Avontuur

Geloof niet wat je ogen je vertellen, alles wat je ziet is begrensd...
- Jonathan de Zeemeeuw

Wanneer ik denk aan avontuur, dan denk ik onmiddellijk aan het beeld van de dwaas in de tarot. De dwaas trekt de wijde wereld in. Zijn enige bezit is een stok met een doek en wat schamele bezittingen. De dwaas vertegenwoordigt het getal nul, de heilige cirkel, het begin zonder einde, de totaliteit. Het symbool van het oneindige, het goddelijke.

In India kom je dit beeld dagelijks tegen: het is de sadhu die het land doortrekt. Zijn enige bezit is wat schamel eetgerei, gevat in zo'n zelfde doek en de kleding die hij draagt. Zijn thuis is de plaats waar hij is op dat moment. In het westen is het Parcival die op zoek is naar de graal.

Zij hebben gemeenschappelijk dat zij op ontdekkingsreis zijn, maar niet in deze uiterlijke wereld, maar in hun innerlijke wereld. Zij zijn op zoek naar God in zichzelf. Zij zijn bezig geest te laten indalen in de stof, zichzelf in de stof te ontdek­ken en te vergeestelij­ken. En dat op zich is een eindeloos avontuur.

Richard Bach beschrijft in zijn boekje Jonathan de zeemeeuw op ontroe­rende wijze hoe Jonathan weigert de beperkingen van het aardse meeuwen­bestaan te accepteren en besluit elke uitdaging aan te gaan om de uiterlijke grenzen van het meeuw zijn te doorbreken en te overstij­gen. In dit proces van vallen en opstaan ontdekt hij steeds nieuwe moge­lijkheden en verlegt hij voortdurend zijn grenzen. Hij leert zichzelf steeds hoger te vliegen en niet alleen steeds hoger, hij leert elke dag opnieuw, door middel van oefening en volharding zijn beperkingen te doorbre­ken, zijn grenzen te verleggen. Hierdoor komt hij tenslotte niet alleen tot ‘stuntvlie­gen’, maar bereikt hij uiteindelijk ongekende hoogten. Hij doorbreekt grenzen, die in de meeu­wenwe­reld voor onmoge­lijk worden gehouden.

Je zou zeggen dat hij bij de overige meeuwen bewondering zou oogsten en op zijn minst hen zou inspireren en stimuleren om deze zelfde uitdaging aan te gaan. Niets is minder waar. Hij stuit op enorme weerstanden in de groep, wat er uiteindelijk toe leidt dat hij wordt veroor­deeld en uitgestoten uit zijn familie. Een pijnlijk en onbegrijpelijk proces. Maar onverschrok­ken en trouw aan zichzelf gaat hij zijn eenzame weg. Meer en meer verovert hij zijn goddelijk erfdeel en krijgt hij opnieuw de beschikking over alle vermogens die hij in het verre verleden reeds in zichzelf had gerealiseerd. En uiteindelijk is daar de beloning van boven in de vorm van die ‘vleugel’ die hem toegestoken wordt en die hij dan durft toe te laten, omdat hij inmid­dels al zovele angsten in zichzelf heeft overwon­nen. Maar voordat hij zo ver is, is hij door diepe dalen van eenzaamheid, van angst en onzekerheid gegaan.

Jonathan is een uitgesproken voorbeeld van een zoeker naar waarheid. Jonathan staat symbool voor ieder mens die voelt dat er meer moet zijn dan de zichtbare werkelijkheid. Jonathan staat voor ieder mens die besluit deze aardse beperkingen te overstijgen, omdat hij diep van binnen weet dat hij geest is, dat hij er altijd al was en er altijd, in welke vorm dan ook, zal zijn. Die weet dat er geen begin en geen einde is, dat hij deel uitmaakt van alles en iedereen. Dat er diep in hemzelf dat onsterfelijke goddelijk vonkje brandt wat deel uitmaakt van de eeuwige totaliteit die ene onsterfelijke goddelijk vonk.

