gooien en alle kerken afbreken. Niet daadwerkelijk maar in onszelf. Laat je niet langer bedotten door een geloof waar je jezelf aan vast bent gaan klampen om bij de veiligheid van de clan te horen. Een waarheid die niet de onze is maar die we als overlevering hebben meegekregen. Concepten zijn altijd oud en achterhaald, en God kan nooit oud zijn. God is altijd nieuw. God is altijd dit ene moment. God schept zich elk moment in nieuwe vormen. God is al die vormen en tegelijkertijd geen enkele vorm. Je kunt God niet bevatten. Je kunt God uitsluitend ervaren in al Zijn vormen, de mooie en de minder mooie, geen enkele uitgezonderd.
Dus zet jezelf niet buiten de tuin en ga niet wachten totdat de tuinman verschijnt. Zet jezelf in het midden van de tuin. Wees jezelf, wees goddelijk, en ervaar het goddelijk in alle verschillende creaties in de tuin.
Laten we ophouden met de dodelijk concepten die we eeuwenlang rondstrooien en waarmee het intellect het gepeupel onder de duim heeft proberen te houden. Laten we het valse respect voor al deze concepten rustig loslaten. Het zijn holle frasen, bij elkaar gebracht uit reeds bestaande bronnen, maar niet doorleefd door het Zelf. En God kan niet bijeen gebracht worden, God kan niet in een concept geduwd worden, God kan alleen maar rechtstreeks ervaren worden als licht, als liefde, als energie.
Ga zitten, maak jezelf leeg en laat alle beelden los. Ervaar jezelf zoals je werkelijk bent. Geen vaste vorm maar energie, vibratie, trilling, frequentie. Val uiteen in miljarden deeltjes. Voel hoe die deeltjes sneller zijn dan het licht zelf. Dat is waarheid, dat is wat je bent, dat is wat voortdurend ontstaat en vergaat – ontstaat en vergaat – ontstaat en vergaat. God is voortdurende beweging. God ontstaat en vergaat voortdurend in Zijn schepping. God is sneller dan het licht, en God is tegelijkertijd het licht zelf. God is boven alle vormen verheven en tegelijkertijd is God alle vormen. God is liefde met hoofdletters en omvat alles in zijn grenzeloze liefde, zelfs datgene wat denkt geen liefde te zijn. Want in essentie is alles liefde. Alles komt voort uit liefde, uit die Ene bron en zal uiteindelijk terugkeren in die Ene bron die liefde heet…
En er is natuurlijk niets op tegen om in de beperking van het mens zijn God te eren in een beeltenis, zolang we die nog nodig hebben. In onze gemanifesteerde vorm maken we nu eenmaal gebruik van vormen. Daar is niets op tegen zolang we weten dat het slechts beelden zijn, een vorm ver bezijden de waarheid, en een zwakke afspiegeling van de werkelijkheid. Zolang we onszelf en anderen blijven respecteren en onze beelden niet gebruiken om elkaar te bevechten, om anderen op te zadelen met onze beelden als zijnde DE waarheid, is er niets aan de hand. Zolang we onze angsten niet gebruiken om verdeeldheid en onrust te zaaien, om het recht aan te ontlenen onszelf te verheffen en anderen te onderdrukken, is er niets aan de hand.
Om Shanti,
Yasmin
Fijn als een reactie wil plaatsen en het blog wilt delen
door Yasmin | 5 juni 2026 | Inspiraties |
We worden geboren als pure goddelijke wezens. Zuivere liefde en zuiver Licht. Tot een jaar of zeven verblijven we min of meer in de ongeziene dimensie. Langzaam maar zeker worden we overgenomen door de materiële werkelijkheid en gaan we meer verstoffelijken en vergeten.
Maar voor we afdaalden naar de aarde hebben we ons eigen manuscript geschreven. En zonder dat we het wisten hebben we de juiste entourage gecreëerd en de juiste figuranten gekozen om dat script tot in de diepte te kunnen spelen en uit te werken. Kortom, het zit geniaal in elkaar.
Dat is het pad van onze evolutie. Ons onderdompelen in pure vergetelheid om ons zelfgecreëerde drama te kunnen volbrengen - de dood aan het kruis - om langzaam maar zeker flitsen van de waarheid te gaan zien en stukje bij beetje te ontwaken
Jij bent de hoofdrolspeler in het script, in jouw blauwdruk. Jij bent de enige die verantwoordelijk is voor alles wat jij creëert. Helaas zijn we de spelregels vergeten omdat we verblind zijn door de schaduw. Het leven in de derde dimensie slokt ons op. We vergeten wie we zijn. We vergeten onze afkomst en langzaam maar zeker beginnen we te geloven dat we datgene zijn wat we ervaren. Pure materie.
Jij bent vergeten dat jij heer en meester bent. Koning en geen slaaf. Je denkt dat het leven toeval is en je voelt je slachtoffer. Je gelooft dat er mensen zijn die de pest aan je hebben, jouw misbruiken, onderdrukken en noem maar op. En dat alles heeft volgens jou niets met jou te maken. Het overkomt je. Het is de maatschappij. Het is de wereld buiten ons.
En die maatschappij floreert daar lekker op. Kortom, het is business. De pester wordt gestraft. De gepeste gepamperd. Kinderen worden misbruikt door ouders of een pedofiele buurman en uit huis geplaatst. Worden ziek en vol gestopt met medicijnen.
Medicijnen waardoor we verslaafd raken en verlangen naar meer en meer. Medicijnen en drugs die ons steeds dieper de vergetelheid in trekken. We krijgen rugzakjes met mooie etiketjes waardoor we ons ermee gaan identificeren. Gaan in therapie en worden keurig aangepast aan de geldende regels.
Anderen belanden in een oorlogssituatie. Moeten vluchten. Groeien op in een zwarte getto en worden crimineel. Verkrachten en vermoorden in een vlaag van waanzin een mooi meisje. Worden opgepakt, veroordeeld en opgesloten en soms na jaren ter dood gebracht.
