Zonder wrijving geen glans

Hoe doen jullie dat in godsnaam. Tja hoe doe je dat in godsnaam. Door vallen en opstaan. Door romantische ideeën over relaties aan de kapstok te hangen en de realiteit te omarmen. Door er niet voor terug te schrikken om af en toe een kreng te zijn. Door elke dag opnieuw te beginnen zonder om te kijken.

Mijn relatie met Giri

Ik leerde hem kennen op een alleenstaandenavond. Was niet in hem geïnteresseerd. Het enige waar ik voor kwam was dansen. Mijn God wat houd ik van dansen. Ik kwam hem opnieuw tegen en hij vroeg me ten dans. We dansten de sterren van de hemel. En zo begon het. Een relatie met vallen en opstaan. Samen spelen, samen helen, slootje springen en belletje trekken. Alles in het vuur mikken wat me niet langer diende.

In Australië, Giri zijn geboorteland, wordt op traditionele Indiase wijze onze relatie ingezegend door twee van mijn Reikistudenten. Het is een indrukwekkende inwijdingsceremonie, een overeenkomst lang geleden in de hemel gesloten tussen twee zielen.

Loslaten

Maar er was ook een andere kant. Oncontroleerbare woedeaanvallen en een gevoelsleven wat hem regelmatig de diepte introk. Niet zichtbaar voor de buitenwereld. Er volgden psychiatrische onderzoeken. Relaties met asperges met een dusdanig hoog IQ zijn volgens zeggen onmogelijk.

Na een proces van intens loslaten gaan we samen een ander plekje voor hem zoeken. ‘Ik kan niet op eigen benen staan’, zegt Giri. ‘Dan ga ik het klooster in’. Bats! De laatste puzzelstukjes vallen in elkaar. En zo breng ik hem op zekere dag naar het Trappistenklooster in Zundert. Er valt een last van mijn schouders.

Alles ontvouwt zich moeiteloos. Na zeven jaar mijn boeken in opdracht van het allerhoogste samen uitgegeven te hebben, neemt mijn uitgever ze terug in zijn assortiment omdat hij volgens zeggen nooit iets beters heeft gehad. Er is ruimte om vrienden in huis halen. Ik ga zes winters naar Kenia. Doe projecten met vrouwen en beachboys en leef met volle teugen. En dan komt de tijd dat ik weet dat ik niet eeuwig in Kenia ga blijven.

Op straat gezet

Op het moment dat ik die laatste winter naar Kenia ga zijn Giri en ik al jaren uit elkaar maar nog steeds in contact. Hij is uit het klooster gezet en heeft op dit moment geen plekje om te verblijven. Dus bied ik hem voor deze periode mijn huisje aan. Wanneer ik eind maart terugkom in de wetenschap dat mijn tijd in Kenia ten einde loopt, is hij finaal de weg kwijt. Hij mist de veiligheid en de zekerheid in zichzelf en heeft soms last van psychoses. We maken een deal. We gaan het weer samen doen. Ieder een eigen kamer en Giri gaat drie dagen per week naar een klooster in de buurt. Niet als monnik maar als participant.

Doe ik dit uit medelijden, vraag ik mezelf af. Nee niet echt. Ik ben zijn veilige haven. Zijn Baken van Licht waar hij zich aan kan verwarmen. En ik hou teveel van hem om hem naar de donder te laten gaan. Ik zie ook zijn potentie en zijn innerlijk schoonheid voorbij de angst, voorbij de controle.

Gelijkwaardig

Giri is mijn anker die me bij de les houdt. Die regelmatig rotsblokken op mijn pad gooit zodat ik alert blijf en niet ga flippen. Die met veel plezier de winkels door struint en boodschappen doet. Die me ondersteunt als een rots in de branding, mijn boeken in E-book zet en mijn website polijst. Die zijn ego zodanig heeft afgepeld dat we onszelf als gelijkwaardig kunnen zien. Ja Giri is inmiddels in alle opzichten mijn maatje.

En diep in mijn hart is daar die liefde en de wetenschap dat we samen een contract hebben getekend in de ongeziene wereld dat we af willen maken. Tenminste ik wel. En ja ik moet de kar trekken. Ik moet altijd de beslissingen nemen. Dat kan soms lastig zijn maar dat is gewoon een realiteit.

Ik loop af en toe rond met het idee om de psychiaters te bezoeken die hem getest hebben en ongeschikt verklaarden voor een relatie. Zeer begaafd maar een hoog Asperger gehalte. Nog sterker, volgens hun zeggen had hij allang in de psychiatrie moeten zitten. Zou het iets met mij te maken hebben, vroegen zij zich af.

Matrix

Het is ongetwijfeld waar dat ik enorm de pest heb aan etiketjes. Dat werkt niet verruimend maar plaatst mensen in een kooitje en houdt hen voor eeuwig gevangen in de drie dimensionale werkelijkheid ofwel de Matrix. Tegelijkertijd kan ik niet ontkennen dat het bij tijd en wijlen een heftige klus was en dat is zeer zacht uitgedrukt.

Het is niet voor niets dat we uiteindelijk uit elkaar gingen. Giri moest ervaring opdoen als monnik en ik mocht mezelf resetten. Ik had het beregoed met mezelf. Ik was vrij en onafhankelijk en in die zin was er geen enkele noodzaak meer voor een relatie. Ik had evengoed voor een poes kunnen kiezen. Maar wij hadden een akkoordje.

Relatie

Onze relatie, die ik nu met recht een relatie kan noemen, heeft mij meer opgeleverd dan tientallen jaren therapie zouden kunnen doen. Het is mij gelukt om Giri steeds meer Giri te laten zijn en tegelijkertijd mijn eigenheid te behouden en mijn grenzen te bewaken. Dat laatste was absoluut een klus. Het enige wat ik moest leren accepteren is dat ik degene ben die de initiatieven neemt. Maar dat is dan maar zo.
Het heeft ook gemaakt dat ik het was die hem de deur uit schopte om naar Santiago te lopen. Omdat zijn angst hem belemmerde om de drempel te overschrijden. Waar ik toen geen weet van had. Maar toen ik eenmaal wist dat de angst voor verandering in hem zo groot was, liep ik een poosje met hem mee zodat hij zijn camino naar Jeruzalem kon lopen. Ik wist dat als hij eenmaal onderweg was hij niet meer zou stoppen voor hij zijn doel had bereikt.

Zonder wrijving geen glans

Een relatie is er niet om de ander gelukkig te maken, schrijf ik al een poosje geleden. Een relatie is er om de hoogste potentie van onszelf naar boven te halen. Om daadwerkelijk diepte in een relatie te brengen moeten we confrontaties niet uit de weg gaan. Liefdevolle confrontaties zijn het schuurmiddel voor iedere relatie. De polijsting. Je kunt weglopen als het moeilijk wordt, maar als je jouw relatie niet in liefde kunt beëindigen ben je niet klaar en zul je ongetwijfeld een soortgelijke relatie aantrekken. Je partner spiegelt jouw ontbrekende deel, dat wat verborgen is in jouw onderbewuste. Er is geen therapie die beter werkt dan een liefdevolle en spiegelende relatie.

Polijsten

In een wereld waar het hoofd de scepter voert, waar angst regeert daar waar liefde moet wonen en materie belangrijker is dan gevoel, snap ik dat mensen bang zijn om zichzelf te verliezen in een relatie. Overgave, volledige overgave is sterven in jezelf om opnieuw geboren te worden. Instinctief weten we dat we onszelf volledig moeten verliezen oftewel overgeven in een relatie voordat we kunnen versmelten. De meesten van ons zijn zo bang voor overgave, zo bang om de controle te verliezen dat ze liever een hond nemen in plaats van een vent. Een hond kun je vormen naar jouw wil maar een vent niet. Tenminste, dat zou ik in mijn geval met Giri hebben kunnen doen, maar zo‘n vent wilde ik niet. Ik ga nooit de weg van de minste weerstand maar zoek altijd de hobbels op om mezelf te polijsten.

Giri voelt zich veilig bij mij en stroomt moeiteloos mee in mijn energie. Dat is niet voldoende voor mij. Zijn enorme driftbuien en drang om zichzelf te vernietigen behoren tot het verleden maar staken weer de kop op toen hij zich tijdens onze laatste reis voortdurend zorgen maakte of we Nederland wel zouden bereiken om er uiteindelijk achter te komen dat hij het probleem met de koelvloeistof ook met water op had kunnen lossen.

Uit mijn dak

Tijdens onze laatste reis ging ik regelmatig uit mijn dak tot ik me realiseerde dat ik zijn woede naar buiten bracht. Hij werd uiteindelijk zo grof dat ik een streep moest trekken. En die streep deed het hem. Eenmaal thuis besloot ik al snel om mijn hart weer open te zetten en hem opnieuw een kans te geven op voorwaarde dat hij een poosje in therapie ging. Ook al is ons leven in ieder opzicht niet meer en niet minder dan een spirituele opleiding, het is beter om sommige dingen buiten je relatie te houden.

En zie het werkte als een trein. Alles ligt weer open. En niet zomaar open. Er is een contact wat eerder niet mogelijk was. Oogcontact. Echt luisteren en feedback geven. Giri stroomt nog steeds moeiteloos mee in mijn proces maar heeft ook zijn eigenheid. En uiteraard is Giri een prachtig mens zoals iedereen in wezen prachtig is.

En er is maar een manier om mensen in essentie te helen

Dat is de bereidheid om in je eigen spiegel te kijken en niet langer jouw onverwerkte zooi op die ander te projecteren. Ik noem dat de kracht van ware Liefde. Daar kan geen enkel therapie of pil tegen op. En dan zijn we weer wat we horen te zijn. Niet de caretakers voor onszelf of onze eigen familie en kinderen maar voor de hele tribe.