Omdat ieder van ons in essentie deel uitmaakt van deze totaliteit, zal op het moment dat de herinnering aan die eenheid weer levendig wordt, het verlangen wakker worden om die eenheid opnieuw vorm te geven. En dan ga je opnieuw op pad, op zoek naar het licht.

En die weg kan bij tijd en wijlen eenzaam en duister zijn, die weg zal heus niet altijd makkelijk zijn, maar voor de doorzetters onder ons, de stugge volhouders die de moed hebben elke dag opnieuw te beginnen is er uiteindelijk in het diepste van het diepe ineens die hand die uitgestoken wordt en een stem die zegt: kom maar, je hoeft het niet alleen te doen, ik ben hier, ik ben zal je dragen. En je hoeft die hand alleen maar te pakken.

Vanaf dat moment zal je weg niet langer eenzaam zijn, al blijven er mensen die zich van je af zullen keren, omdat je nu eenmaal te bedreigend voor ze bent.

In essentie zij we allemaal één. We zullen allemaal vandaag of morgen, over tien jaar of in een volgend leven, de aandrang voelen die ons aanspoort om op pad te gaan. Het gereedschap dat we daarbij gebruiken zal verschillend zijn. Ook al ligt het ware gereedschap in ieder van ons verborgen, aanvankelijk zullen we via spiegels buiten onszelf, zoals workshops, boeken en ontmoetingen in contact gebracht worden met deze aspecten, die ons bemoedigen om op pad te gaan.

En dan word je een tweede Jonathan, je gaat op ontdek­kings­reis in jezelf. Een schat van mogelijkheden zul je tegenko­men. Plezierige en ook minder plezierige.

Je bent nu een tuinman die zijn eigen tuin bewerkt. En je stoot onge­twijfeld op ‘onkruid’. Datgene wat verwijdert moet worden om de zaden uit te laten groeien tot grote stevige planten die uitein­delijk, wanneer je volhardend bent, tot volle bloei zullen komen.

En vooral in het begin zal de angst je soms letterlijk verlammen. De angst om het ‘onkruid’ met wortel en al uit te roeien, zodat nieuwe zeldzame planten wortel kunnen gaan schieten. Want al heb je er last van, het is oud en ver­trouwd en ook veilig, hoe raar het ook mag klinken.

Maar dit keer dring je jouw angst niet langer weg, nee je stapt er helemaal in en waarachtig, ineens heb je de moed om dat eerste stukje onkruid tot in haar diepe essentie te doorvorsen. Laten we zeggen dat bij dit stukje onkruid de emotie jaloezie hoort. Je verwelkomt deze emotie en je bedankt dit stukje ‘onkruid’ voor het feit dat je het nodig had, maar je neemt je nu voor om het op te ruimen en wel met wortel en al. En je doet dit met geduld en liefde en veroordeelt jezelf niet als het weer de kop opsteekt, maar je werkt er aan. En dan wordt het kompost en je strooit het over de frisse aarde en zie: de blaadjes komen reeds tevoorschijn. Je bent er met heel je aandacht bij, je geeft het liefde en water en ziet het plantje elke dag steviger worden en uitgroeien tot een prachtige stevige plant en vol verwachting wacht je af, maar dit keer geduldig, hoe de bloem er uit zal zien. En dat is elke keer opnieuw een adembenemend avontuur.

In het begin van je reis zul je jezelf vaak eenzaam en alleen voelen. Je voelt je onbegrepen en hebt het gevoel dat jij de enige ‘dwaas’ bent op de hele wereld. Maar net als Jonathan zul je uiteindelijk beloond worden voor je stugge volhouden.

Elke keer als je iets nieuws tot bloei hebt gebracht, wacht er weer een ander stukje dat opgeruimd wil worden. Nee, dat verandert niet, dat houdt nooit op, want elke keer open je weer een deur naar een laagje dieper, een ander universum. Ja elke keer ga je dieper in het onbekende. Dus laat je niet ontmoedigen en wees vooral niet ongeduldig, want er bestaat geen tijd in de eeuwigheid. Er is echter een verschil met de eerste keer. Ook al worden de uitdagingen groter, het spitten gaat steeds makkelijker, het nieuwe komt sneller, naarmate jij je weerstanden los laat en niet meer vecht tegen….., ja waar vocht je nou eigenlijk tegen? Je hebt het vechten losgelaten en de energie die je vroeger nodig had om jezelf te bewijzen, om jezelf en anderen onderuit te halen, komt ter beschikking voor dit grote avontuur, het omspitten en exploreren van je eigen tuin.