We krijgen ongelukken die ons zogenaamd overkomen maar die we wel degelijk in scene hebben gezet. Worden plots overgenomen door bepaalde krachten van buiten, wat uitsluitend mogelijk is omdat deze krachten ook binnen in ons zijn.
En al die tijd is daar jouw script wat zich koste wat kost wil voltrekken. Tot het moment dat jouw oogjes opengaan en je begint te voelen dat jij de hoofdrolspeler bent in jouw drama
Tegen die tijd zijn we zover van onszelf verwijderd dat ze ons alles kunnen wijsmaken. Angst maakt dat we alles slikken voor zoete koek. Als we maar niet buiten de boot vallen.
Naar mijn idee is er maar een weg die naar waarheid leidt. Stoppen met het volgen van de hoofdstroom. Stoppen met shoppen. Stoppen met therapeuteren. Alles wat we zien, alles wat we ervaren is onze eigen creatie. Onze eigen verantwoordelijkheid. Om plat te zeggen onze eigen schuld - zonder schuld.
Er is maar één weg die naar waarheid leidt, één weg naar zelfgenezing, één weg naar bevrijding en dat is de weg naar binnen. Je zelfgecreëerde hel induiken en je eigen manuscript ontmantelen om langzaam maar zeker de sluiers tussen jou en het licht neer te halen. Wees stil en weet…
Maar dat is aanvankelijk zo bedreigend dat we er liever voor kiezen om in de grot van Plato te verblijven dan dat we onze neus naar buiten steken om te ervaren dat de echte wereld een aards paradijs is
Voordat je zover bent, ben je duizend doden gestorven. Het ego ofwel jouw denken is inmiddels zo misvormt en gemanipuleerd dat je liever de hele wereld als jouw vijand beschouwd dan dat je het lef hebt om te rebelleren en je eigen waarheid te leven. Je gaat nog liever dood dan toe te geven dat er niemand slechter is dan jij en niemand beter. Kortom, om toe te geven dat licht en donker twee polen zijn die in het leven zijn geroepen om onszelf te leren kennen en met vallen en opstaan de weg naar binnen te vinden. De weg naar het Hart. De weg naar huis. Het verhaal ofwel het drama van de verloren zoon.
Moraal van dit verhaal
Jouw drama is uniek. Zolang je er midden in zit weet je niet beter dan dat jij de enige bent die dit soort verschrikkingen meemaakt. Maar zodra je je kop boven het maaiveld uitsteekt om de wereld te overzien zie je plots dat je hele leven niet meer en niet minder was dan een grove leugen. Je weet dat alles jou gegeven word om er - hoe dan ook - beter van te worden. Je bent bereid om alles te omarmen als deel van het spel. Je kunt oprecht om je eigen drama lachen en maakt er een blijspel van.
Je voelt niet langer de behoefte om je medespelers aan het kruis te nagelen. Integendeel. Zij waren niet alleen jouw initiators, zij zijn zich niet bewust welke rol zij speelden om jouw blauwdruk te vervullen.
- Wees stil en weet…
Yasmin
- Altijd fijn om te horen wat mijn blog - geboren uit de diepste wateren van mijn ziel - met jou doet. Als je het gevoel hebt dat je dit blog wilt delen moet je dat zeker doen. Delen is immers helen...
door Yasmin | 16 mei 2026 | Inspiraties |
Mijn leven was vol beproevingen. Mijn vader verongelukte toen ik veertien was. Mijn moeder raakte gewond. Ik had een bijna doodervaring en werd de moeder van mijn moeder en… ging haar steeds meer haten...
Mijn moeder werd dood op bed gevonden toen ik tweeëndertig was. Een half jaar voor zij stierf heb ik haar in een Gestallt Sessie figuurlijk dood geslagen. Heftig maar zeer bevrijdend. Vanaf dat moment ontstond er een zekere mate van openheid en begrip tussen ons.
Na haar dood schreef ik mijn verhaal en ontdekte dat ik haar niet haatte maar mezelf. Ik vergaf haar. Of beter gezegd, ik bevrijdde mij van het verleden en vergaf mezelf.
Ik omarmde Al wat Is en begon te leven met een enorme intensiteit en heftigheid, ook lijfelijk maar met een groot innerlijk weten. De mens die ik geworden ben en nog steeds in wording is, is een keuze van mijn ziel en heeft niets te maken met hoe ik was in die tijd.
Ik liet me mee stromen op de stroom die Liefde heet. Reisde en werkte wereldwijd en schreef boeken. En plots was het daar. Die ode aan mijn ouders. Ik bevrijdde mezelf van het verleden en werd volwassen. Er is geen enkel verwijt meer. Ik ben die ik Ben...
Lieve vader en moeder
Ik voel een overweldigend gevoel van Liefde. Ik ben dankbaar voor elk moment. Dankbaar dat jullie mij dit leven schonken. Dankbaar dat jullie bereid waren mij in liefde te ontvangen en binnen jullie vermogen alles deden wat in die tijd en binnen die omstandigheden mogelijk was om mij in jullie liefde op te voeden.
Ongetwijfeld hielden jullie van mij. En ik kan het nu zeggen in alle eerlijkheid en oprechtheid: Jullie waren de perfecte ouders die ik nodig had om tot ware innerlijke vrijheid en innerlijke vrede te komen...
Moraal van dit verhaal
Sta op en word wakker. Er zijn geen ideale ouders en geen ideale kinderen. Zolang we onze ouders blijven beschuldigen zullen we blind blijven rondtasten in de driedimensionale werkelijkheid en de poort naar de hemel niet vinden…
door Yasmin | 1 mei 2026 | Inspiraties |
Kort nadat we dit voorjaar terug zijn in Nederland, rijd ik op mijn eentje naar het noorden. Ben vijf dagen onderweg, zonder dat ik mijn rug voel. Ontmoet en raak aan zonder aan te raken
Er is geen doener, geen plan. Het gebeurt gewoon. Ik ben hiervoor naar de aarde gekomen. Ben niet meer en niet minder dan een instrument. Ben gekomen om die dingen te zeggen die andere mensen angstvallig vermijden omdat ze bang zijn om niet aardig gevonden te worden.