Wanneer wij onze relaties polijsten, polijsten we niet alleen ons zelf. Door ons voorbeeld bemoedigen we anderen om hun angsten los te laten, hun comfortzone te verlaten en de uitdaging van een relatie aan te gaan. En daarbij mag je het idee los laten dat een relatie leuk moet zijn. Dat een relatie voor eeuwig moet zijn. Leuke relaties houden je in je comfortzone. En zolang je doet wat je altijd deed zal er geen pest veranderen in je leven.

Waarachtige relaties zullen jouw niet bevestigen in je slachtoffer gedrag maar liefdevol de beuk erin gooien zodat jij de kans krijgt om uit de kudde te stappen, je eigenheid te leven en waarachtig vrij te worden. En dat laatste is aan jou.

Warme omhelzing
Giri en Yasmin

Avontuur

Geloof niet wat je ogen je vertellen, alles wat je ziet is begrensd...
- Jonathan de Zeemeeuw

Wanneer ik denk aan avontuur, dan denk ik onmiddellijk aan het beeld van de dwaas in de tarot. De dwaas trekt de wijde wereld in. Zijn enige bezit is een stok met een doek en wat schamele bezittingen. De dwaas vertegenwoordigt het getal nul, de heilige cirkel, het begin zonder einde, de totaliteit. Het symbool van het oneindige, het goddelijke.

Parcival

In India kom je dit beeld dagelijks tegen: het is de sadhu die het land doortrekt. Zijn enige bezit is wat schamel eetgerei, gevat in zo'n zelfde doek en de kleding die hij draagt. Zijn thuis is de plaats waar hij is op dat moment. In het westen is het Parcival die op zoek is naar de graal.

Zij hebben gemeenschappelijk dat zij op ontdekkingsreis zijn, maar niet in deze uiterlijke wereld, maar in hun innerlijke wereld. Zij zijn op zoek naar God in zichzelf. Zij zijn bezig geest te laten indalen in de stof, zichzelf in de stof te ontdek­ken en te vergeestelij­ken. En dat op zich is een eindeloos avontuur.

Richard Bach beschrijft in zijn boekje Jonathan de zeemeeuw op ontroe­rende wijze hoe Jonathan weigert de beperkingen van het aardse meeuwen­bestaan te accepteren en besluit elke uitdaging aan te gaan om de uiterlijke grenzen van het meeuw zijn te doorbreken en te overstij­gen. In dit proces van vallen en opstaan ontdekt hij steeds nieuwe moge­lijkheden en verlegt hij voortdurend zijn grenzen. Hij leert zichzelf steeds hoger te vliegen en niet alleen steeds hoger, hij leert elke dag opnieuw, door middel van oefening en volharding zijn beperkingen te doorbre­ken, zijn grenzen te verleggen. Hierdoor komt hij tenslotte niet alleen tot ‘stuntvlie­gen’, maar bereikt hij uiteindelijk ongekende hoogten. Hij doorbreekt grenzen, die in de meeu­wenwe­reld voor onmoge­lijk worden gehouden.

Weerstand

Je zou zeggen dat hij bij de overige meeuwen bewondering zou oogsten en op zijn minst hen zou inspireren en stimuleren om deze zelfde uitdaging aan te gaan. Niets is minder waar. Hij stuit op enorme weerstanden in de groep, wat er uiteindelijk toe leidt dat hij wordt veroor­deeld en uitgestoten uit zijn familie. Een pijnlijk en onbegrijpelijk proces. Maar onverschrok­ken en trouw aan zichzelf gaat hij zijn eenzame weg. Meer en meer verovert hij zijn goddelijk erfdeel en krijgt hij opnieuw de beschikking over alle vermogens die hij in het verre verleden reeds in zichzelf had gerealiseerd. En uiteindelijk is daar de beloning van boven in de vorm van die ‘vleugel’ die hem toegestoken wordt en die hij dan durft toe te laten, omdat hij inmid­dels al zovele angsten in zichzelf heeft overwon­nen. Maar voordat hij zo ver is, is hij door diepe dalen van eenzaamheid, van angst en onzekerheid gegaan.

Jonathan is een uitgesproken voorbeeld van een zoeker naar waarheid. Jonathan staat symbool voor ieder mens die voelt dat er meer moet zijn dan de zichtbare werkelijkheid. Jonathan staat voor ieder mens die besluit deze aardse beperkingen te overstijgen, omdat hij diep van binnen weet dat hij geest is, dat hij er altijd al was en er altijd, in welke vorm dan ook, zal zijn. Die weet dat er geen begin en geen einde is, dat hij deel uitmaakt van alles en iedereen. Dat er diep in hemzelf dat onsterfelijke goddelijk vonkje brandt wat deel uitmaakt van de eeuwige totaliteit die ene onsterfelijke goddelijk vonk.

Omdat ieder van ons in essentie deel uitmaakt van deze totaliteit, zal op het moment dat de herinnering aan die eenheid weer levendig wordt, het verlangen wakker worden om die eenheid opnieuw vorm te geven. En dan ga je opnieuw op pad, op zoek naar het licht.

En die weg kan bij tijd en wijlen eenzaam en duister zijn, die weg zal heus niet altijd makkelijk zijn, maar voor de doorzetters onder ons, de stugge volhouders die de moed hebben elke dag opnieuw te beginnen is er uiteindelijk in het diepste van het diepe ineens die hand die uitgestoken wordt en een stem die zegt: kom maar, je hoeft het niet alleen te doen, ik ben hier, ik ben zal je dragen. En je hoeft die hand alleen maar te pakken.

Vanaf dat moment zal je weg niet langer eenzaam zijn, al blijven er mensen die zich van je af zullen keren, omdat je nu eenmaal te bedreigend voor ze bent.

In essentie zij we allemaal één. We zullen allemaal vandaag of morgen, over tien jaar of in een volgend leven, de aandrang voelen die ons aanspoort om op pad te gaan. Het gereedschap dat we daarbij gebruiken zal verschillend zijn. Ook al ligt het ware gereedschap in ieder van ons verborgen, aanvankelijk zullen we via spiegels buiten onszelf, zoals workshops, boeken en ontmoetingen in contact gebracht worden met deze aspecten, die ons bemoedigen om op pad te gaan.

En dan word je een tweede Jonathan, je gaat op ontdek­kings­reis in jezelf. Een schat van mogelijkheden zul je tegenko­men. Plezierige en ook minder plezierige.

Je bent nu een tuinman die zijn eigen tuin bewerkt. En je stoot onge­twijfeld op ‘onkruid’. Datgene wat verwijdert moet worden om de zaden uit te laten groeien tot grote stevige planten die uitein­delijk, wanneer je volhardend bent, tot volle bloei zullen komen.

En vooral in het begin zal de angst je soms letterlijk verlammen. De angst om het ‘onkruid’ met wortel en al uit te roeien, zodat nieuwe zeldzame planten wortel kunnen gaan schieten. Want al heb je er last van, het is oud en ver­trouwd en ook veilig, hoe raar het ook mag klinken.

Onkruid

Maar dit keer dring je jouw angst niet langer weg, nee je stapt er helemaal in en waarachtig, ineens heb je de moed om dat eerste stukje onkruid tot in haar diepe essentie te doorvorsen. Laten we zeggen dat bij dit stukje onkruid de emotie jaloezie hoort. Je verwelkomt deze emotie en je bedankt dit stukje ‘onkruid’ voor het feit dat je het nodig had, maar je neemt je nu voor om het op te ruimen en wel met wortel en al. En je doet dit met geduld en liefde en veroordeelt jezelf niet als het weer de kop opsteekt, maar je werkt er aan. En dan wordt het kompost en je strooit het over de frisse aarde en zie: de blaadjes komen reeds tevoorschijn. Je bent er met heel je aandacht bij, je geeft het liefde en water en ziet het plantje elke dag steviger worden en uitgroeien tot een prachtige stevige plant en vol verwachting wacht je af, maar dit keer geduldig, hoe de bloem er uit zal zien. En dat is elke keer opnieuw een adembenemend avontuur.

In het begin van je reis zul je jezelf vaak eenzaam en alleen voelen. Je voelt je onbegrepen en hebt het gevoel dat jij de enige ‘dwaas’ bent op de hele wereld. Maar net als Jonathan zul je uiteindelijk beloond worden voor je stugge volhouden.

Elke keer als je iets nieuws tot bloei hebt gebracht, wacht er weer een ander stukje dat opgeruimd wil worden. Nee, dat verandert niet, dat houdt nooit op, want elke keer open je weer een deur naar een laagje dieper, een ander universum. Ja elke keer ga je dieper in het onbekende. Dus laat je niet ontmoedigen en wees vooral niet ongeduldig, want er bestaat geen tijd in de eeuwigheid. Er is echter een verschil met de eerste keer. Ook al worden de uitdagingen groter, het spitten gaat steeds makkelijker, het nieuwe komt sneller, naarmate jij je weerstanden los laat en niet meer vecht tegen….., ja waar vocht je nou eigenlijk tegen? Je hebt het vechten losgelaten en de energie die je vroeger nodig had om jezelf te bewijzen, om jezelf en anderen onderuit te halen, komt ter beschikking voor dit grote avontuur, het omspitten en exploreren van je eigen tuin.