Vol ontroering kijk je naar elke nieuwe plant, de vogels die zich nestelen, de insecten die op zoek zijn naar honing. Je bent vol verwondering over alle mogelijkheden die er in je zijn. Al datgene waar je geen notie van had en wanneer je het niet langer verwacht, komt uiteindelijk de beloning. Je voelt je één met het grote geheel. Je voelt jezelf deel uitmaken van alles en iedereen en in ieder mens zie je de weerspiegeling van jouw eigen vonkje God. Je voelt je niet langer eenzaam, want je weet en ervaart dat je geholpen wordt door de onzichtbare wereld. Die hulp was er altijd al, maar nu ervaar je hem ook. Je kijkt meer om je heen en je herkent die zielen die net als jij bezig zijn met hetzelfde avontuur, die deel uitmaken van jouw nieuwe familie. En je voelt je intens dankbaar, verbonden en blij.

Je voelt je als Jonathan. Regelrecht vlieg je de enige, echte, ware vrijheid tegemoet.

Ik herinner me als de dag van gisteren wanneer dit grote avontuur bewust voor mezelf begon. Het is een lange tijd geleden, na een ernstige ziekteperiode. Op dat moment maakte ik de keuze om niet langer de verantwoordelijkheid voor mijn eigen lijf uit handen te geven aan ‘deskundi­gen’. Dat betekende op dat moment dat ik niet in mijn lijf liet snijden en op mijn eigen alternatieve wijze koos voor een intens, diep proces van beter worden. Toen ik weer naar buiten kon, voelde ik me als een pasgeboren baby die de wereld ontdekt. Ik zag wondertjes om me heen, bloemen open bloeien, bladeren aan de bomen, het spel van het pasgeboren kalfje in de wei. Ik zag het nu echt, met mijn innerlijke ogen en op dat moment wist ik met een onwankelbare zekerheid en een diep vertrouwen dat er werkelijk een God bestaat, een kracht die alles, maar dan ook alles tot in perfectie regelt.

Ik realiseerde me dat ik nooit geleefd had, ik was geprogrammeerd als een robot, ieder minuut was ingedeeld. Dat had weinig met leven te maken, het was overleven. Nu ik daadwerkelijk overleefd had, voelde ik het leven als een kostbaar geschenk, een groot avontuur en nam me voor het op een andere manier vorm te geven.

Een proces dat ik door de jaren heen met vallen en opstaan heb neergezet. Een proces waarin ik me regelmatig heb uitgestoten uit mijn groep, omdat dit de enige manier leek om mijn pad te gaan. In de beginne voelde ik me vaak eenzaam en verlaten. Ik voelde me de enige dwaas, de enige Jonathan. Op die momenten dat ik andere dwazen ontmoette, volgden periodes dat ik me opnieuw moest losmaken om alleen door te gaan, omdat ook zij mijn ‘rariteiten’ niet konden volgen.

En toen was er opeens die hand en die stem die zei: ‘Kom maar, Ik ben er altijd, ik zal je dragen wanneer dat nodig is.’ En ik pakte die hand en wist dat ik niet langer in diezelfde zin eenzaam zou zijn. En soms zijn er veel mensen om me heen, veel Jonathans in de dop en dan ineens is het weer stil en ga ik alleen maar niet alleen verder.

Want mijn makkers, zichtbaar en onzichtbaar, zij zijn er altijd.

Hartengroet
Yasmin

Uit mijn boek Met een Open Hart - 30 jaar geleden geschreven en tijdloos...

Mededelingen

Ik voel dat het tijd is om weer uit te stromen. Mocht je willen ondersteunen deel mijn blogs en boeken of nodig me uit voor een lezing of een podcast of whatever.