Innerlijke wijsheid
Het herinnert me aan voorheen. Hoe vaak was ik niet in staat om workshops te geven. Ging ik naar het bos en zong ik in alle toonaarden mijn proces. En mijn innerlijke wijsheid zei: ‘Ga maar Yasmin. Ga maar met lege handen’.
En ik pakte mijn boeltje en ik ging omdat ik feilloos leerde vertrouwen op de wijsheid van mijn lichaam. Ik weet dat ik wonderen kan verrichten zolang ik me laat leiden door mijn body en mijn spirit en niet door mijn hoofd. Het hoofd vertelt uitsluitend onzin, uitsluitend leugens. Mijn lichaam is mijn tempel die ik zeer heb veronachtzaamd. Ik heb dit goddelijke voertuig leren waarderen en respecteren en vind het een mirakel waar ik elke moment van de dag dankbaar voor ben.
Levensenergie
Hoe komt het dat we naar buiten gaan met een zonnebril op onze toeter terwijl de zon, meer dan welk voedsel dan ook, de bron is van alle leven welke ons bezield en vreugde geeft wanneer we haar toestaan door onze ogen naar binnen te druppelen en onze ziel te verwarmen. En nee, natuurlijk gaan we niet op het heetst van de dag in de zon liggen. Dat spreekt vanzelf. We wennen ons lichaam langzaam maar zeker aan de zonnekracht. Dus smeren we niet en verbranden we niet. En we lopen als het kan op blote voeten over het strand, in het water, de tuin en in de natuur. Kei gezond. We praten met bomen en dieren, genieten van kevers en torretjes en zijn niet bang voor teken. We raken aan en laten ons vullen met energie om te ontdekken dat zelfs de puist van mijn gekapte boom nog altijd onze energie in zich draagt en nog steeds verbonden is met het hele netwerk van wortels om haar heen.
We blijven niet binnen als de telefoon zegt dat het gaat regenen. We kijken naar de lucht en voelen wanneer we naar buiten kunnen. Bovendien zijn we niet bang om nat te worden. Het is heerlijk en verfrissend om te dansen in de regen. Bij voorkeur in je blootje. Probeer het eens met je kids. Er gaat een nieuwe wereld voor je open.
Het leven is een wonder, gratis en voor niets. Jammer dat zo weinig mensen het gezicht van god ervaren in de schoonheid van de natuur omdat we doodsbang zijn voor stilte. En als we er eenmaal zijn knippen we honderden foto's om later te kijken wat we allemaal gezien hebben om andere mensen te imponeren met plaatsen waar zij alleen maar van kunnen dromen
Manifestatie
Ze blijft door mijn hoofd spoken. Ik ga naar haar toe en begrijp al snel waarom ze me nooit meer op kwam zoeken. Ze leeft in een zelfgecreëerde drama. Haar tuin is sinds jaar en dag onderhoudsvrij en de benedenverdieping aangepast. Volgens de statistieken volgt ze het lot van haar moeder en zal ze jong dementeren. Niet getreurd, alles is voorbereid. ‘We maken er een feestje van...’
Zoals altijd lekker stoer en manlief vult zonder morren al haar verlangens in. En dat noemen wij dus liefde.
Ik ben geschokt. Ik heb de weg bewandelt tot in de diepte. Heb het onmogelijke mogelijk laten worden omdat ik geloof dat alles mogelijk is zolang ik vertrouw op mijn eigen wijsheid. Ik kies ervoor heer en meester te zijn van mijn eigen leven. Ik slik niets en vecht niet tegen pijn. Die hoort nu eenmaal bij het leven maar wordt dragelijker wanneer je kunt omarmen dat wat is. Kortom geen kwantiteit maar kwaliteit.
Hoewel mijn huidige huisarts met verwondering mijn boek over Vluchtelingen gelezen heeft en me vroeg waar ik die wijsheid vandaan haal, levert mijn eigen-wijsheid geen bonuspunten op. Slachtofferschap doet het goed in onze westerse samenleving. En dus is iedereen ziek of onderweg want dat schijnt de enige manier te zijn om aandacht te krijgen. En aandacht ofwel gezien worden is wat we willen.
Maar dit alles start tussen onze oortjes. En als we drama's kunnen creëren, kunnen we onszelf ook herprogrammeren.
Tja het is een ander traject dan een pilletje slikken en door hobbelen. Dat wel. Het kost tijd, geduld en oneindig veel liefde. Liefde voor jouw zelf. Er zullen weinig mensen zijn die jou ondersteunen. Zij zullen alles ondernemen om jou in hun comfortzone te houden. Geloof me, het is de moeite waard. Want we zijn niet op de wereld gekomen om onszelf te kortwieken. We zijn op de wereld gekomen om onze vleugels uit te slaan, onze veilige vlucht ofwel onze familiebanden te verlaten en te overstijgen zoals Jonathan dat deed.
Want we kwamen uit de eenheid en zullen uiteindelijk weer terugkeren naar die eenheid. Er is niets wat we mee kunnen nemen dan ons eigen pure zelf
Wonderlijk
Plotseling komen er mensen binnenvallen die ik lange tijd niet heb gezien. Er gebeuren wonderlijke dingen in ons liefdestuintje. Zoals met Veronica die ik op de beurs ontmoette. Na drie sessie stopt ze met zichzelf te snijden, loopt ze voor het eerst op blote voeten, neemt ze wekelijks een voetenbad en kijkt ze zichzelf aan in de spiegel zonder walging maar met verwondering. Hoewel ze dacht dat zo’n ommekeer onmogelijk kon blijven duren, voelt ze dat ze niet terug kan. Nog sterker, niet meer terug wil. Ze is vanuit haar eigen gecreëerde duisternis volledig in het Licht gestapt en voelt dat ze ten alle tijde een keuze heeft. En ik, ik heb niets gedaan, ik was gewoon aanwezig.
En wat te denken van mijn buurmeisje uit Rusland die me op straat zag en vol verwondering uitriep: dat jij hier woont. Ze werd kind aan huis. Volgens haar zeggen werd ik haar leermeester. Maar plots zag ze de duivel in mij en was zij de Christus...