Vol ontroering kijk je naar elke nieuwe plant, de vogels die zich nestelen, de insecten die op zoek zijn naar honing. Je bent vol verwondering over alle mogelijkheden die er in je zijn. Al datgene waar je geen notie van had en wanneer je het niet langer verwacht, komt uiteindelijk de beloning. Je voelt je één met het grote geheel. Je voelt jezelf deel uitmaken van alles en iedereen en in ieder mens zie je de weerspiegeling van jouw eigen vonkje God. Je voelt je niet langer eenzaam, want je weet en ervaart dat je geholpen wordt door de onzichtbare wereld. Die hulp was er altijd al, maar nu ervaar je hem ook. Je kijkt meer om je heen en je herkent die zielen die net als jij bezig zijn met hetzelfde avontuur, die deel uitmaken van jouw nieuwe familie. En je voelt je intens dankbaar, verbonden en blij.

Je voelt je als Jonathan. Regelrecht vlieg je de enige, echte, ware vrijheid tegemoet.

Ik herinner me als de dag van gisteren wanneer dit grote avontuur bewust voor mezelf begon. Het is een lange tijd geleden, na een ernstige ziekteperiode. Op dat moment maakte ik de keuze om niet langer de verantwoordelijkheid voor mijn eigen lijf uit handen te geven aan ‘deskundi­gen’. Dat betekende op dat moment dat ik niet in mijn lijf liet snijden en op mijn eigen alternatieve wijze koos voor een intens, diep proces van beter worden. Toen ik weer naar buiten kon, voelde ik me als een pasgeboren baby die de wereld ontdekt. Ik zag wondertjes om me heen, bloemen open bloeien, bladeren aan de bomen, het spel van het pasgeboren kalfje in de wei. Ik zag het nu echt, met mijn innerlijke ogen en op dat moment wist ik met een onwankelbare zekerheid en een diep vertrouwen dat er werkelijk een God bestaat, een kracht die alles, maar dan ook alles tot in perfectie regelt.

Overleven

Ik realiseerde me dat ik nooit geleefd had, ik was geprogrammeerd als een robot, ieder minuut was ingedeeld. Dat had weinig met leven te maken, het was overleven. Nu ik daadwerkelijk overleefd had, voelde ik het leven als een kostbaar geschenk, een groot avontuur en nam me voor het op een andere manier vorm te geven.

Een proces dat ik door de jaren heen met vallen en opstaan heb neergezet. Een proces waarin ik me regelmatig heb uitgestoten uit mijn groep, omdat dit de enige manier leek om mijn pad te gaan. In de beginne voelde ik me vaak eenzaam en verlaten. Ik voelde me de enige dwaas, de enige Jonathan. Op die momenten dat ik andere dwazen ontmoette, volgden periodes dat ik me opnieuw moest losmaken om alleen door te gaan, omdat ook zij mijn ‘rariteiten’ niet konden volgen.

En toen was er opeens die hand en die stem die zei: ‘Kom maar, Ik ben er altijd, ik zal je dragen wanneer dat nodig is.’ En ik pakte die hand en wist dat ik niet langer in diezelfde zin eenzaam zou zijn. En soms zijn er veel mensen om me heen, veel Jonathans in de dop en dan ineens is het weer stil en ga ik alleen maar niet alleen verder.

Want mijn makkers, zichtbaar en onzichtbaar, zij zijn er altijd.

Hartengroet
Yasmin

Uit mijn boek Met een Open Hart - 30 jaar geleden geschreven en tijdloos...

Mededelingen

Ik voel dat het tijd is om weer uit te stromen. Mocht je willen ondersteunen deel mijn blogs en boeken of nodig me uit voor een lezing of een podcast of whatever.

Er valt geen vogel van het dak

Ware spiritualiteit
staat los van dualiteit
los van Religie
is de weg van eenheid in verbondenheid
de weg van het Hart is de weg van de Tao zonder oordeel
zonder verleden en zonder toekomst
is de weg van het eeuwige NU
- Ik ben die IK BEN

Er valt geen vogel van het dak zonder Zijn/Haar weten

Zolang we leven binnen de drie dimensionale werkelijkheid ofwel de Matrix kunnen we de eenheid tussen alle dingen niet zien: de energie ofwel de liefde die ons en al wat leeft verbindt. We leven in onze zelf gecreëerde gevangenis. Hoewel we de sleutel in handen hebben, kiezen we onbewust voor de veiligheid van het bekende. Ondanks de sociale media die de hele wereld binnenskamers brengt, beperkt onze leefwereld zich tot familie , vrienden en bekenden en onze cultuur.

Gedachten zijn krachten

Onze diepste angst manifesteert zich. Zolang wij niet af durven te dalen in de diepe kerkers van onze ziel om onze angsten te doorgronden en ons gewonde zelf te helen, zullen we onze onmacht en onze frustraties blijven projecteren op de buitenwereld en zullen we anderen blijven beschuldigen. We begrijpen niet dat de wereld niet meer en niet minder is dan een projectie van ons denken

Onze tweelingziel

We zijn bang om ons te verbinden en zoeken naar de veiligheid van een tweelingziel. Een ander trucje van het brein om de realiteit niet onder ogen te zien. Eerlijk gezegd zouden we daar geen pest van leren. Laat staan dat we wakker worden. We vergeten dat onze partners onze tegenpolen zijn. Zij spiegelen feilloos datgene wat we zelf niet onder ogen willen of kunnen zien. Hoe moeilijk is het om de touwtjes uit handen te geven en onszelf in alle kwetsbaarheid aan de ander te tonen en de stroom van de liefde - met vallen en opstaan - haar werk te laten doen. Liever gaan we van de ene therapeut naar de andere en blijven we eeuwig aan onszelf werken, dan het gezwel tot op het bot te verwijderen om als een heel en vrij mens tevoorschijn te komen.

Waarom is dat

Ieder mens verlangt naar liefde maar er is niets waar we zo bang voor zijn dan ware Liefde. Liefde is immers niet lief, schreef ik ooit. Vrijheid is eng. Authentiek zijn betekent dat je niet langer in de Matrix past. Plots kun je niet meer meepraten, want je hebt geen problemen meer. Die zaten immers uitsluiten in je hoofd. Je omarmt het leven zoals het komt en niet zoals het in jouw ogen zou moeten zijn. Je bent gelukkig, zonder reden. Tja, dat kan niet waar zijn in een kapitalistische maatschappij waar jouw geluk af schijnt te hangen van de mate waarin je consumeert en investeert aan de buitenkant. Want het ego wil gezien worden en succesvol zijn. Je waarde wordt immers bepaald door het huis wat je bewoont, de auto die je rijdt, het merk schoenen wat je draagt en de status van je familie en vrienden.

Slachtofferschap doet het goed

De pester wordt gestraft en het slachtoffer wordt in de watten gelegd. Beide hebben elkaar nodig. De pester steekt zijn kop uit en roept het slachtoffer op om op te staan. Deze maatschappij is immers niet voor watjes.

Er is een meisje vermoord en nog wel door zo’n verdomde buitenlander. En hoewel er dagelijks duizenden meisjes, vrouwen, jongens en mannen worden vermoord, is dat ver van ons bed. Dit is blijkbaar dichtbij genoeg om hier iets over te moeten zeggen. Geloof me, als je jouw eigen binnenwereld tot in diepte hebt blootgelegd, zul je dit spel niet langer meespelen. Dan voel je mededogen voor het lijden van de mensheid en kun je alleen maar stil zijn.

Maskers

Het is dramatisch dat wij onze boosheid nooit mochten uiten. Het is veilig opgeslagen in onze onderbewuste en heeft ons verknipt en misvormd tot een staat van onmenselijkheid waar we dagelijks onze prijs voor betalen: Fysiek, emotioneel en mentaal. Boosheid is een prachtige levengevende emotie die, wanneer hij mag stromen, jou onmiddellijk bevrijd. Kijk naar onze kinderen. Hoe natuurlijk ze boosheid uiten zolang wij dat er niet hebben uit gemept. Je hebt er geen kind aan.

Oorlog

Er is nooit één oorzaak aan te wijzen waarom de dingen zijn zoals ze zijn. Al willen we graag geloven dat het vroeger beter was, ook dat is een illusie. Het kwaad zit in ieder mens. We vernietigen onszelf in de vorm van kanker of bevechten anderen zolang we niet de verantwoordelijkheid durven te nemen voor de oorlog in binnenwereld. En grappig genoeg liggen daar onze ware scheppende kwaliteiten verborgen.

Sinds ik de ogenschijnlijke puinhopen in mezelf in het licht heb gezet, ben ik een vrij en onafhankelijk mens. De dood kan mij niet langer beangstigen. Ik ben vele doden gestorven. Letterlijk en figuurlijk. Ik heb meer los moeten laten in mijn leven als ik ooit voor menselijk heb gehouden. Maar eerlijk is braaf. Ook al ben ik ogenschijnlijk alles kwijt geraakt, ik ben niets kwijt. Integendeel, ik heb mezelf gevonden.

En daar was het allemaal om begonnen

Onze afdaling als ziel in de stof is niets anders dan een reis door de zichtbare vergetelheid van licht en donker om te kunnen doen wat we hier als ziel komen doen. Een reis die ons aanvankelijk ver verwijdert van datgene wat we in wezen zijn om ons uiteindelijk langzaam maar zeker terug te voeren naar de kern van ons wezen en nu in vol bewustzijn. Licht en donker lossen zich op in het vuur van de Liefde. Niet langer valt er iets te bereiken. Er kan immers niets bereikt worden wat er altijd al was. We zijn als een lotusbloem die zich opent in de ochtendzon. Blaadje voor blaadje. We nemen toevlucht door af te dalen en de stilte te omarmen. We bevrijden onszelf langzaam maar zeker van de sluiers van de illusie dat we een afgescheiden ik zijn.

