We worden geboren als pure goddelijke wezens. Zuivere liefde en zuiver Licht. Tot een jaar of zeven verblijven we min of meer in de ongeziene dimensie. Langzaam maar zeker worden we overgenomen door de materiële werkelijkheid en gaan we meer verstoffelijken en vergeten.
Maar voor we afdaalden naar de aarde hebben we ons eigen manuscript geschreven. En zonder dat we het wisten hebben we de juiste entourage gecreëerd en de juiste figuranten gekozen om dat script tot in de diepte te kunnen spelen en uit te werken. Kortom, het zit geniaal in elkaar.
Dat is het pad van onze evolutie. Ons onderdompelen in pure vergetelheid om ons zelfgecreëerde drama te kunnen volbrengen - de dood aan het kruis - om langzaam maar zeker flitsen van de waarheid te gaan zien en stukje bij beetje te ontwaken
Jij bent de hoofdrolspeler in het script, in jouw blauwdruk. Jij bent de enige die verantwoordelijk is voor alles wat jij creëert. Helaas zijn we de spelregels vergeten omdat we verblind zijn door de schaduw. Het leven in de derde dimensie slokt ons op. We vergeten wie we zijn. We vergeten onze afkomst en langzaam maar zeker beginnen we te geloven dat we datgene zijn wat we ervaren. Pure materie.
Jij bent vergeten dat jij heer en meester bent. Koning en geen slaaf. Je denkt dat het leven toeval is en je voelt je slachtoffer. Je gelooft dat er mensen zijn die de pest aan je hebben, jouw misbruiken, onderdrukken en noem maar op. En dat alles heeft volgens jou niets met jou te maken. Het overkomt je. Het is de maatschappij. Het is de wereld buiten ons.
En die maatschappij floreert daar lekker op. Kortom, het is business. De pester wordt gestraft. De gepeste gepamperd. Kinderen worden misbruikt door ouders of een pedofiele buurman en uit huis geplaatst. Worden ziek en vol gestopt met medicijnen.
Medicijnen waardoor we verslaafd raken en verlangen naar meer en meer. Medicijnen en drugs die ons steeds dieper de vergetelheid in trekken. We krijgen rugzakjes met mooie etiketjes waardoor we ons ermee gaan identificeren. Gaan in therapie en worden keurig aangepast aan de geldende regels.
Anderen belanden in een oorlogssituatie. Moeten vluchten. Groeien op in een zwarte getto en worden crimineel. Verkrachten en vermoorden in een vlaag van waanzin een mooi meisje. Worden opgepakt, veroordeeld en opgesloten en soms na jaren ter dood gebracht.
We krijgen ongelukken die ons zogenaamd overkomen maar die we wel degelijk in scene hebben gezet. Worden plots overgenomen door bepaalde krachten van buiten, wat uitsluitend mogelijk is omdat deze krachten ook binnen in ons zijn.
En al die tijd is daar jouw script wat zich koste wat kost wil voltrekken. Tot het moment dat jouw oogjes opengaan en je begint te voelen dat jij de hoofdrolspeler bent in jouw drama
Tegen die tijd zijn we zover van onszelf verwijderd dat ze ons alles kunnen wijsmaken. Angst maakt dat we alles slikken voor zoete koek. Als we maar niet buiten de boot vallen.
Naar mijn idee is er maar een weg die naar waarheid leidt. Stoppen met het volgen van de hoofdstroom. Stoppen met shoppen. Stoppen met therapeuteren. Alles wat we zien, alles wat we ervaren is onze eigen creatie. Onze eigen verantwoordelijkheid. Om plat te zeggen onze eigen schuld - zonder schuld.
Er is maar één weg die naar waarheid leidt, één weg naar zelfgenezing, één weg naar bevrijding en dat is de weg naar binnen. Je zelfgecreëerde hel induiken en je eigen manuscript ontmantelen om langzaam maar zeker de sluiers tussen jou en het licht neer te halen. Wees stil en weet…
Maar dat is aanvankelijk zo bedreigend dat we er liever voor kiezen om in de grot van Plato te verblijven dan dat we onze neus naar buiten steken om te ervaren dat de echte wereld een aards paradijs is
Voordat je zover bent, ben je duizend doden gestorven. Het ego ofwel jouw denken is inmiddels zo misvormt en gemanipuleerd dat je liever de hele wereld als jouw vijand beschouwd dan dat je het lef hebt om te rebelleren en je eigen waarheid te leven. Je gaat nog liever dood dan toe te geven dat er niemand slechter is dan jij en niemand beter. Kortom, om toe te geven dat licht en donker twee polen zijn die in het leven zijn geroepen om onszelf te leren kennen en met vallen en opstaan de weg naar binnen te vinden. De weg naar het Hart. De weg naar huis. Het verhaal ofwel het drama van de verloren zoon.
Moraal van dit verhaal
Jouw drama is uniek. Zolang je er midden in zit weet je niet beter dan dat jij de enige bent die dit soort verschrikkingen meemaakt. Maar zodra je je kop boven het maaiveld uitsteekt om de wereld te overzien zie je plots dat je hele leven niet meer en niet minder was dan een grove leugen. Je weet dat alles jou gegeven word om er - hoe dan ook - beter van te worden. Je bent bereid om alles te omarmen als deel van het spel. Je kunt oprecht om je eigen drama lachen en maakt er een blijspel van.
Je voelt niet langer de behoefte om je medespelers aan het kruis te nagelen. Integendeel. Zij waren niet alleen jouw initiators, zij zijn zich niet bewust welke rol zij speelden om jouw blauwdruk te vervullen.
- Wees stil en weet…
Yasmin
- Altijd fijn om te horen wat mijn blog - geboren uit de diepste wateren van mijn ziel - met jou doet. Als je het gevoel hebt dat je dit blog wilt delen moet je dat zeker doen. Delen is immers helen...
0 Reacties