Ze verhuisde naar Duitsland en verdween uit mijn leven. Plots is ze in mijn gedachten en krijg ik een App. Ze heeft inmiddels haar eigen duivel omarmd en komt vrolijk zeshonderd kilometer gereden om me te omhelzen en vervolgens niet meer weg te willen. Ze is pure schoonheid, gepolijst door lijden en licht.
Al deze mensen hebben een soortgelijke herinnering aan onze eerste ontmoeting die diep in hun hart staat gegrift: Jij spreidde je armen uit zonder voorwaarden en ik voelde dat je waarachtig was. Voor het eerst in mijn leven werd ik gezien, gehoord en erkend.
Therapie
Zolang je de oplossing buiten jezelf zoekt zul je jouw zelf niet vinden. Wanneer je de moed hebt om naar binnen te keren realiseer je jezelf dat niets jou is overkomen maar dat alles jouw is gegeven om jouw weg te bewandelen om datgene te kunnen worden wat jij in wezen bent.
Dit voertuig is duizenden jaren geleden ontworpen om ons mensen te dragen en rechtop te lopen. Hoe kan het zijn dat we nu niet meer in staat zijn om zelfstandig te ademen.
Alles heeft waarde in je leven. Oprechte boosheid is een godsgeschenk. Laat je de bek niet snoeren door mensen die vinden dat je dingen wel of niet mag zeggen. Wanneer je boosheid opslaat in je onderbewuste, verwordt het tot woede en dat kan wel eens verdomd gevaarlijk zijn.
Het zijn meestal geen nare mensen die plotseling een moord begaan. Zij worden overgenomen door een donkere energie, een gedachte in de ether of hun eigen schaduw, en realiseren zich pas later wat er gebeurd is.
Chronisch
Tachtig procent van de mensheid is ziek of heeft chronische pijn. Al zit dat laatste inderdaad tussen je oortjes, het is niet zo dat het niet pijnlijk is. Nog sterker, het kan verdomde pijnlijk zijn. Het enige wat helpt is datgene wat opgeslagen is in jouw onderbewuste, omdat je als kind nu eenmaal niet de ruimte had om je verdriet te uiten of je boosheid te tonen, naar het licht te brengen en te omarmen. Stop met therapeuteren. Het brengt je geen stap verder. Wees stil, keer naar binnen en voel. Stap uit die cirkel van behoeftigheid en wees gewoon jouw mooie zelf. Ook al voldoet die niet aan het beeld wat jij daarvan hebt gecreëerd en zullen andere mensen jou beschuldigen dat je niet spiritueel bent als je vloekt of schreeuwt.
Op het moment dat we bereid zijn om af te dalen in onze eigen duisternis kunnen we onszelf spiritueel gaan ontvouwen en anderen daadwerkelijk gaan helen door ons pure zijn. Dan gebeurt er een echte doorbraak, een ware transformatie.
De kracht van het aanraken
Ik weet niet waar ik het geleerd heb. Er werd bij ons nooit aangeraakt of geknuffeld. Maar ik heb honderden mensen aan mogen raken. Soms alleen met mijn ogen vanwege hun religie. Soms alleen door het leggen van een hand op iemands schouder, waarvan mensen me vertelden dat ze die hand nog heel lang konden voelen. Ik heb honderden mensen omarmd. Op straat, vies, smerig en schoon aan de buitenkant. Bij de vluchtelingen. De beachboys. Bij mijn workshops, in de gevangenis, bij mijn lezingen. Aanraken werkt verbindend. Aanraken is helend.
Een baby die niet geknuffeld wordt zal uiteindelijk sterven. Een volwassene die niet aangeraakt wordt raakt zijn verbinding met zijn goddelijke kern kwijt en verandert in een robot.
Dankbaarheid
Mijn dag begint en eindigt met dankbaarheid. Dankbaar voor het wonder dat leven heet. De schoonheid van de natuur. Mijn lichaam wat zich op wonderbaarlijke wijze herstelt en steeds opnieuw sterker en krachtiger wordt.
Ik lees geen krant. Kijk nooit naar de tv. Zit niet langer op Netflix. Kortom ik doe ogenschijnlijk niets maar alles wordt gedaan. Er is niets wat ik nog vast kan houden want ik heb alles reeds losgelaten. Ik voel me vrij als een adelaar op haar vlucht en overzie het geheel. Ik neem jou mee op mijn reis en laat jou delen in mijn liefde die grenzeloos en onuitputtelijk is. Daar hoef ik niets voor te doen. Daar hoef ik alleen maar voor te zijn.
Er is niets en niemand die ik nog wat schuldig ben of moet vergeven. Door mezelf te vergeven heb ik iedereen vergeven. Bovendien heb ik ontdekt dat er niets te vergeven valt omdat we niet afgerekend worden op goed en kwaad. Dat is wat ze ons hebben wijsgemaakt, maar wat in de eeuwigheid niet bestaat.
Uit Liefde en kwetsbaarheid geboren
Yasmin
door Yasmin | 30 april 2026 | Inspiraties |
Stop met de waarheid te zoeken in de buitenwereld en vindt de leugen in jezelf
Ik heb me een weekje teruggetrokken in mijn eigen universum. Zonder eten, zonder praten, zonder vertier. Diep verborgen in de stille wateren van mijn wezen ligt de schat verborgen. Ik heb lang geleden besloten om alles te omarmen en niets buiten te sluiten. Ik begon de leugen die ik was te doorzien en ging de strijd aan met alle monsters in mij zelf. En zo werd ik de bron van mijn eigen gelukkig zijn. Mijn lichaam volgde mijn gedachten. Het werd steeds heler, steeds jeugdiger en steeds flexibeler. Vanuit mijn paradijselijke tuintje in en buiten mezelf laat ik mijn liefde en licht over de wereld stromen zonder voorwaarden.