Demonen

Sinds ik me bevrijd heb van mijn innerlijke demonen kijk ik op een andere manier naar de wereld. Ik zie in alles Liefde. De openlijke vijandigheid om ons heen is volledig getransformeerd zonder te vechten. We leven in een paradijs van Liefde en heelheid en de omgeving transformeert mee. Wondertjes van heling vinden plaats in ons liefdestuintje zonder dat we daar iets voor doen. Ik ben dat en hoef dat alleen maar te zijn.

Door het pad in de lengte en de diepte te bewandelen, kan ik een Baken van Licht zijn voor anderen. Dat is wat ik ben en wat ik wens te zijn. Dus voel je welkom wanneer je ziel roept

Ik zie het het vermoorde meisje voor me. Mijn hart vult zich met mededogen. Ik proef haat naar de vluchteling die in onze ogen de dader is. Ik voel de angst van een wild dier die geen plaats heeft om te schuilen. Eens was ik dat. Het slachtoffer en de dader zijn beiden deel van mij. Want er staat niets los van mij. Ik ben al wat is. Dus ben ik in die zin ook verantwoordelijk voor datgene wat er gebeurt. Al kan ik de buitenwereld niet veranderen, door niet langer te oordelen en de verantwoordelijkheid te nemen voor mijn innerlijke leefwereld, neem ik mijn aandeel in het spel van deze illusionaire werkelijkheid op mij.

Het hoofd vertelt uitsluitend leugens. Mijn lichaam, dat ik tot in het absurde heb ontkent, heeft zich herstelt en vernieuwt naarmate ik naar haar ging luisteren, haar ging omarmen en respecteren. Maar eerst moest ik mijzelf volledig vergeven en erkennen. Wat een wonder dat lijf van mij. Het lichaam bevat de wijsheid van eeuwen en spreekt altijd waarheid. Waarheid is datgene wat resoneert in mijn Hart, het spirituele centrum van mijn zijn

Dankbaar…
Yasmin

Durf te zijn wat je in wezen bent

Zolang we iets nodig hebben van een ander, zijn we vergeten wie we werkelijk zijn... 

‘Wat doe je’ is een vraag die we elkaar in het westen stellen en waarmee we de waarde van die ander bepalen. ‘Ik doe niets, ik probeer alleen maar te zijn’ is sinds korte tijd mijn antwoord. De vragensteller kijkt me aan of ik van een andere planeet kom en zijn belangstelling is onmiddellijk voorbij. Het etiket is geplakt: Niets. Zij is van geen enkel nut voor deze maatschappij. De eerste keren vond ik dit pijnlijk. Ik was nog niet los van mijn eigen etiketteringen en de handelswaarde die dit met zich meebracht.

Naarmate ik de ruimte begon te ervaren van het ‘niets’ hoeven te zijn, het niet langer hoeven te voldoen aan al die plaatjes, al die verwachtingen, ervaar ik dat het heerlijk is. Absolute vrijheid.

Etiketteren

Etiketteren geeft ons een gevoel van veiligheid in deze materiële wereld. Door onszelf en anderen in een hokje te plaatsen geven we onszelf en anderen een kader. Dit verschaft ons een herkenbare structuur voor ‘schijnbare’ veiligheid en zekerheid.
We weten waaraan we behoren te voldoen, wanneer we onszelf niet buiten deze maatschappelijke structuur wensen te sluiten...

Overgave

Overgave is jezelf teruggeven aan datgene wat je reeds bent, onvoorwaardelijke liefde, zuiver bewustzijn. Naarmate dit proces in mezelf vorm begon te krijgen, werd God meer en meer zichtbaar in mijn dagelijkse leven en kwam mijn ware zijn steeds krachtiger naar buiten.

Wanneer je in je eigen kracht staat, verdwijnen alle afscheidingen. Er is niet langer strijd en concurrentie. Je bent niet meer jaloers en kunt vanuit jouw volheid de ander ondersteunen.

Zijn wat je in wezen bent

Zijn wat je in wezen bent betekent dat je stopt met in het verleden te leven, stopt met je ellende te koesteren. Stopt met je gehechtheid aan pijn, lijden, titels en bezittingen. Stopt met belangrijk te willen zijn, omdat je weet dat je belangrijk bent. Je bent enig en uniek. Er is niemand zoals jij op deze planeet. Maar dat hoef je niet langer te bewijzen, daar hoef je niet voor te strijden, daar hoef je niemand van te overtuigen. Je bent het gewoon. En je weet dat ieder ander even belangrijk is als jij. Anders, maar zeker niet minder belangrijk. Allemaal verschillende tonen van de piano, waardoor we met zijn allen een grandioos muziekstuk ten gehore kunnen brengen.

De natuur

De afscheiding die we aangebracht hebben tussen onszelf en de ander verdwijnt. De natuur begint tot ons te spreken. Jij bent de natuur en de natuur is in jou. De hele natuur is een perfecte creatie, een uitingsvorm van pure liefde. Wanneer we onszelf daarmee verbinden, wordt de liefde meer en meer zichtbaar in onszelf. Je herkent jezelf in alles en iedereen om je heen. Alle gezichten, alle manifestaties zijn verschillende uitingsvormen van die Ene en ondeelbare energie, van dat totale bewustzijn, die onvoorwaardelijke liefde.

Je behandelt anderen zoals jezelf behandeld wenst te worden. Met liefde en respect.

Je leeft wat je preekt. Alles wat je doet is een uitdrukking van datgene wat je bent. En het gaat er niet om of een ander hetgeen jij doet belangrijk vindt. Het gaat erom dat alles wat je doet een ode is aan de Schepper, een zaadje dat je zaait in alles en iedereen. Alles wordt een uitdrukking van jouw wezen, een uitdrukking van pure vreugde. Alles wat je doet wordt scheppen, rechtstreeks vanuit de bron. Jouw leven, jouw zijn is jouw geschenk aan het universum, jouw geschenk aan de mensheid.

Een boom

Jij bent als de boom. Je wortels, jouw materiële lichaam, zijn stevig verankerd in moeder aarde en je takken, jouw geest, reiken in de hemel. Je stam, de verbinding tussen hemel en aarde, jouw persoonlijkheid is stevig en tegelijkertijd buigzaam.

Stormen

Je kunt de zwaarste stormen trotseren. Niet door jezelf erbovenuit te heffen, maar door midden in die storm te durven zijn. Je probeert niet langer te vluchten van deze aarde. Want je weet dat de aarde jouw goddelijke moeder is, waaruit je voertuig werd geboren om het heilige huwelijk te kunnen sluiten, het huwelijk tussen materie en geest. Je weet, dat je lichaam, de brug is, de sleutel om jouw diamant te onthullen.

Verlichting is immers niet meer en niet minder dan de harmonie tussen licht en donker. Het is als de stam van jouw boom.

De brug

Jij bent de brug, jij bent het volmaakte midden tussen hemel en aarde. Jij bent het netwerk van licht dat je elke dag verankert in jouw geliefde aardmoeder. Je leeft op de aarde, maar je bent niet langer van de aarde.

Om Shanti
Yasmin

- Tijdloos stukje uit mijn boek Liefde is Al wat Is

Mededeling

Op 20 september vinden wij het leuk om jou in ons liefdesplekje te ontvangen - zie agenda

Hoe Kali – Lilith in mijn leven kwam

Ik ben geboren in een arbeidersgezin en ontpopte mezelf tot een keurig aangepast Eva-meisje om later in alle opzichten een Eva-vrouw te willen belichamen. Hoe zwaar mijn leven ook kon zijn, ik paste me aan tot het niet langer kon. En zelfs in die momenten dat de kruik te water ging, bleef het deksel zorgvuldig vergrendeld. Die eerste keer dat Lilith bewust haar intrede deed, was volkomen onverwacht. En dat is meestal ook zo, ze sluipt binnen op momenten dat je haar niet verwacht. Ik nam in die tijd deel aan een therapeutische vrouwengroep. We deden een Gestallt oefening als verwerking en heling van de relatie met onze ouders. Mijn vader was al lange tijd dood. Vanaf het moment dat mensen sterven, vergeet je hun negatieve eigenschappen, althans zo verging het mij. Dus ik projecteerde ze allemaal op mijn moeder en koos haar uit voor de oefening. Voordat ik het maar enigszins kon bevroeden had ik haar ter plekke vermoord! Kali/Lilith was niet langer te stoppen. Ik brak door alle grenzen van het maatschappelijke toelaatbare en belichaamde alles wat ik nooit had durven te zijn.

De Kali tempel in Calcutta is indrukwekkend. Ik word diep aangeraakt op de bloemenmarkt, onder aan de Hooleybridge, waar ik bloemen krijg aangebo­den. Op deze plek ontmoet ik de Godin Kali in levende lijve. Het is fascinerend om haar, aanvankelijk licht en liefde uitstralend, naar haar tegenpool te zien overhellen.

Zij vertegenwoordigt een prachtige spiegel die me de harmonie laat zien tussen licht en donker. Ik geniet van haar ongekunsteldheid. De mensen om haar heen behandelen haar met respect. We raken elkaar aan in herkenning en verwondering. Ik geef haar mijn kettinkje met het bergkristal. Het voelt goed, al voel ik me nadien een beetje naakt.

Op het moment dat ik Kali niet langer kan buitensluiten, begint mijn weg terug naar heelheid. Het zou nog een poosje duren voor ik de deur voorgoed kon openzetten. Kort na de dood van mijn moeder ging ik scheiden en ging door een intense periode van pijn en transformatie. Het was een periode van sterven en opnieuw geboren worden. De deur ging volledig open maar Lilith was nog niet versmolten met Eva. Zij belichaamden twee verschillende polen waar ik niet zo goed raad mee wist. Dat Lilith haar intrede had gedaan, dat was duidelijk, getuige de reacties uit de buitenwereld!

Toen mijn volgende transformatieperiode aanbrak nam ik bewust afscheid van mijn oude leven om opnieuw geboren te worden. Kali/Lilith nam me bij de hand, sleurde me door pijn en lijden, liet me krijsen en janken. Devi/Eva was degene die me liet accepteren en voelen. Toen ik uit dit proces tevoorschijn kwam, was ik in alle opzichten heler dan tevoren. De prijs was niet gering. Alles wat ik ooit als waarheid had aangenomen, bestond niet langer. Was daar voorheen het loslaten van mijn bloedverwanten, nu begon mijn nieuw verworven spirituele familie me te vermijden. Alle zogenaamde zekerheden losten zich langzaam maar zeker op. Het verleden bestond niet meer, de toekomst was van geen belang. Het was het Hier en Nu dat telde, dit ene moment.

Leven in het Hier en Nu

‘Leef in het hier en nu. Dit ene moment is alles wat er bestaat. Wees niet bezig met het verleden, het verleden is immers dood. Wees niet bang voor de toekomst. Door volledig in het hier en nu te zijn en dit moment in al haar volheid te benutten, zonder angst, met een open hart vol liefde en vergeving, creëer je een wondermooie toekomst. Durf een rebel te zijn. Wees bereid al je overtuigingen af te breken. Vind de nieuwe pas door de bergen. Je hebt je zwemband niet langer nodig, je kunt nu zwemmen zonder die veiligheid. De verdere opening in je hart is alles wat je nodig hebt.’

Mijn God, hoe kom ik klaar in deze materiële wereld met het afpellen van al die etiketten die in deze westerse wereld zo belangrijk schijnen te zijn

Steeds meer van mijn ego wordt afgepeld en symbolisch verbrand. De foto’s, de certificaten. Na elke stap die ik neem krijg ik meer ruimte. Dit dus is vrijheid! Nergens bij horen, geen enkele beweging, geen enkele religie, geen enkel centrum. Vanaf nu is mijn enige centrum het centrum in mijn hart.

Het bos wordt mijn thuis. De bomen, de reeën, de vogels, de vlinders, de libellen en de teken worden mijn leermeesters.

Wat er uiteindelijk overeind stond toen Lilith haar werk had gedaan, was pure kracht zonder angst. Het heilige huwelijk tussen mijn verwantschap met de Witte Broederschap vanuit de ongeziene wereld en mijn verwantschap met Moeder Aarde, mijn opnieuw ontwaakte Sjamanistische vermogens. Licht en donker smolten samen. Uiterlijkheden werden aan de kapstok gehangen. Yasmin bleef over. Zacht en invoelend, en krachtig als ze krachtig moest zijn. Langzaam maar zeker begon het oeroude schuldgevoel te verdwijnen. En daarna loste ook het aangeleerde plichtsbesef zich op. Ik hoefde niets meer te doen, mezelf niet langer te bewijzen, niet langer de onuitgesproken behoeften van anderen in te vullen. Ik hoefde slechts meZelf te zijn, in volheid aanwezig te durven zijn.

Langzaam maar zeker ging ik begrijpen dat wanneer mensen zich van me afkeerden dat te maken had met hun eigen angst. Angst voor de weg die ik gegaan was en die ik hen spiegelde. Angst voor de donkere krachten van de ziel, de duistere krachten van Lilith/Kali. De tegenpolen van Eva en Devi. Alsof er nog iets te redden valt als Lilith haar intrede doet! Vroeg of laat zullen we er aan moeten geloven. Deze wereld vraagt om vrouwen die zich herinneren wie ze zijn. Vrouwen die op durven te staan en de verdeeldheid en de verscheurdheid in zichzelf een halt toeroepen. Vrouwen die vanuit liefde en kracht poorten durven te worden waardoor mannen zichzelf weer kunnen initiëren als beschermers en behoeders van de soort. Niet vanuit onderdrukking, maar vanuit pure, beschermende kracht. Vrouwen die de oorlog in zichzelf beslechten, omdat ze het niet langer kunnen aanzien dat hun zonen worden geofferd als schietschijven in een oorlog. In welke oorlog dan ook. Want er bestaan geen heilige oorlogen.

Afijn, vanaf dat hele gedoe zijn er veel blokkades in mijn lichaam en in mijn leven verdwenen. De energie stroomt vrijelijk. Soms zachtjes als een kabbelend beekje, koesterend en naar binnen, soms krachtig als vuur en scheppend naar buiten, in mijn lezingen en workshops, in mijn schrijven, mijn beelden en schilderijen.

Het leven daagde me uit om te gaan staan voor mijn innerlijke waarheid. In alle eerlijkheid en eenvoud. Zonder toeters of bellen. Niet op de barricade, maar ook niet langer achter de muren of onder de tafel. Die tijd is voorgoed voorbij.

Boeken schrijven waar mensen hun inwijdingspad in konden herkennen, was een van mijn giften aan de mensheid. Toen begon ik te beeldhouwen en ontdekte ik het mysterie van de driedimensionale scheppingswereld. Voorheen zou ik proberen, vanuit angst en onzekerheid, mijn wil op te leggen aan de steen. Nu liet ik mezelf polijsten, de geest van de steen door me heen werken. Pure schepping komt voort uit de Bron zelf: het punt van absolute stilte wat bruist van leven, vanuit overgave in vertrouwen. Ik vond het heerlijk. Gewoon meZelf zijn, niet langer meer iets hoeven te doen. Zelfs de uiterlijke vorm van Reiki mocht ik loslaten. Liefde is Liefde. Hoewel Liefde op zich geen enkele vorm in zich draagt, bezielt Liefde alle vormen. Liefde is onveranderlijk maar maakt zich voortdurend kenbaar door verandering. Zij drukt zich voortdurend uit in nieuwe vormen.

Er is moed voor nodig om uit de groep te stappen en zonder toeters en bellen in alle eenvoud op te staan en de weg terug te gaan naar het Licht. Er is moed voor nodig om je geboorterecht op te eisen en te durven gaan staan in je eigen waardigheid

Hoewel we ons dat niet langer bewust zijn, zitten we nog steeds met de erfenis van een ver verleden. Het zit in onze genen gecodeerd om elkaar te overtroeven. Religie en spiritualiteit worden nog altijd beheerst door de wereld van het intellect. Hoewel steeds meer mannen en vrouwen zichzelf bevrijden van het verleden en bewust durven te Zijn, is de wereld er nog niet klaar voor om de allesomvattende eenvoud van de religie van de Moeder/Vader, van de God/Godin, de religie van de Eenheid opnieuw te omarmen. Maar zij heeft al zolang gewacht, haar tijd zal zeker komen!

In tijden van slechte economische situaties, in tijden van oorlog of oorlogsdreiging worden we gedwongen om af te dalen in de hel en onszelf te vinden. Spiritualiteit en solidariteit krijgen een nieuwe kans. Ik blijf hoopvol in deze tijd van afbraak en verval. Ik heb het gevoel dat Lilith op grote schaal aan het werk is. Zij sleurt de mensheid mee naar de onderwereld om zich nu eindelijk eens te ontdoen van al haar waandenkbeelden. Af te dalen tot in de wortel, de oorzaak van al haar misvattingen te onderzoeken en datgene tot in de kern te vernietigen wat haar niet langer meer dient. Opdat zij zich in haar nieuw ontdekte zuiverheid kan verenigen met haar ontbrekende wederhelft om op te stijgen naar het niveau waarop haar Schepper haar heeft bedoeld. Wanneer we in het groot deze transformerende reis ondergaan, dan zal er niet langer een uiterlijke oorlog nodig zijn. Dan werken we in verbondenheid, samen of alleen. Dan leven we weer als goden en godinnen en nemen we onze rechtmatige plaats in, in de gewijde cirkel die mensheid heet.

Wanneer we doen wat we te doen hebben, vanuit de Bron van innerlijk weten, worden alle middelen aangereikt die het proces zullen ondersteunen en de stroom doen stromen. Zo is het geweest vanaf het moment dat ik mijn angsten voor tekort en niet goed genoeg en noem maar op, losliet. Zo is het geweest vanaf het moment dat ik me vol vertrouwen overgaf aan de Bron die voor mij Liefde is en mezelf mee liet stromen op haar levensstroom. En zo zal het blijven zolang ik me herinner wie ik ben...

  • Lilith en Kali zijn de tegenpolen van de liefelijke Eva en Devi.
  • Uit mijn boek Kracht van het Zijn

De asielzoeker is de schuldige

Het gaat niet goed met ons. Wie zullen we nu eens de schuld geven. De asielzoeker. Zij nemen ons onze banen af. Zij zijn het tuig van de samenleving. Zij horen hier niet. Het kabinet komt ten val. Er wordt niet genoeg gedaan om de asielzoeker zo snel mogelijk het land uit te werken.

We worden geregeerd door mensen die ons spiegelen wat wij zelf zijn. Een stelletje kleuters die hun kop in het zand steken. Die menen dat wij een eiland zijn. Die denken dat we de natuur kunnen manipuleren en het leven naar onze hand kunnen zetten. Die in hun broek schijten van angst en hard blijven schreeuwen om dat maar niet te voelen. Die weigeren om te zien dat dit hele theater niets meer en niet minder is dan een projectie van onze eigen hebzucht, ons eigen denken. Van het gevoel dat wij beter zijn en daarom meer rechten hebben dan anderen.