Liefde is de bereidheid om je eigen hel onder ogen te zien en te sterven voor je sterft
Liefde is niet lief. Liefde is een kraakheldere spiegel die geduldig wacht tot het water aan je lippen staat en je alleen nog kunt buigen of barsten. Liefde dwingt je op te houden naar buiten te wijzen en anderen te beschuldigen van jouw ziekte, jouw ongelukkig zijn en al datgene wat jou ogenschijnlijk overkomen is. Kortom als je kotsmisselijk bent van al het vechten, al het gesleutel aan jezelf en je niet langer kunt verbergen achter jouw valse identiteit, blijft er niets anders over dan af te dalen in de ware hel. Jouw eigen oorlog.
Een proces van vallen en opstaan en steeds opnieuw beginnen. Maar voor de ware strijder onder ons, die van geen ophouden weet is er licht aan het einde van de tunnel. Steeds meer licht.
Jij bent de schepper van jouw realiteit. Jij creëert jouw wereld. Als het beeld in de buitenwereld je niet bevalt valt er iets te sleutelen in jouw binnenwereld
Er is jou niets overkomen. Je heb het allemaal bedacht. Niet bewust maar toch. Het komt nu naar je toe als een kans, een mogelijkheid. De vrucht is rijp om van de boom te vallen. Wacht niet langer. Grijp deze kans met beide handen en ga jouw strijd aan. Het is de enige weg naar ultieme vrijheid en innerlijke vrede.
Liefde gebruikt geen labels en sluit niets of niemand uit. Er is niets buiten mij wat mij ziek of ongelukkig kan maken. Dus ben ik de enige die mezelf kan helen
Het is de bedoeling dat wij alles leren omarmen, alles durven te leven, het licht zowel als het donker, zonder oordelen. Wanneer jouw strijd gestreden is zullen hoofd, hart en materie harmonisch gaan samenwerken en word jij het kloppende hart van het universum, pure liefde.
Dit is geen weg voor de massa, geen weg voor watjes. Het is een weg voor de rebellen onder ons die niet bang zijn om hun status aan de kapstok te hangen. Niet bang zijn om alleen te zijn, om stil te zijn. Al verguisd de hele wereld jou, het is de enige weg om jouw waarheid te leven en waarachtig onsterfelijk te worden. De enige weg naar heelheid en ware vrijheid die geen ouder, dokter of therapeut jou geven kan, zolang jij niet bereid bent jouw zelfgecreëerde gevangenis onder ogen te zien.
Niet langer is jouw leven een leugen. Je bent waarachtig vrij en houdt meer van jezelf dan van wie dan ook. Je bent grenzeloos dankbaar. Jouw geven wordt ontvangen. Je bent thuisgekomen en hoeft niet langer te vechten. Het universum weet het en zal je rijkelijk belonen.
In kwetsbaarheid en liefde,
Yasmin
Mededelingen
Ben je blij met dit verhaal hoor ik het graag en fijn als je het wilt delen. Zo niet voel je vrij om je uit te schrijven. Meer korte verhaaltjes vind je dagelijks op mijn Facebook-pagina. Ik sta zeer mooi in het mei nummer van Spiegelbeeld. Dankbaar...
door Yasmin | 15 februari 2026 | Inspiraties |
Niets heeft enige betekenis. Niets is wat het lijkt. En toch…
Nee we waren niet echt van plan om te gaan reizen en zeker niet naar Marokko. Te ver en mijn gevoel zei dat we uiterlijk 16 februari terug moesten zijn in Nederland...
Ik heb vele avontuurlijke reizen gemaakt. Ik reisde naar en werkte op plekken waar mensen doorgaans niet heen zullen gaan. Naar India en Nepal toen contact met de thuisbasis niet mogelijk was. Ik liep op mijn dooie eentje door de immense kraters op Big Island in Hawaii waar de regenboog zich in al haar kleuren voor mij ontvouwde in verbinding met Pacha Mama ofwel Moeder Aarde.
Wat doe je vroeg een Amerikaan in het hostel. Ik doe niets. Ik ben die ik ben antwoordde ik…
Zijn interesse was verdwenen en hij keerde letterlijk zijn rug naar mij toe...
Kampeerde met een vriendin op Maui in mijn koepeltentje. Vloog terug naar Nieuw Zeeland en bivakkeerde op de enorme vallei waar de oorspronkelijke Waitaha leefde, welke met kano's uit zee waren gekomen. Ik maakte op die heilige plek de driehoek rond met Hawaii, Nieuw Zeeland en Paaseiland.
Ik vloog door naar Australië. Dit keer om te onderzoeken of Giri en ik in zijn geboorteland konden leven op een vallei vol slangen en bloedzuigers. Eerlijk gezegd wist ik het antwoord al toen ik de spirituele grondleggers van het project ontmoette. Zij hadden een pasklaar plan.
Ik wist dat pasklare plannen niet werken. Dat je jezelf moet verbinden met de plek en haar bewoners. Zij zullen hun plannen openbaren door middel van goden die in de bergen wonen en jou tot bloei laten komen of ten gronde richten. Ik wist onmiddellijk toen ik aan de voet van de Uluru-Ayers Rock, het heiligdom van de Aboriginals, stond dat ik haar nooit zou beklimmen. Ik zou het immers ook niet in mijn hoofd halen om in de kerk op het altaar te gaan staan…
In die tijd was reizen een waarachtig avontuur. Nagenoeg niets was voorgeprogrammeerd en je had geen contact met je thuisbasis. Laat staan dat je jouw verslag publiceerde op Facebook...
Ik vloog voor de derde keer naar India. Dit keer op uitnodiging. Nam Drupad-lessen. Werd gedumpt in een ashram waar ik op de grond sliep. Woonde bij Udhav en zijn familie in een dorpje waar nooit een blanke was geweest. Communiceerde met gebaren. Speelde met kinderen. Werd gekleed in zijden sari’s en geëerd als een Godin tot in hoge regeringskringen.
Zwierf jaren rond. Alleen en met Giri. Van Kasjmir in oorlog tot in Ladakh. Israël, Jordanië,Japan, Mexico en Guatemala. Zuid-Afrika, Brazilië, Peru en Canada en niet te vergeten de Antillen en Griekenland. Sliep op de Machu Picchu en werd in Indonesië van de straat geplukt om les te geven. Het leven stroomde op natuurlijke wijze en ik stroomde mee.