Schuif het niet op het bordje van Pim Fortuyn. Dan begrijp je niet wat deze man - voor wie ik eens een ode schreef waardoor ik weer eens verguisd werd - werkelijk heeft willen zeggen.

Wij zijn volledig de weg kwijt. Wij zijn als kinderen die verlangen naar de borst van onze moeder en schreeuwen om veiligheid in een wereld die geregeerd wordt door angst. We zullen steeds dieper verdwijnen in de wereld van de illusies, ook en vooral de zogenaamde wakkeren onder ons, als we niet stoppen met wijzen naar anderen.

Wanneer we het spel doorzien en bereid zijn naar onszelf te kijken, blijft er niets anders over dan naar binnen te keren en af te dalen in de diepte van onze eigen gecreëerde gevangenis om uiteindelijk opnieuw geboren te worden en ons eigen lied te zingen.

We zijn zoekenden in de woestijn

Alles wat we ooit voor waarheid hebben aangenomen blijkt niet meer en niet minder te zijn dan een grote leugen. Ons fundament rust niet langer op vertrouwen maar op angst. Om die angst niet te voelen blijven we maar doorgaan. De C. tijd bracht ons tot stilstand. Wow, dacht ik, het is tijd voor een Inner-Reset. Wij moesten onze camper nemen en gesloten grenzen passeren om te ervaren dat landsgrenzen zich niet sluiten als jouw grenzen open zijn. Mijn boek Inner-Reset werd geboren in Sardinië. Het bracht mij in een vernieuwde stroom. Toen bleek C. plots voorbij en gingen de grenzen open. De mensheid terug naar normaal en ik… Ik werd van de fiets gereden. Revalideerde voorspoedig en ging twee maanden later op gruwelijke wijze door mijn rug. Ben nog steeds in de revisie. Werd opnieuw bij het vuilnis neergezet. Niet langer van nut voor de spirituele samenleving.

Hetzelfde gebeurde 28 jaar geleden. Ik kwam ernstig ziek terug van onze wonderbaarlijke wereldreis. Een operatie die ik twaalf jaar uit kon stellen was nu bittere noodzaak. Het werden er vele. We vonden net op tijd een plekje om te revalideren. Ik was niet langer van nut voor mijn Reiki-studenten. Het werd stil om mij heen

Incubatietijd

Hoe dan ook, in de stilte groei ik tegen de verdrukking in. Ook al is niet iedereen gecharmeerd van mijn directheid, van een ding ben ik overtuigd. Of we zwemmen met de stroom mee en verzuipen in de angst of we zwemmen tegen de richting in en spreken onze eigen waarheid. Nee, dat maakte me niet geliefd in het domein van het spirituele. Ik kreeg nooit een podium, ook al werd ik meerdere malen voorgedragen. Ik was te confronterend, schaamteloos, te vrij, had een grote bek en zei dingen die niet gezegd mogen worden. En dat zonder anderen te beschuldigen… Ik gaf de vluchteling een gezicht. Werd van alle kanten geblokkeerd. Het boek werd uit de markt genomen. De geheime politie kwam aan mijn deur en later stond de boa op de stoep. Ik werd gerapporteerd en dus geblokkeerd bij facebook door een welbekende wakkere ziel omdat ik volgens haar leugens verspreidde…

Er was nog steeds iets in mij wat mezelf niet volledig kon omarmen of ondersteunen. Of Freek Simon en anderen hadden gelijk dat de wereld er niet aan toe was. Na een podcast van Leon kreeg ik een schitterend interview in de Andere Krant. Ik moest naar Ter Apel om over onze vluchtelingen schrijven. Dat deed ik. Te positief. Mijn bijdrage werd niet langer op prijs gesteld.

Zonder wrijving geen glans

Ik heb me in het verleden kapot laten maken. Ik ben opgestaan en herrezen. Het leven heeft mij gepolijst. En soms komt er iemand op mijn pad die moe is van al het vluchten, van al het zoeken naar de schijn van veiligheid. Die murw genoeg is om de Weg te willen bewandelen. Zoals Osho zei: Het is een geschenk voor een meester om haar wijsheid door te kunnen geven aan die ene persoon die het kan ontvangen…

Ik weet dat er moed voor nodig is om op te staan en je eigen lied te zingen. Ik weet dat er moed voor nodig is om niet langer naar buiten te wijzen maar naar binnen te schouwen. Het is een verdomde eenzame weg. Maar ik ben niet langer eenzaam of alleen. Ik word gevoed door de Liefde zelf.

Omdat ik zelf verstoten ben en alles kwijt raakte wat mensen in dit leven belangrijk vinden, ben ik altijd een podium geweest voor mensen die aan de zijkant van de samenleving leven. Die verdrukt en verstoten worden. De ter dood veroordeelden. De beachboys. De Aids geïnfecteerden in Zuid Afrika. De vluchteling.

Zij hebben ongetwijfeld iets met mij gemeen. Pas als je alles kwijt bent en je zelf niet langer kunt verschuilen achter uiterlijk vertoon is de poort open om volledig Mensch te worden.

En daar sta ik. Geen verlichte etiketten voor mij. Er is niets te wensen of te bereiken. Puur in het midden zijn van een vol-ledig leven. Diepte zonder uiterlijk vertoon. Onvoorstelbaar dankbaar. Vrij van angst. Vrij van beperkingen. Daar doet mijn lijf niets aan af. Ik omarm het leven in al haar facetten. Voel me veilig en gedragen door de vleugels van het universum. Ben niet bang voor de dood, dus geniet ik met volle teugen van het Leven. Ik laat me niet langer regeren door welke zichtbare kracht dan ook. Niet door de politiek, niet door de farmaceutische industrie, niet door het Centraal Boekhuis.

Ik ben een diepziel duiker Binnen in mij ligt een schat verborgen die miljoenen malen waardevoller is dan alle materie in de wereld. Niet dat ik niet geniet van het aardse bestaan. Integendeel, ik ben grenzeloos dankbaar dat ik op dit bijzondere moment hier op aarde mag zijn. Dat ik onzichtbaar mijn werk mag doen zonder te doen. Dat heeft niets te maken met materie of geloofssystemen. Dat heeft alles te maken met mijn Zijn en het weten dat alles, maar dan ook alles met elkaar verbonden is. En dat alles wat ik waarneem en ervaar door mij zelf gemanifesteerd is. Dus ook mijn ongeluk. Ik neem voor de volle honderd procent de verantwoordelijk voor mijn eigen creaties, mijn gezondheid, mijn Zijn. Ik heb geen podium nodig om me compleet te voelen. Dat ben ik al. Er is niemand op deze wereld die mij gelukkig kan maken. Ook mijn maatje niet.

Ik kan niemand de schuld geven van wat dan ook. Ik kan weglopen in een relatie maar zolang ik etiketten als Narcisme of Asperger op anderen meen te moeten plakken, kan ik beter kijken wat diegene mij wil spiegelen. Jouw relaties, vooral jouw partner, kunnen jou helpen om je ware zelf te vervolmaken wanneer jij in jouw spiegel durft te kijken.

Schatgraven

Als je de moed hebt om naar binnen te keren dan dondert alles in elkaar. Maar wat blijft is jij in haar meest pure vorm. Op dat moment hoef je niet langer met je vinger te wijzen naar de regering of de vluchteling. Je ziet dat de schepping goddelijke perfectie is. Dat alles wat jij waarneemt een projectie is van jouw eigen denken. Vanaf dat moment bouw je jouw eigen werkelijkheid. Geen droombeelden meer, maar de naakte, o zo mooie realiteit wanneer je met de ogen van jouw ziel ofwel vanuit je hart durft te leven in plaats vanuit angst.

Ik ben dankbaar voor Al wat Is. Ieder mens, iedere ervaring, mooi of lelijk, heeft iets bijgedragen om datgene te worden wat ik in wezen altijd al was. Pure Liefde. Een roos met zowel de bloem als de doornen. Kortom, in het midden zijn. Een vol-ledig Mensch.

In Liefde en verbondenheid Yasmin Giri en Ikke wensen jou verlichte Pinksterdagen toe

Wederopstanding

Ik loop na lange tijd door mijn gewijde bos en voel dat zij begint te verrijzen uit haar as. Hoewel de enorme slachting - ik kan het niet anders noemen - nog duidelijk zichtbaar is, zie ik dat haar ware aard zich niet laat onderdrukken en dat er nieuw leven ontstaat. Ik voel geen pijn, geen verdriet meer door het enorme verlies van mijn boom en al het andere. Ik voel een verrassende openheid en nieuwsgierigheid voor het nieuwe wat er wil ontstaan.

Chaos

Ik voel dat deze chaos de zichtbare werkelijkheid is van het proces waar wij hier op aarde onszelf in bevinden. We zijn zwaar gehavend door oude overtuigingen en geloofssystemen. En alles wat ze ons wijs willen maken en wat wij voor waarheid hebben aangenomen. Langzaam maar zeker gaan onze innerlijke ogen open en wordt er een tipje van de sluier opgelicht. Er begint een stukje bewustzijn door te breken. Het is het proces van alchemie. Metaal verandert in goud. Wij zijn aan het verrijzen uit de as. We worden opnieuw geboren. De lotus verrijst uit de modder.

Weten

We gaan van totaal vergeten en niet meer weten naar weten. Naar volledig Mensch zijn. Naar Liefde zonder grenzen. En dat heeft niets met denken te maken maar met overgave in vertrouwen. Het loslaten van oude denkbeeldige angsten door er in af te dalen en onszelf over te geven aan de stroom van het Leven. We leven niet langer in ons hoofd, maar in ons lichaam. Ons goddelijke voertuig waar alle wijsheid verborgen is. Zodat we niet meer bang zijn om alleen te zijn maar ALL-een kunnen zijn en ons tegelijkertijd verbonden voelen met alles en iedereen. Onze drang om de leegte op te vullen  verdwijnt. De mist klaart op. We durven de leegte de leegte te laten.

Confrontatie

We voelen ons niet langer gescheiden. We beseffen dat polarisatie alleen in ons denken bestaat. We beginnen onszelf te omarmen met al onze mooie kanten en niet mooie kanten. Deze laatste zijn de juwelen waardoor wij onsZelf ontwikkelen en in volheid gaan bloeien. Daar hebben we anderen voor nodig. Geen therapeuten, maar partners of vrienden die in alle oprechtheid de confrontatie niet schuwen. Zodat we elkaars spiegels mogen zijn.

Zonder naar binnen te keren en de moed te hebben je angsten onder ogen te zien, ze jezelf niet langer te veroordelen maar alles te omarmen is groei onmogelijk.

Balsem voor de ziel

We durven te onderscheiden zonder dat we nog behoefte voelen om anderen onderuit te halen of te veroordelen. Schuld  bestaat niet. Ook dat is een projectie van het denken. We hebben het in het leven geroepen om onszelf klein te houden omdat we nergens banger voor zijn als voor datgene wat we in essentie Zijn. Goden en Godinnen. Handen en voeten van het Allerhoogste om de Liefde en het Leven hier op aarde vorm te geven.

Alles wat we zien, alles wat we doorleven, alles wat we meemaken is niet meer en niet minder dan een imprint van onze blauwdruk en een projectie van ons eigen denken

Wij wensen jou een opstandig Paasfeest...

Yasmin
- 9 april 2025

Er was eens

Een klein bang meisje. Er was geen veiligheid in haar leven en naarmate ze opgroeide vergat ze haar afkomst en begon ze te vervreemden van alles en iedereen. Ze ging op zoek naar het geluk en verloor alles wat haar dierbaar was. En naarmate ze meer verloor werd ze leger en leger en leger. En zie die leegte werd meer en meer gevuld met bewustzijn, een innerlijk weten. En dat innerlijke weten mocht ze delen met velen. Helaas er was geen plaats voor haar in de herberg. Ook en vooral niet in de spirituele wereld waar de spelregels ogenschijnlijk werden verlegd maar het spel gewoon doorging.
Het spel van vrede op aarde. Een vrede die buiten jezelf moet ontstaan zodat de schuld van de oorlog, de schuld van de crisis, altijd op de ruggen van anderen kan worden neergelegd. Ze zag dat het sprookje nog steeds doorging. Dat je kon kiezen voor de rol van slachtoffer en dat dit vele voordelen in zich droeg. Want dan was jij onschuldig en was de situatie in jouw zelf en in de wereld de schuld van de staat, de kerk, de ouders, opvoeders of de top tien.

Naarmate de leegte in haar steeds groter werd en haar leven steeds eenvoudiger kreeg ze meer zelfvertrouwen en verdween de behoefte om de realiteit te ontvluchten. Ze begon haar eigen hemel te creëren hier op aarde. Ze ging diepzielduiken en dook met kop en schouders in de misère in haar eigen binnenwereld. Niet langer liet ze zich de wet voorschrijven. Ze wist dat er maar één weg was, de weg naar binnen. Ze wilde dingen zelf onderzoeken, zelf ervaren. En zo ontdekte ze meer en meer dat ze -in wezen- goed was zoals ze was. Dat ze uitsluitend alle lagen van haar zelfgecreëerde illusies van binnen af moest breken. Dat gezondheid niets met een lichaam te maken had maar met de manier waarop zij er naar keek. En ze begon de verantwoordelijkheid te nemen voor al haar daden.

Ze volgde al jong niet meer de massa. Op haar eerste grote reis naar India ontdekte ze al snel dat ze niet de lonely planet moest volgen maar haar innerlijke koers.

En zo ontdekte ze dat de hemel niet een ongeziene plek was waar je toegang toe had als je dood ging. Ze ontdekte dat ze al in het paradijs leefde. Dat zij en niemand anders verantwoordelijk was voor haar welbevinden en dat zij niemand kon beschuldigen. Dat zij de loop van haar leven niet kon veranderen, maar wel haar kijk erop. Ze was bereid zichzelf te vergeven zodat ze eenieder kon vergeven.

Ze ontdekte dat schuld niet bestond. Alleen maar ervaring. Ze ontdekte dat ze niet langer vrienden had maar ook geen vijanden. Ze ontdekte dat ze niet langer op zoek was naar vrede in de buitenwereld omdat die nu eenmaal niet bestond in de wereld van de 10.000 dingen. Dat oorlog iets was wat we creëerden door onze afgescheidenheid, ons denken, omdat het ego zich wil onderscheiden en altijd de baas wil spelen. Ze ontdekte dat naarmate ze opstond, ze zichzelf niet langer minderwaardig voelde en geen behoefte meer had om zich te verheffen boven anderen. Ze ontdekte dat naarmate ze zichzelf ging omarmen met al haar mooie en duistere kanten, dat dit alles een illusie was en dat de waarheid in het midden ligt.

En zo zul je haar niet zien demonstreren tegen oorlog of voor vrede. Want ze heeft besloten dat zij niet langer deel zal nemen aan welke oorlog dan ook. Wat niet betekent dat ze niet handelt. Indien nodig handelt zij zonder te handelen.

Ze heeft geen behoefte meer om nog iets te zijn of iets te worden. Ze ontdekte dat ze altijd al datgene was wat een Mensch kan zijn. Grenzeloos bewustzijn, Liefde en Mededogen. Ze heeft geen voetstuk nodig en hoeft niet geëerd te worden. Ze heeft evenmin nog behoefte om aan zichzelf te werken omdat dit een van de grootst mogelijke illusies is die er bestaan.
Ze heeft al deze dingen langgeleden geschreven, verfijnd, doorleefd en herschreven. Als je het wilt onderzoeken vind je lagen van wijsheid in haar boeken die nooit verouderen maar eeuwig nieuw zijn.
Op dit moment is zij onderweg met haar maatje. Ze zijn inmiddels in Marokko. En plots namen zij een trikkie zandpad om terecht te komen in een afgebakend universum. En ze wist hier wil ik wel een paar dagen blijven. Die paar dagen zijn inmiddels bijna twaalf dagen geworden. Zij communiceren weinig want niemand spreekt hun taal. De vele ooievaars en andere vogels niet, de vissers, de schaapsherders en de kleurrijke vrouwen en de mannen in hun traditionele kleding op hun ezeltjes ook niet. Maar er zijn tientallen woordeloze ontmoetingen met grote en kleine kinderen.

Zij delen en ontvangen talloze geschenken. Plots speelt zij met een stralend devaatje. Zij kletsen grenzeloos in hun eigen taal en creëren samen een woordeloos paradijs in het zand. Het devaatje trekt haar schoenen uit en rent naar haar mama. En o wonder, ze mag haar sokken uit doen en zo spelen ze samen blootvoets verder. Ogenschijnlijk een volwassen vrouw en een jong prinsesje. Maar dat is ogenschijnlijk. Al is de een Moslim en de ander niets - ofwel alles - vanbinnen zijn zij één en dezelfde.

In dit mooie universum, vrijwillig afgescheiden van de echte wereld, voelt zij nog dieper dan voorheen dat ieder mens, ieder wezen, goddelijk is. Dat er geen verschil is tussen haar en de ander. We zijn allen één. Zo kleurt zij elke dag haar buitenwereld mooier naar gelang haar binnenwereld en dat is haar bijdrage aan een mooiere wereld. Want ze voelt dat we allemaal op de wereld zijn om een stukje bij te dragen om de wereld te kleuren. En wanneer je in het midden terecht komt, wanneer je niet langer goed wilt zijn, wanneer je jezelf niet beter voelt dan wie dan ook is er plaats voor iedereen, is er vrede. Ieder mens, goed of slecht, speelt daar haar rol in.

Omdat zij geen enkel idee heeft van het grote scheppingsplan kan ze er niet over oordelen. Zij weet alleen met een grenzeloos weten dat alles volmaakt is. Dat God en de duivel beiden manifestaties zijn van één en dezelfde Liefdeskracht. Dat alle uiterlijke manifestaties uitsluitend in ons denken bestaan en dat wij die projecteren in de buitenwereld. Dus willen we die buitenwereld veranderen zullen we – wat zij voorheen al zei in haar workshops – onze kop in de kast moeten zetten ofwel ontdekken dat wie we denken dat we zijn niets te maken heeft met wie we in werkelijkheid zijn…

Ontsteek je eigen Licht

Ik wens je vandaag en alle dagen en voor 2025 de liefde en de wijsheid om naar binnen te keren en jouw eigen wereld van vrede te creëren door alles wat je tegenkomt in liefde en zonder oordelen te omarmen. Probeer niet goed te zijn, probeer niet slecht te zijn. Durf gewoon in het midden te zijn. Zonder oordeel. Als je tevreden bent over jouw creatie kun je die naar buiten laten schijnen. Daar hoef je niets voor te doen. Dat gaat vanzelf zodra het ego niet langer de baas kan spelen omdat jij de baas bent over het ego. Dat is de weg die wij allen, vroeg of laat, bewandelen, de weg naar innerlijke vrijheid…

Ontsteek je eigen Licht

Wanneer we ons eigen licht ontsteken, leven we niet langer de waarheid van anderen. We worden sterk en onafhankelijk en leren te vertrouwen op onze eigen waarheid. Dat is ware Liefde, dat is waarachtige vrijheid, opdat we in alle eenvoud een Baken van Licht kunnen zijn zonder iets te willen zijn.