Geen zekerheid
Maar wat er aan vooraf ging was niet niks. Ik had letterlijk alles losgelaten. Mijn huis en mijn bezittingen. Mijn angst voor de dood en mijn verlangens. Mijn drang om mezelf te verbeteren. De illusie dat er een toekomst was. De illusie dat er zekerheid was. Ik omarmde het leven in overgave...
Al die eerste keer in India bleef ik, indien mogelijk, weg van alles wat op toerisme leek. Ik sliep niet in hostels waar ik westerlingen tegen ging komen. Ik wilde onder het volk zijn…
Ik de jaren dat Giri in het klooster verbleef ging ik zes winters naar Kenia met lege handen om uiteindelijk een vrouwenproject te ondersteunen. Ik had er kunnen wonen ware het niet dat ik blank ben. Ik heb de negatieve kanten gezien van goed bedoelde projecten die er uiteindelijk toe resulteren dat mensen gaan bedelen en afhankelijk worden en die weinig of niets te maken hebben met wat mensen werkelijk nodig hebben. Een mooi voorbeeld is de waterputten die wij snel kunnen slaan maar die al spoedig aan de ketting liggen omdat bepaalde onderdelen kapot gaan en niet gerepareerd kunnen worden.
Arrogantie
Zacht gezegd onze westerse arrogantie doet ons nog steeds geloven dat wij de waarheid in pacht hebben. We hebben een mening over zaken waar we geen pest van weten en oordelen over mensen die we nooit hebben ontmoet. Lees mijn artikel over die bewuste 11 september waarin ik beschrijf hoe wij westerlingen onze positie innemen door te heersen en ons boven andere te verheffen. Maar ondanks onze welvaart zijn we nu niet direct het toonbeeld van geluk. Integendeel zou ik zeggen. De ontevredenheid straalt van ons af. Oké ik hoor jullie al roepen. Niet te veel generaliseren Yasmin. Er is ook een hele groep wakkere mensen die toch wel gelukkig zijn hoor. Ogenschijnlijk lijkt dat zo. Wakkere mensen hebben een eigen wereld gecreëerd van valse waarheden, van geloofsovertuigingen dat we gelukkig moeten zijn. Dat we anders en beter zijn dan anderen. En om die valse waarheid te kunnen leven stoppen we onze eigen rotszooi diep weg of we projecteren die op de buitenwereld. Het kan immers niet waar zijn dat alles wat we zien en waarnemen binnen in ons zelf zit...
Geluk heeft geen reden. Geluk is ons geboorterecht. We zullen het meer en meer gaan ervaren op het moment dat we durven te erkennen dat alles wat we menen te zijn voor negenennegentig procent één grove leugen is ofwel een creatie van ons denken.
De wereld is zoals die is omdat wij die zo denken. Die we met onze zintuigen waarnemen en als waarheid bestempelen. Maar de wereld zoals wij die zien en ervaren is slechts een illusie. De weerspiegeling van onze binnenwereld.
Werk aan de winkel
Laten we ophouden met wat en wie dan ook te veroordelen. Ophouden met de dingen anders te willen laten zijn zoals ze zijn. De zichtbare wereld bestaat bij de gratie van licht en donker. Wil je de oorlog stoppen wees dan zo eerlijk en moedig om af te dalen in je zelfgecreëerde hel. Geloof me dat is verdomde pijnlijk maar enorm bevrijdend. En hoewel er geen tijd bestaat, geen verleden en geen toekomst, zal het toch een poosje duren voordat je je naakte pure kwetsbaarheid durft te tonen in de buitenwereld.
In die buitenwereld ben je ogenschijnlijk dezelfde. Soms bot, soms aardig. Je praat niemand meer naar de mond. Je probeert niet aardig te zijn. Je probeert jezelf niet beter en anders voor te doen dan je bent. Even wennen. Je maakt er niet direct vrienden mee. Integendeel. Maar wat maakt het uit. Als je van binnen het licht en het donker, ofwel de hemel en de hel hebt samengevoegd tot één. Niets zou ik zeggen. Helemaal niets. En dat is wat we zijn. Niets. Het pure vormloze zijn van waaruit alles ontstaat en vergaat...
Yasmin. Jij bent één van ons. Ik moet huilen. Wat heb je bijzondere ogen. Ik voel dat jij vanbinnen heel bent. Ik voel jouw liefde, de vrede in jou. You make my day. Weet dat wij vanaf nu jouw familie zijn en dat je hier altijd welkom bent...
Ontmantelen
Ik moet zeggen ik ben wat directer aan het worden. Het kan me geen pest meer schelen of mensen me aardig vinden ja dan nee. Ik ben hier niet om aardig gevonden te worden. Ik ben hier gekomen om mezelf te vinden en alle bullshit die ik voor mezelf heb aangezien - die negentig procent - te ontmantelen. Is hard en meedogenloos werken moet ik zeggen. Betekent in mijn geval dat ik niet alleen familieloos ben maar ook mijn kinderen niet meer heb. En dat kan ook niet. In de echte wereld valt er niets te hebben. Betekent dat er ontelbaar vele dierbaren gestorven zijn. Dat anderen me uit hun leven hebben verbannen. Dankjewel daarvoor. Heb je vijanden lief. Zij houden je wakker en tonen je de weg naar de hemel.
Vrienden sussen ons in slaap. Zij willen dat alles bij het oude blijft. Mijn tegenspelers dagen mij uit om te veranderen. Om het spel niet langer mee te spelen, mijn grenzen te verleggen en in alle opzichten mijn eigen dokter te worden. Ziek zijn is immers niets anders dan beter worden wanneer je de wijsheid van jouw voertuig volgt en de natuur haar eigen gang laat gaan. Door alle prognoses en diagnoses over mijn leven en mijn lijf te ontmantelen. Door niet weg te lopen in moeilijke situaties maar mijn aandeel daarin te zien en me af te vragen of die ene relatie met die autist die me nog steeds af en toe knots knettergek kan maken wel de moeite waard is, ben ik dichter bij de waarheid dan ooit.
Mijn eerste artikel: Durf een Rebel te zijn. Schop alle heilige huisjes in - binnen in jouw Zelf...