Wanneer we spreken over een nieuwe wereld bedoelen we eigenlijk dat er een ander bewustzijn nodig is. Een nieuw bewustzijn om een radicale omwenteling teweeg te brengen op alle fronten. Dat betekent dat alles wat we denken te zijn, al onze ideeën, ideologieën, rituelen, geloofssystemen en overtuigingen over boord moeten. Zij zijn niet van ons. Zij zijn aangeleerd en geënt op verdeeldheid. Vanuit verdeeldheid willen we gelijk hebben, pretenderen we dat we beter of slechter zijn dan anderen, noemen we onszelf lichtwerkers, voeren we oorlog, vernietigen we de aarde en vernietigen we het ware leven.

Namaak

Er is zoveel namaak, zoveel nep in de spirituele wereld. We leven met ons hoofd in de wolken. Om de pijn van het leven in de stof niet te hoeven voelen, durven we ons niet te wortelen in de aarde. We beloven anderen de eeuwigheid terwijl we zelf in alle opzichten zoekers zijn. We zijn bang om eerlijk en oprecht te zijn. Bang om te zeggen ‘Ik weet het niet’. Bang om confrontaties aan te  gaan. Bang om gekwetst te worden. Ik noem dat de schijn van heiligheid. Om volledig vrij te zijn kunnen we nergens bij horen, geen enkele ideologie aanhangen, niets van anderen aannemen. We kunnen uitsluitend onze eigen waarheid leven en ons eigen licht laten schijnen.

De natuur

Laten we de natuur als voorbeeld nemen. De natuur is goddelijk in al haar facetten en maakt alles, liefdevol en meedogenloos, zichtbaar. Het leven en de dood gaan hand in hand. De schoonheid van het verval. Dat wat sterft voedt nieuw leven.
Ik ben onschuldig als een kind en raak mijzelf kwijt in verwondering. Wat een schitterend palet aan diversiteit en kleur heeft de schepper bedacht om deze wereld te schilderen in al haar goddelijkheid, in al haar schoonheid. Dat zou ik nooit beter kunnen doen. Dat is het mysterie, dat is het wonder. De schepping is volmaakt als we het kunnen bezien met de juiste ogen.

We projecteren ons in een ander universum zodat we met onze vinger kunnen wijzen naar anderen die zo ver nog niet zijn. We voelen ons verheven boven anderen omdat wij menen verder geëvolueerd te zijn. Waar we echter voor weglopen, waar we niet mee geconfronteerd willen worden is de angst om het donker in onszelf onder ogen te zien. De angst voor de dood.

Verzekeren

Er komt een moment dat we beseffen dat we onze toekomst niet kunnen invullen of verzekeren. Er komt een moment dat we beseffen dat we de dood niet langer buiten kunnen sluiten omdat de dood het begin en het einde is van alle leven. Er komt een moment dat we beseffen dat alle leed van de wereld ons leed is, zodat we onze ogen niet meer kunnen sluiten voor het leed van anderen. Er komt een moment dat we beseffen dat we onszelf ons hele leven hebben belazerd. We zijn woedend en die woede blijkt de motor die het ego zal vernietigen zodat we uiteindelijk vol overgave en zonder angst het leven in al haar facetten durven te vieren en omarmen.

Schaars

Zolang we menen dat liefde schaars is en dat we die moeten verdienen, zolang we menen te moeten werken om onszelf te vervolmaken. Zolang we de wijsheid van anderen prevaleren boven die van onszelf, zolang we menen dat anderen ons kunnen redden en de deur naar de hemel kunnen openen, begrijpen we niet wie we zijn en gedragen we onszelf als slaven in een wereld van ongekende mogelijkheden en overvloed. Zolang we ons blijven associëren met ziekte en niet met heelheid, zolang we niet in staat zijn de dood te omarmen, zal het leven een kwelling blijven en zullen we altijd menen dat we op alle fronten te kort schieten of gefaald hebben. We blijven onze leegte vullen met onbenullige dingen en zoeken de waarheid buiten onszelf in het navolgen van de waarheid van anderen, in kerken en synagogen, in therapieën, workshops en eindeloos vermaak. Kortom, we blijven wachten tot de verlossing van buitenaf zal komen.

Manifestatie

Het is schokkend wanneer we gaan beseffen dat de wereld zoals wij die ons voorstellen letterlijk een voorstelling is, een beeldvorming, een theaterdrama door onszelf in het leven geroepen. Hij is opgebouwd uit beelden, uit plaatjes. Kortom, een manifestatie van ons denken. Het is niet meer en niet minder dan een verslaving. Een manier om het leven interessant te laten zijn omdat we ons strontvervelen in deze huidige door ons zelfgecreëerde wereld, waarin alles al bij voorbaat is ingevuld en er weinig of geen vrije ruimte meer is om onze innerlijke waarheid te onderzoeken, laat staan onze creativiteit te beleven en te omarmen. Er is lef voor nodig om te leven. Het lef om op eigen benen te gaan staan, ons niet langer iets voor te laten kauwen maar zelf de verantwoordelijkheid te nemen voor ons eigen welbevinden. Of dat nu je gezondheid is of het behoren tot een clan waarin je jezelf niet thuis voelt of de angst om je te verbinden met iets of iemand omdat je een bepaalt idee hebt over vrijheid. Pas als we bereid zijn alle denkbeelden aan de kapstok te hangen en de moed hebben om af te dalen in de donkere kerkers van onze ziel, zullen we langzaam maar zeker gaan beseffen dat achter die denkbeeldige duisternis het licht van de waarheid al die tijd op ons heeft liggen wachten.

Alles wat we af moesten leren omdat het niet oké, niet netjes was en niet zou bijdragen aan ons geluk, aan onze plek in de wereld, zullen we weer op moeten graven en een plaats mogen geven in ons bewustzijn, in onze nieuwe wereld, in onze realiteit. Zodat we niet langer half zijn en gehandicapt, maar licht en donker en heel.

Het enige wat daarvoor nodig is, is het lef om die wereld in onszelf te ontvouwen. Die wereld, de realiteit, was er altijd al. We hebben haar bekleed met ideeën, meningen en denkbeelden en die beelden verheven tot waarheid. Puur uit overleving. Puur uit angst om niet buiten de boot te vallen. Puur uit angst om geen eenling te zijn.

Tweeling

Maar voordat je een tweeling kan worden zul je eerst het lef moeten hebben om een eenling te zijn. Je zult je eigen ruimte moeten verkennen. Hoe meer je jouw binnenwereld uitzuivert, hoe meer je bewust moet zijn dat je gekwetst kunt worden door energieën buiten jouzelf. Stop met het beschuldigen van anderen want zij weten niet wat zij doen. Tegenkrachten zijn een noodzakelijk deel van jouw opleiding. Zij dwingen je om jouw plaats te bepalen. Dus aanvaard de lessen en wees dankbaar. Bescherm jezelf zolang dit nodig is, maar weet dat je ware bescherming bestaat uit de grenzeloze ruimte in jouw hart. Hoe meer je jouw zelf gaat leven en jouw eigen licht ontsteekt, hoe groter die ruimte wordt. Liefde is het enige wapen waar geen kruid tegen gewassen is.

De weg

De weg is een weg van vallen en opstaan. Zoals een kind wat leert lopen. Het kind valt honderden keren, staat weer op en blameert niemand. Dus gewoon blijven oefenen en jezelf niet onderuit halen. En jezelf ook niet op een voetstuk plaatsen wanneer het wel lukt. Want al die veren in je kont is de inmenging van het ego die nog steeds een voetstuk wil en helpt je niet om een waarachtig Mensch te worden. Daar heb je de bescheidenheid en de eenvoud van het midden voor nodig ofwel de Weg ofwel Tao.

We ontsteken ons eigen Licht, laten gehechtheden los en genieten van Al wat Is. We leren te vertrouwen op onze eigen waarheid. Dat is Liefde, dat is waarachtige vrijheid.

Redden

We zijn niet op de wereld om anderen te redden omdat er nu eenmaal niemand gered hoeft te worden. We zijn op de wereld om onszelf te vervolmaken. De enige manier om onszelf te vervolmaken is op te houden anderen te willen redden. De enige weg om jezelf te helen is naar binnen te keren en jezelf te bevrijden uit de wereld van de dualiteit. Het licht zowel als het donker te omarmen, zonder oordeel. Dat is heelheid. Je hoeft alleen jouw innerlijk licht te ontsteken om een lichtje te kunnen zijn voor anderen. Wanneer je jouw weg bewandelt dan is jouw liefde groot genoeg en wil je niet langer iemand tegenhouden om te vallen. Omdat je weet dat we honderden keren op onze bek moeten gaan om onze innerlijke kracht te vinden. Het is niet van belang wat een ander doet. Het is uitsluitend van belang dat jij jezelf ten alle tijd in de ogen durft te kijken, zonder schaamte, zonder oordeel en zonder nog iets weg te stoppen.

Ontsteek je eigen Licht zodat we ondanks alle pijn, alle verdriet, toch in staat zullen zijn steeds opnieuw weer op te staan. Onze eigen waarheid te leven en ons innerlijk licht brandende te houden. Zodat we in alle eenvoud een Baken van Licht kunnen zijn zonder iets te willen zijn.

Liefde is Al wat Is
Yasmin