De zot
En plots noemt iemand Mallorca. Verrek dat was mijn eerste vlucht. En ik zeg tegen Giri. Laten we vertrekken. Twintig oktober stappen we in het busje. We hebben noodweer onderweg. Genoeg voor normale mensen om om te keren. Deze zot - mijn lievelingskaart in de Tarot - staat in de regen op een parkeerplaats te dansen. Mallorca is wonderschoon. En ondanks dat de Mallorquinen zacht gezegd niet gek zijn op campers vinden we toch die ene plek die open is. Waar ik kan schrijven en studeren en waar we tussen de buien door genieten van fietsen, wandelen en zwemmen en af en toe die prachtige ontmoeting. Zoals die laatste dag in Las Palma. ‘Nee de koffieshop is nog niet open. Maar voor jou met je open blik en je mooie ogen dus wel. Ga zitten. Nee betalen hoef je niet…’
Van doen naar zijn
En dan wil het mens toch terug naar Marokko. We komen aan in Nador waar ik twee jaar geleden revalideerde en worden warm ontvangen. De plek waar we aanvankelijk naar toe willen staat blank. Was er vorig jaar een serieuze dreiging van droogte. nu valt het water met bakken uit de lucht. Er vallen 37 doden en in december worden er 140.000 mensen geëvacueerd. Dit alles komt aan het licht wanneer de overstromingen zich uitbreiden naar Spanje en Portugal.
Het leven gaat door. De vriendelijkheid van de mensen kent geen grenzen. We worden overspoeld met theetjes, met uitnodigingen, met cadeautjes. Ondanks dat het weer niet gaat herstellen blijven we in het mooie en geteisterde Rifgebergte. De regen is één ding. De stormen zijn heftig en tegelijkertijd leven gevend. Zonder morren en steeds opnieuw wordt de schade opgeruimd en de kraampjes en de winkeltjes weer klaargemaakt voor een nieuwe dag. Puur zen.
Beschaving
Marokko is een andere wereld, een ander universum. Ik ervaar Marokko als het midden tussen Oost en West. De mens staat hier aan de top van de beschaving en iedereen die met zijn vinger wijst naar moslims als zijnde terroristen moet zijn eigen spiegel eens verdomd goed gaan poetsen.
Je moet wel van beton zijn als je niet ervaart dat de wereld hier een ander ritme heeft. Dat de vriendelijkheid niet gemaakt is maar direct uit het hart komt. Er is niemand die vraagt wie ik ben of wat ik doe. Er is niemand die zeurt over omstandigheden. Marokkanen leven minder in het verleden en meer in het moment en nemen de dingen zoals ze zijn. Zij zorgen voor elkaar. Zij zorgen voor jou. De politie komt midden in de nacht om je wakker te maken en je naar een veilige plek te brengen. Dat laatste is aan mij niet besteed. Dat begrijpen jullie wel. Ik voel me overal veilig. Was in Kasjmir in het midden van de oorlog en werd klaargestoomd om gevaar weer te voelen.
‘Yasmin ben je niet bang in Marokko’. Nee ik ben niet bang en zeker niet in Marokko. Ik durf hier dag en nacht op straat te zijn. Er is niemand die mij met één vinger aan zal raken. Zaken zoals verkrachting - tja daar wordt hard mee afgerekend. De inwoners zijn mede verantwoordelijk voor elkaars gedrag en veiligheid.
Ja ook dat is bijzonder. Wanneer jongeren zich misdragen - een verziekte kant van het toerisme - worden zij liefdevol gecorrigeerd door volwassenen.
Marokko, ik zie ook sporen van verloedering. De plekken waar toeristen komen en dat willen hebben wat zij altijd en overal willen hebben. Vermaak, kostte wat kost. De ontevredenheid onder bepaalde jongeren - met name de Berbers - die hun wereld willen verbreden maar de grenzen niet over kunnen. Ik kan dat niet veranderen. Het is zoals het is en zoals het blijkbaar hoort te zijn. De Marokkanen mogen dit zelf oplossen. Nee verdomme geen squads hoog in de woestijn die toch al op sterven na dood is...
Er is geen vernieuwing zonder afbraak...
Regenbogen
We hebben veel regen, storm en af en toe ook zon gehad. Nog nooit hebben we zoveel regenbogen gezien. Het zien van een regenboog is een feit. Punt. De betekenis die we er aan geven heeft niets te maken met de regenboog. Voor mij is de regenboog het symbool van verbinding. Ik noemde Zuid-Afrika spontaan de regenboognatie in mijn boek ‘Liefde is Al wat Is’. Anderen blijken inmiddels een ander beeld over de regenboog te hebben. Maar het zegt dus niets over de regenboog.
Een regenboog is gewoon een regenboog. Punt. Zwarte Piet is gewoon zwarte Piet. Punt. Niets heeft immers enige betekenis als de betekenis die wij er aan geven.
De wereld van het zijn
Een moslim is dus gewoon een moslim. Punt. En heeft dus niets te maken met een terrorist.
Wanneer je een keertje in Marokko bent geweest. Op eigen benen en niet georganiseerd. Je hebt je eigen spoor gevolgd en niet dat van de toerist industrie en de media, dan heb je waarschijnlijk een andere kijk gekregen op de gemiddelde Marokkaan.
Dan heb je ongetwijfeld ontdekt dat zodra je de grens overschrijdt van Europa naar Marokko je letterlijk een andere wereld binnentreedt. Een wereld van tijd en ruimte. Een wereld van vrolijkheid. Een wereld van mensen die hun Koning op handen dragen. Een Koning met een open Hart voor zijn volk en voor jongeren.
Marokkanen zijn nieuwsgierig en openhartig. Ze willen je leren kennen en verwennen en hun eten of theetjes met je delen. Toch is het volgens Abdullah niet vanzelfsprekend dat de Marokkaan goed is voor iedereen. ‘De Marokkaan is goed voor een ieder die goed is voor hen’, zegt hij. Met andere woorden: Voor diegene die de mens durft te zien. En ik zie jou en respecteer jou. Mooier dan welke tempel ook vind ik de Mensch. Ik heb wereldwijd vele mooie mensen ontmoet. Maar zo altruïstisch als in Marokko is naar mijn gevoel zeldzaam. ‘Het is ons geloof’ zegt Fatima. Wij horen voor elkaar te zorgen.
Wees open
Stop om te bedenken dat je onmiddellijk een project moet starten of iets dergelijks. Daar vragen mensen niet om. Ze willen dat je hun ziet en omarmt in hun wezen. Doen houd je af van voelen en ervaren. Met al onze goede bedoelingen verpesten we de cultuur. Daarom wilde ik niet in Kenia wonen. Er is immers niemand die ik kan redden. Ga met lege handen waar je ook gaat. Open je hart. Laat je raken. Geld en goederen zijn een makkie. Maar je vooroordelen onder de loep nemen en bereid zijn die los te laten is een waar geschenk voor jouw zelf en die ander. Ieder mens moet zijn specifieke pad bewandelen om zichzelf te vinden. Ontneem niemand haar of zijn pad door in te willen grijpen in een systeem wat fantastisch functioneert. Daar kunnen wij zoveel van leren.
Abdullah vertelde me dat ik het verschil maakte en nodigde ons uit om te komen eten in zijn studentenhuis. Officieel mogen mannen en vrouwen niet ongetrouwd samen wonen en alcohol is verboden. Maar achter de gordijnen vindt het leven plaats en wordt openlijk gedoogd door de politie. Zolang je er anderen maar niet mee lastig valt. De studenten onderhouden zichzelf. Zij werken in de zomer dag en nacht in de horeca om in de winter te kunnen studeren met een uitzonderlijke eeuwige glimlach. Op straat voor hun huis leeft een dakloze oude man. Zij behandelen hem met respect. Zorgen dat hij te eten heeft en zich regelmatig kan douchen. Wij wisselen schaamteloos en openhartig met elkaar uit. Zij waren allemaal drie maal gevaccineerd. Anders mochten ze niet studeren. Niemand die er over zeurde.
Zou dat de reden zijn waarom zij er geen last van hebben. Je doet de dingen omdat het niet anders kan. Punt. Je maakt er verder geen woorden over vuil. Punt. En het lichaam volgt de rede. Punt. Voor mij staat de Marokkaan aan de top van de beschaving.
Daar waar Europa op sterven na dood is en de mensen steeds minder vreugde uitstralen. Daar waar de mensheid haar angst verbergt achter gesloten harten en deuren en getraliede ramen en tegen de avond de straten leeg zijn omdat iedereen in de kroeg zit of achter de tv, bruist het leven in Marokko op straat. Zelfs als het regent. Mensen zijn minder gevangen in slavenarbeid. Bijna iedereen heeft zijn eigen gedoetje. Van het verkopen van zakdoekjes of nootjes tot hun eigen winkeltje. Zoals Hannah die samen met haar familie een sfeervol restaurant runt waar geen alcohol geschonken wordt maar waar de kwaliteit van het eten kakelvers en heerlijk is en de theetjes mierzoet. Niets is teveel om het jou naar de zin te maken.
Jaloers
‘Jeetje wat ben ik jaloers op jou’, zegt ze.
‘Grappig’ zeg ik. Het gras van de buurman is altijd groener. Ik zou zeggen doe het gewoon. Een half jaartje rondzwerven in een campertje waarin je je kont nauwelijks kunt keren. Het is winter. Er is geen uitgaansleven. Geen alcohol. Je kunt niet lekker bij de kachel kruipen laat staan een warm bad nemen. Niet weten waar je zult overnachten. Niet weten waar je je stront kunt lozen. Niet weten wanneer je een douche zult hebben. Niet weten wanneer je je kleren kunt wassen. Geen tv. Zelfs geen Facebook dit keer. Nauwelijks foto's gemaakt. Voor wie?
Je moet je angsten en je verlangens loslaten. Je moet ophouden met plaatsjes plakken. Ophouden jezelf te willen verbeteren. Terug naar jouw oorspronkelijke staat van zijn. Als je dat samen een aantal maanden overleefd is je relatie wel hufterproof...
Wees als kinderen. Die kunnen vrij heftig en natuurlijk zijn. Wees dus niet bang om eens lekker uit je dak te gaan en elkaar half rot te schelden. Om daarna diep in en uit te ademen en gewoon weer door te gaan zonder sorry te zeggen. Want dat is natuurlijk ook onzin. Je meende het immers wel. En maak je geen zorgen of dat gedrag nu wel zo spiritueel is. Wat maakt het uit. Jij kent immers het verschil tussen jouw binnenwereld en je buitenwereld.
Direct
Ik loop met mijn blote voeten door de zee. Zie een vader met zijn zoon rotzooi in zee gooien. Maak een sprint en breng de rommel aan de kant. Scheld tegen pa in mijn eigen taal. ‘Ben je verdomme helemaal gek geworden. Weet je niet dat het leven in de zee sterft door jouw rotzooi. Hij kijkt me kwaad aan, ziet mijn lachende ogen en schiet in de lach. ‘Geef hier zegt hij. Je hebt volkomen gelijk. Wij zijn smeerlappen. We moeten beginnen met onze kinderen te leren. Ja zeg ik. Laten wij het goede voorbeeld geven. We worden vrienden…
Handelen zonder te handelen...
Ook dat is Marokko
Wist je hoeveel jongens die jou een fantastische safari bezorgen of lekker leren surfen en squatten of koffie voor je maken, regelmatig niet betaald worden voor het werk wat ze doen. Ja ook dat is Marokko. Dit vertellen ze je doorgaans niet. En dan beginnen ze voor zichzelf. Een eenmanszaakje. Zo nodig met een klein beginkapitaaltje. En daarna mogen ze het zelf uitzoeken. Want daar word je groot en sterk van. En daar weet ik alles van.
Dankbaar
Dankbaar voor alle wonderschone ontmoetingen. Dankbaar voor alle prachtige en minder prachtige ervaringen. Dankbaar voor het weer wat soms geen weer meer was. Dankbaar voor Al wat Is.
Yasmin
- met een knipoog van Giri